Supreme Court allows appeal against insurance company's dismissal of car accident damages claim based on statute of limitations. The court found the lower court erred in applying the five-year limitation period instead of the five-year limitation period interrupted by prior lawsuits. The court held that the five-year limitation period for car accident damages claims is interrupted by the filing of prior lawsuits, and the lower court erred in applying the five-year limitation period instead of the five-year limitation period interrupted by prior lawsuits. The court held that the five-year limitation period for car accident damages claims is interrupted by the filing of prior lawsuits, and the lower court erred in applying the five-year limitation period instead of the five-year limitation period interrupted by prior lawsuits. The court held that the five-year limitation period for car accident damages claims is interrupted by the filing of prior lawsuits, and the lower court erred in applying the five-year limitation period instead of the five-year limitation period interrupted by prior lawsuits.

Απόφαση 794 / 2019 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 794/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Μαρία Τζανακάκη, Αντώνιο Τσαλαπόρτα και Ελένη Φραγκάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Νοεμβρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Φ. του Φ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο - Κωνσταντίνο Κωνσταντινίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην ….και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚπολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-7-2014 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς και συνεκδικάστηκε με την με αριθμ. καταθ. 1243/2015 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3356/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1/2017 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17-10-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 1 περ. α' - δ', 6 §§ 1, 2 και 5, 10, 17 και 19 του ν. 489/1976 προκύπτει ότι, στις περιοριστικώς προβλεπόμενες περιπτώσεις της ευθύνης του ... για την καταβολή αποζημιώσεως στο ζημιωθέντα από αυτοκινητικό ατύχημα, η σχετική αξίωση του τελευταίου παραγράφεται μετά την παρέλευση δύο ετών από την ημέρα του ατυχήματος, σε σχέση δε με τη διακοπή και την αναστολή της παραγραφής αυτής ισχύουν οι γενικές ρυθμίσεις των άρθρων 255 επ. και 260 επ. του ΑΚ. Η διετής αυτή παραγραφή, στην οποία υπάγεται και η αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, αρχίζει, σύμφωνα και με το άρθρο 241 ΑΚ, από την επομένη της ημέρας του ατυχήματος, χωρίς η έναρξή της να επηρεάζεται από την εκ μέρους του δικαιούχου γνώση ή άγνοια της ζημίας και του προς αποζημίωση υποχρέου. Η αντίθετη συναφώς διάταξη του άρθρου 937 παρ. 1 ΑΚ, με την οποία ρυθμίζεται γενικώς η παραγραφή των αξιώσεων αποζημιώσεως από αδικοπραξία, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί επί της ως άνω αξιώσεως. Και τούτο, γιατί παραγωγικός λόγος της αξιώσεως αυτής δεν είναι η αδικοπραξία αλλά απευθείας ο νόμος, ήτοι οι προαναφερθείσες διατάξεις του ν. 489/1976, με τις οποίες καθορίζονται οι προϋποθέσεις θεμελιώσεως της σχετικής ευθύνης του ... (ΑΠ 603/2006).

Περαιτέρω, κατά μεν την διάταξη του άρθρου 261 παρ. 1 ΑΚ, όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο (παρ. 3 του ίδιου άρθρου), η παραγραφή διακόπτεται με την άσκηση της αγωγής, ήτοι με την επίδοσή της (Κ.Πολ.Δικ. 221 παρ. 1), αρχίζει δε και πάλι από την έκδοση τελεσίδικης αποφάσεως ή την κατ' άλλο τρόπο περάτωση της δίκης, κατά δε την διάταξη του άρθρου 263 του Α.Κ. "κάθε παραγραφή που διακόπηκε με την έγερση της αγωγής θεωρείται σαν να μη διακόπηκε, αν ο ενάγων παραιτηθεί από την αγωγή ή η αγωγή απορριφθεί τελεσίδικα για λόγους μη ουσιαστικούς.

Αν ο δικαιούχος εγείρει και πάλι την αγωγή μέσα σε έξι μήνες, η παραγραφή θεωρείται ότι έχει διακοπεί με την προηγούμενη αγωγή". Κατά την έννοια της τελευταίας ως άνω διατάξεως, αυτή εφαρμόζεται όταν η απόρριψη της αγωγής γίνεται για λόγους τυπικούς. Απόρριψη της αγωγής για τυπικούς λόγους υπάρχει σε κάθε περίπτωση, κατά την οποία η παροχή δικαστικής προστασίας ματαιώνεται για λόγο που δεν ανάγεται στη νομική ή ουσιαστική βασιμότητα της υπό διάγνωση απαιτήσεως.

Τέτοιοι λόγοι μπορεί να είναι η μη συνδρομή των διαδικαστικών προϋποθέσεων της δίκης, η έλλειψη της ικανότητας δικαστικής παραστάσεως, η αοριστία της αγωγής και γενικότερα οι λόγοι εκείνοι, οι οποίοι ερευνώνται πριν από την αξιολόγηση της υπάρξεως και του περιεχομένου της ουσιαστικής αξιώσεως και των οποίων η θετική ή αρνητική συνδρομή παρεμποδίζει τη διάγνωσή της, καθ' όσον στις περιπτώσεις αυτές είναι πρόδηλο ότι είναι αντικειμενικώς δυνατόν με τη νέα αγωγή να διορθωθεί το τυπικό σφάλμα της απορριφθείσας προηγουμένης αγωγής.

Αντίθετα, η απόρριψη της αγωγής ως προώρως ασκουμένης δεν αποτελεί απόρριψη της αγωγής για τυπικούς λόγους, αλλά για λόγους ουσιαστικούς, χωρίς εντεύθεν να δημιουργείται δεδικασμένο. Τούτο δε καθ' όσον κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε ότι είναι αντικειμενικώς δυνατή η εντός εξαμήνου από την προηγουμένη απόρριψη ως πρόωρης έγερση νέας αγωγής, γεγονός, δηλαδή, που δεν είναι δυνατόν στην συγκεκριμένη περίπτωση (ΑΠ 1445/2018, ΑΠ 2153/2013).

Εξ άλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 268 εδ. α' Α.Κ, κατά την οποία "κάθε αξίωση που βεβαιώθηκε με τελεσίδικη απόφαση ή με δημόσιο έγγραφο εκτελεστό παραγράφεται μετά είκοσι χρόνια, και αν ακόμη η αξίωση καθαυτή υπαγόταν σε συντομότερη παραγραφή", εάν βεβαιωθεί με τελεσίδικη δικαστική απόφαση η ύπαρξη αξιώσεως για θετική και αποθετική ζημία από αδικοπραξία, η οποία υπόκειται κατ' αρχήν στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 παρ. 1 Α.Κ., από την τελεσιδικία αρχίζει εικοσαετής παραγραφή και ως προς το μέρος της όλης αξιώσεως για αποκατάσταση της αποθετικής ζημίας, η οποία ανάγεται σε χρόνο μεταγενέστερο εκείνου, για τον οποίο επιδικάσθηκε αποζημίωση.

Κι' αυτό γιατί και το μέρος αυτό της αξιώσεως, καίτοι δεν περιέχεται ειδική αναγνωριστική διάταξη στην απόφαση, θεωρείται ότι έχει βεβαιωθεί με δύναμη δεδικασμένου (άρθρο 331 ΚΠολΔ) με την παρεμπίπτουσα δικαστική κρίση, η οποία ήταν αναγκαία για την ύπαρξη δικαιώματος αποζημιώσεως του παθόντος γενικά, για κάθε ζημία από την αδικοπραξία.

Η νέα όμως αυτή (εικοσαετής) παραγραφή προϋποθέτει αναγκαίως, κατά την έννοια του άρθρου 268 Α.Κ., την ύπαρξη αξιώσεως, που δεν έχει ήδη υποκύψει στην μέχρι της τελεσιδικίας ισχύουσα βραχυχρόνια παραγραφή (Ολομ.ΑΠ 23/1994, 38/1996). Και τούτο διότι, κατά το άρθρο 272 Α.Κ., που ορίζει ότι με τη συμπλήρωση της παραγραφής ο οφειλέτης δικαιούται να αρνηθεί την εκπλήρωση της παροχής, με τη συμπλήρωσή της ο οφειλέτης έχει κεκτημένο δικαίωμα έναντι του δανειστού για άρνηση της παροχής προς αυτόν.

Εφόσον δε κατά το μεταγενέστερο μέρος της η αξίωση δεν είχε καταστεί επίδικη, το παραχθέν με βάση την αρχική αγωγή -ως προς το μέρος της προγενέστερης ζημίας- δεδικασμένο δεν εξοβελίζει το άνω κεκτημένο δικαίωμα προς απόκρουση της αξιώσεως κατά το μη προβληθέν με την αρχική αγωγή μέρος της, αφού τέτοια συνέπεια δεν προβλέπεται στο άρθρο 268 Α.Κ., ούτε, άλλωστε, δυνατότητα ασκήσεως του δικαιώματος αυτού είχε ο οφειλέτης στην αρχική δίκη όπου δημιουργήθηκε το δεδικασμένο.

Η άποψη αυτή, ότι δηλαδή η έναρξη εικοσαετούς παραγραφής κατά το άρθρο 268 ΑΚ προϋποθέτει τη μη συμπλήρωση της αρχικής, συντομότερης, παραγραφής μέχρι την τελεσιδικία, ενισχύεται και από το γεγονός ότι ο νομοθέτης του Α.Κ,, εντάσσοντας την άνω διάταξη μεταξύ των ρυθμιζόμενων στον Κώδικα "τρόπων διακοπής" της παραγραφής (260 - 269 Α.Κ.), αποδίδει και στην τελεσίδικη βεβαίωση την έννοια υπό την οποία λαμβάνει την "διακοπή" της παραγραφής, ήτοι της παύσεως της διαδρομής αυτής πριν από τη συμπλήρωση του κατά το νόμο χρόνου της, καθώς και του μη υπολογισμού του διαδραμόντος μέχρι το γεγονός της διακοπής χρόνου (271 ΑΚ) (Ολ.ΑΠ 24/2003).

Τέλος, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδ. α' του ΚΠολΔικ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των πραγματικών περιστατικών της ατομικής περιπτώσεως, που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα, με την μορφή του διατακτικού (Ολ.ΑΠ 1/2016, Ολ.ΑΠ 2/2013).

Με την από 24-7-2014 ένδικη αγωγή ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων ζητά να υποχρεωθεί το αναιρεσίβλητο ... και ο εναγόμενος μη διάδικος στην παρούσα δίκη, να του καταβάλουν, ως απώλεια εισοδήματος λόγω του τραυματισμού του κατά το επίδικο τροχαίο ατύχημα, που έλαβε χώρα την 8-10-2004, για το χρονικό διάστημα από 1-1-2017 έως 17-4-2028 το ποσό του 1.005.338 ευρώ, άλλως το ποσό των 7.161 ευρώ μηνιαίως.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς με την 3356/2015 απόφασή του και μετά τη γενόμενη παραίτηση του ενάγοντος από το δικόγραφο της αγωγής ως προς τον πρώτο εναγόμενο, δέχθηκε εν μέρει την ένδικη αγωγή, υποχρεώνοντας το δεύτερο εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 800 ευρώ για το χρονικό διάστημα από 1.1.2017 έως 31-12-2019, ενώ την απέρριψε ως προώρως ασκούμενη για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα από 1-1-2020 έως 17-4-2028. Το Εφετείο, κατόπιν άσκησης της από 11-11-2015 έφεσης του αναιρεσίβλητου απέρριψε την ένδικη αξίωση ως παραγεγραμμένη λόγω παρέλευσης πενταετίας από την 16-2-2006 που ο αναιρεσείων έλαβε γνώση της απρόβλεπτης επιδείνωσης της υγείας του μέχρι την 27-1-2015, που επιδόθηκε η αγωγή στο αναιρεσίβλητο.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, αφού δέχθηκε την από 11-11-2015 (και με αριθμό κατάθ. 812/13-11-2015) έφεση του δεύτερου εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου ... κατά της αντιθέτως κρίνασας 3356/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, το οποίο δεχόμενο τον προβληθέντα το πρώτον με την προσθήκη - αντίκρουση των προτάσεών του ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου ισχυρισμό - αντένσταση του ενάγοντος - αναιρεσείοντος περί επιμήκυνσης σε εικοσαετή της παραγραφής της αγωγικής αξίωσης, προς απόκρουση της παραδεκτώς με προφορική δήλωση καταχωρηθείσας στα πρακτικά προβληθείσας από το δεύτερο εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο ...

ένστασης παραγραφής, η οποία προβλήθηκε ενώπιον του Εφετείου Πειραιώς με τον πρώτο λόγο της ως άνω εφέσεώς του, στη συνέχεια εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση και απέρριψε την ένδικη αγωγική αξίωση ως υποκύψασα στην πενταετή παραγραφή (άρθρο 7 του ν. 3557/ 2007) χωρίς να έχει επιμηκυνθεί σε εικοσαετή, με τις εξής παραδοχές: "...Στη συνέχεια επί της από 7.5.2007 (με αυξ.

αριθμ. εκθ. καταθ. 4198/2007) αγωγής του ενάγοντος κατά των ιδίων εναγομένων της προγενέστερης αγωγής, ήτοι του Γ. Π. και της αυτής ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας, στη θέση της οποίας υπεισήλθε ως ειδικός διάδοχος το νυν δεύτερο εναγόμενο Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) με την επωνυμία "...", υποκατασταθέν πλήρως στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της από την ασφαλιστική σύμβαση του ζημιογόνου οχήματος, λόγω ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της, και της από 31.7.2007 (με αυξ.

αριθμ. εκθ. καταθ. 7489/2007) παρεμπίπτουσας αγωγής της εν λόγω ασφαλιστικής εταιρίας κατά των Γ. και Ε. Π., εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1952/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που απέρριψε αμφότερες αυτές, ενώ ακολούθως, κατόπιν ασκηθεισών εφέσεων κατά της ανωτέρω απόφασης από τον ενάγοντα και το ..., εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 463/2011 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, με την οποία έχουν κριθεί με δύναμη δεδικασμένου τα κάτωθι:

Από την άσκηση της προηγούμενης αγωγής η κατάσταση της υγείας του ενάγοντος επιδεινώθηκε επικίνδυνα, καθώς στις 16.2.2006 διαπιστώθηκε από τον Ιατρό Ορθοπεδικό Α. Λ. ότι πάσχει από "πυορροούσα οστεομυελίτιδα, βράχυνση του αριστερού κάτω άκρου του και πρόσθια γωνίωση της αριστερής κνήμης". Η ανωτέρω επιδείνωση της υγείας του συνιστούσε επιπλοκή, που δε μπορούσε να προβλεφθεί κατά το χρόνο άσκησης της πρώτης αγωγής, αφού εκδηλώθηκε μεταγενέστερα και ο ίδιος έλαβε το πρώτον γνώση αυτής κατά την προαναφερθείσα ημερομηνία.

Ο ενάγων, συνεπεία του κατάγματος της αριστερής κνήμης, που υπέστη από το εν λόγω ατύχημα, εκτός. από την πυορροούσα εξωτερικά και εσωτερικά οστεομυελίτιδα, έχει υποστεί βράχυνση του άκρου και πρόσθια γωνίωση αυτού, εξαιτίας δε των ανωτέρω δε δύναται να στέκεται όρθιος, ή να βαδίζει επί μακρόν, ενώ έχει καταληφθεί σ' αυτόν έντονη χωλότητα.

Επιπροσθέτως, έγινε δεκτό ότι έχει πλέον καταστεί πλήρως ανίκανος προς άσκηση του επαγγέλματος του ναυτικού, που μετήρχετο προ του ατυχήματος, και, συνεπώς, ότι απώλεσε τα εισοδήματα, που θα αποκέρδαινε από την εργασία του αυτή, εκ των οποίων κρίθηκε ότι δικαιούται να του καταβληθούν τα αναλογούντα στο χρονικό διάστημα από 11.12.2005 μέχρι 30.11.2008, κατά το οποίο θα προσλαμβάνετο και θα απασχολείτο σε πλοία δυνάμει επτάμηνων συμβάσεων κατ' έτος, συνολικού ποσού 56.700 ευρώ (2.700 ευρώ μηνιαίως χ 21 μήνες), καθώς και ότι εξαιτίας της νέας επιπλοκής της υγείας του υπέστη περαιτέρω ηθική βλάβη, για την οποία αναγνωρίσθηκε ότι του οφείλεται χρηματική ικανοποίηση, ποσού 60.000 ευρώ.

Τέλος, κρίθηκε ότι δικαιούται της ειδικής αποζημίωσης του άρθρου 931 του ΑΚ, ποσού 50.000 ευρώ. Επομένως, όπως σαφώς συνάγεται από την προαναφερθείσα δικαστική απόφαση, κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου ότι ο ενάγων από τον τραυματισμό του στο ένδικο ατύχημα, και των απρόβλεπτων επιπλοκών, που επακολούθησαν, των οποίων το πρώτον, έλαβε γνώση στις 16.2.2006, υπέστη μόνιμη αναπηρία και παραμόρφωση, συνεπεία των οποίων επηρεάσθηκε δυσμενώς, το οικονομικό, το κοινωνικό και το επαγγελματικό, του μέλλον, καθώς -μεταξύ άλλων- κατέστη πλήρως και καθόλη τη διάρκεια της ζωής του ανίκανος για την άσκηση του επαγγέλματος του ναυτικού.

Μάλιστα, και με την υπ' αριθμ. 368/2012 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, η οποία εκδόθηκε επί ασκηθεισών έφεσης του ... και αντέφεσης του ιδίου του ενάγοντος, κατατεθείσας με τις προτάσεις του, κατά της υπ' αριθμ. 3169/2010 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία αποφάνθηκε επί α) της από 20.5.2008 (με αριθμ, εκθ.

καταθ. 5580/2008) αγωγής του ενάγοντος κατά του Γ. Π. και της ανωτέρω ασφαλιστικής εταιρίας για την επιδίκαση περαιτέρω αποζημίωσης του άρθρου 931 του ΑΚ, β) της από 5.11.2008 (με αριθμ. εκθ. καταθ. 11276/11.11.2008) αγωγής του ιδίου κατά των αυτών εναγομένων, με αίτημα την καταβολή των εισοδημάτων του χρονικού διαστήματος 1.12.2008 έως 17.4.2028, που αυτός θα αποκέρδαινε με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και θα απωλέσει, λόγω της πλήρους και μόνιμης πλέον ανικανότητάς του προς άσκηση του επαγγέλματος του ναυτικού, προκληθείσας εκ του συγκεκριμένου τροχαίου ατυχήματος και των εξ αυτού επιπλοκών, και γ) των από 18.12.2008 (με αυξ.

αριθμ. εκ. καταθ. 13227/2008) και από 23.12.2008 (με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. 13226/2008) παρεμπιπτουσών αγωγών της ανωτέρω ασφαλιστικής εταιρίας κατά των Γ. και Ε. Π., επαναλαμβάνεται η κρίση ότι ο ενάγων έλαβε το πρώτον γνώση περί της -αρχικά απρόβλεπτης- επιδείνωσης της κατάστασης τη υγείας του στις 16.2.2006, καθώς και ότι η κρίση αυτή έχει ήδη βεβαιωθεί με δύναμη δεδικασμένου δυνάμει της ανωτέρω υπ' αριθμ. 463/2011 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Πειραιώς.

Επομένως, ενόψει των προεκτεθέντων, στην προκειμένη περίπτωση, η παραγραφή της αξίωσης του ενάγοντος, που ασκείται με την κρινόμενη αγωγή, με την οποία διώκεται η αναγνώριση της υποχρέωσης του εναγομένου ... να καταβάλει στον ενάγοντα αποζημίωση για την αποκατάσταση της μελλοντικής αποθετικής του ζημίας, που συνίσταται ειδικότερα στα εισοδήματα του χρονικού διαστήματος από 1.1.2017 έως 17.4.2028, τα οποία θα αποκέρδαινε με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων από την άσκηση του επαγγέλματος του ναυτικού, πλην όμως θα απωλέσει, λόγω της πλήρους και διά βίου ανικανότητάς του για τη συγκεκριμένη εργασία, η οποία (παραγραφή) άρχισε, όχι την επομένη της ημέρας του ατυχήματος, αλλά στις 16.2.2006, οπότε ο ενάγων έλαβε το πρώτον γνώση της προαναφερθείσας απρόβλεπτης επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του και των εξ αυτής δυσμενών συνεπειών κατά την κλινική του εξέταση από τον Ιατρό Ορθοπεδικό Α.

Λ., όπως έχει ήδη κριθεί με δύναμη δεδικασμένου, που δεσμεύει και την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου στην κρινόμενη δίκη αποζημίωσης, με την ίδια ιστορική και νομική αιτία, στην οποία (επιδείνωση) στηρίζεται η επίδικη αξίωση, συμπληρώθηκε μετά την παρέλευση πέντε ετών, σύμφωνα με τη διάταξη της παραγράφου 2 του άρθρου 10 του π.δ. 237/1986, με το οποίο κωδικοποιήθηκε ο ν. 489/1976, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 7 του ν. 3557/2007, που εφαρμόζεται εν προκειμένω, καθώς η εν λόγω παραγραφή άρχισε με το παλιό δίκαιο, ήτοι προ της τροποποίησης της διάταξης αυτής, που προέβλεπε διετή παραγραφή της αξίωσης του ζημιωθέντος προσώπου από την ασφαλιστική σύμβαση κατά του ..., και δεν είχε συμπληρωθεί κατά την έναρξη εφαρμογής του ανωτέρω νόμου, στις 14.5.2007, που επιμηκύνει την παραγραφή σε πενταετή, με αποτέλεσμα η τελευταία να συνεχίζεται εφεξής με το νέο δίκαιο και να συμπληρώνεται κατά τους ορισμούς του νέου δικαίου, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη, ενώ η επίδοση της κρινόμενης αγωγής στο εναγόμενο ...

έλαβε χώρα στις 27.1.2015, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη υπ' αριθμ. …72Δ/27.1.2015 έκθεση επίδοσης της διορισμένης στο Πρωτοδικείο Πειραιά Δικαστικής Επιμελήτριας Α. Α., δηλαδή μετά την πάροδο πέντε ετών από την έναρξη της παραγραφής της αγωγικής αξίωσης. Μάλιστα εν προκειμένω δε μπορεί να τύχει εφαρμογής η διάταξη του άρθρου 268 του ΑΚ περί επιμήκυνσης του χρόνου παραγραφής της ένδικης αξίωσης σε εικοσαετή με την υπ' αριθμ. 463/2011 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, διότι, ναι μεν η αξίωση αυτή, αναφερόμενη σε απώλεια εισοδημάτων από την εργασία του ενάγοντος ως ναυτικού για το χρονικό διάστημα από 1.1.2017 έως 17.4.2028, αποτελεί μέρος, αναγόμενο σε μεταγενέστερο χρόνο, της αξίωσής του για αποθετική ζημία, εξαιτίας της πλήρους και μόνιμης ανικανότητάς του προς άσκηση του συγκεκριμένου επαγγέλματος συνεπεία του τραυματισμού του στο ένδικο τροχαίο ατύχημα και της μεταγενέστερης επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του, που βεβαιώθηκε με την ανωτέρω τελεσίδικη δικαστική απόφαση για το χρονικό διάστημα απο 11.1.2005 έως 30.11.2008, με την οποία κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου ότι ο ενάγων κατέστη πλήρως και διά βίου ανίκανος για την εργασία αυτή, (παρεμπίπτουσα δικαστική κρίση, η οποία αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη δικαιώματος αποζημίωσης του ενάγοντος γενικά για κάθε μέλλουσα αποθετική ζημία του άρθρου 929 του ΑΚ, απορρέουσα εκ του γεγονότος αυτού, που συνιστά, αρχικά απρόβλεπτη, δυσμενή συνέπεια του προκληθέντος από το ίδιο τροχαίο ατύχημα τραυματισμού του), πλην όμως εν προκειμένω δεν επήλθε η εν λόγω επιμήκυνση του χρόνου της παραγραφής, διότι η ένδικη αξίωση είχε υποπέσει στην πενταετή παραγραφή ήδη από τις 16.2.2011, με τη συμπλήρωση πέντε ετών από την έναρξή της, ήτοι πριν από την έκδοση και δημοσίευση της ανωτέρω απόφασης, που έλαβε χώρα στις 26.8.2011.

Ειδικότερα, όπως προεκτέθηκε στη μείζονα σκέψη της παρούσας απόφασης, η νέα αυτή εικοσαετής παραγραφή, που αρχίζει με την βεβαίωση της αξίωσης με τελεσίδικη δικαστική απόφαση, έστω και εάν η βεβαίωση αφορά σε προγενέστερο χρόνο, προϋποθέτει αναγκαίως, κατά την έννοια του άρθρου 268 του ΑΚ, την ύπαρξη αξίωσης, που δεν έχει ήδη υποκύψει στη μέχρι της τελεσιδικίας ισχύουσα βραχυχρόνια παραγραφή, δεδομένου ότι η τελεσίδικη επιδίκαση της επίδικης τότε αξίωσης, δεν επιφέρει αναβίωση της αξίωσης και κατά το μέρος που δεν έχει ασκηθεί και έχει πλέον στο μεσοδιάστημα αποσβεσθεί λόγω παραγραφής, η οποία διέδραμε χωρίς διακοπή κατά το άρθρο 261 του ΑΚ.

Σημειωτέον ότι επιμήκυνση της παραγραφής της επίδικης αξίωσης του ενάγοντος, δεν έχει χωρήσει με την έκδοση της υπ' αριθμ. 127/2008 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Πειραιώς, καθόσον με την ανωτέρω απόφαση βεβαιώθηκε με δύναμη δεδικασμένου η πρόσκαιρη ανικανότητα του ενάγοντος προς εργασία, και όχι η ανικανότητα αυτού και για το επόμενο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο η αδικοπραξία του οδηγού του ζημιογόνου οχήματος, εξακολούθησε να έχει γι' αυτόν (ενάγοντα) επιζήμιες συνέπειες, λόγω της μεταγενέστερης και αρχικά απρόβλεπτης επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του, συνεπεία της οποίας κατέστη πλήρως και διά βίου ανίκανος προς άσκηση του επαγγέλματος του ναυτικού, στην οποία (πλήρη και μόνιμη ανικανότητα) στηρίζεται η επίδικη αξίωση για την καταβολή μελλοντικής αποθετικής ζημίας, καθόσον το γεγονός της επιδείνωσης δεν είχε προβληθεί, ούτε καταστεί αντικείμενο έρευνας κατά την πρώτη από 12.9.2005 (με αυξ.

αριθμ. εκθ. καταθ. 6659/2005) αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε κατ' έφεση η απόφαση αυτή, και, επομένως, η ένδικη μελλοντική αξίωση δεν κατήχθη τότε σε δίκη και δεν κρίθηκε, ώστε να εκτείνεται και σ' αυτήν το παραγόμενο από την προαναφερθείσα δικαστική απόφαση δεδικασμένο. Μάλιστα και σε κάθε περίπτωση -ανεξαρτήτως των προεκτεθέντων- θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην προκειμένη περίπτωση ο ισχυρισμός του ενάγοντος περί επιμήκυνσης της παραγραφής της ένδικης αξίωσης σε εικοσαετή με βάση τη διάταξη του άρθρου 268 του ΑΚ, δυνάμει εκδοθεισών και ήδη τελεσιδίκων δικαστικών αποφάσεων, ο οποίος αποτελεί αντένσταση στην προβληθείσα ένσταση παραγραφής της αγωγικής αξίωσης του εναγομένου ..., απαραδέκτως προβλήθηκε στον πρώτο βαθμό, και, συνεπώς, εσφαλμένα λήφθηκε υπόψη από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, για την απόρριψη της ένστασης παραγραφής, το πρώτον με την προσθήκη - αντίκρουση των προτάσεων του ενάγοντος, που κατατέθηκαν μετά τη συζήτηση της αγωγής, καθόσον δεν έγινε προφορική πρότασή του στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης και καταχώρησή του, έστω και με συνοπτικό, ακόμη και επιγραμματικό τρόπο, στα πρακτικά της συνεδρίασης, που τηρήθηκαν, στα οποία έχει καταχωρηθεί επιγραμματικά η ένσταση παραγραφής, όπως σαφώς συνάγεται από το ίδιο το περιεχόμενο αυτών, λόγω της ειδικής διαδικασίας εκδίκασης της αγωγής (του άρθρου 681Α του ΚΠολΔ), σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας απόφασης.

Εξάλλου, αν και εν προκειμένω, για το παραδεκτό της προβολής της συγκεκριμένης αντένστασης το πρώτον στην κατ' έφεση δίκη ενώπιον του παρόντος δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου με τις προτάσεις του εφεσιβλήτου - αντεκκαλούντος, θα έπρεπε να γίνεται σ' αυτές επίκληση των λόγων της βραδείας προβολής της για να είναι δυνατόν να κριθεί εάν οι λόγοι αυτοί εμπίπτουν ή όχι σε κάποια από τις εξαιρέσεις των διατάξεων των άρθρων 269 και 527 του ΚΠολΔ, για τη δικαιολόγηση της καθυστερημένης προβολής της και τέτοια επίκληση δεν έγινε από τον εν λόγω διάδικο κατά τρόπο σαφή στις προτάσεις του, εντούτοις το παρόν Δικαστήριο προέβη στην εξέταση της βασιμότητας του ισχυρισμού αυτού, εφόσον ήθελε γίνει δεκτό ότι, αν και χωρίς ρητή μνεία, εντούτοις συνάγεται προβολή της συνδρομής των προϋποθέσεων της διάταξης του 269 παρ. 2 περ.

γ' του ΚΠολΔ περί άμεσης και παραχρήμα απόδειξης αυτού διά των ειδικότερα αναφερομένων στις προτάσεις του ανωτέρω εγγράφων. Επομένως, η επίδικη αξίωση του ενάγοντος κατά του εναγομένου ... αποδείχθηκε ότι έχει υποπέσει σε παραγραφή. Ενόψει των ανωτέρω, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο απέρριψε την εν λόγω ένσταση ως ουσία αβάσιμη, εσφαλμένα το νόμο ερμήνευσε και εφήρμοσε και τις αποδείξεις εκτίμησε.

Συνεπώς, πρέπει, κατά παραδοχήν του σχετικού λόγου της κρινόμενης έφεσης, η οποία και θα γίνει δεκτή στο σύνολό της και κατ' ουσίαν, ενώ παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων αυτής, να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση, και, στη συνέχεια, αφού κρατηθεί η υπόθεση και δικασθεί εξαρχής, ν' απορριφθεί η αγωγή. Περαιτέρω, πρέπει ν' απορριφθεί η ασκηθείσα με τις κατατεθείσες προτάσεις του εφεσιβλήτου αντέφεση...".

Με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 261 ΑΚ και 268 ΑΚ, που αφορούν την διακοπή και την επιμήκυνση της ασκούμενης με την από 24.7.2014 (και με αριθμό κατάθ. 336/16.1.2015) ένδικη αγωγή αποζημίωσης από απώλεια εισοδημάτων από την εργασία του ως ναυτικός για διάστημα από 1.1.2017 έως 17.4.2028, υποστηρίζοντας τα εξής:

Ότι μετά τη γνώση της ραγδαίας και απρόσμενης επιδείνωσης της υγείας του, που πραγματοποιήθηκε στις 16.2.2006 άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς εκτός από την προαναφερόμενη ένδικη αγωγή και τις από 7.5.2007 (και με αριθμό κατάθ. 4198/2007) και από 5.11.2008 (και με αριθμό κατάθ. 11276/2008) προγενέστερες αγωγές, με τις οποίες ζήτησε να του επιδικασθεί αποζημίωση για απώλεια εισοδημάτων, λόγω της ανικανότητάς του προς εργασία, συνεπεία αναπηρίας, που του προκάλεσε το τροχαίο ατύχημα, που επισυνέβη στις 8.10. 2004 από αποκλειστική υπαιτιότητα του μη διαδίκου στην παρούσα δίκη πρώτου εναγομένου, που οδηγούσε το ασφαλισμένο στην ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...", στη θέση της οποίας υπεισήλθε λόγω ανακλήσεως της αδείας λειτουργίας της το δεύτερο εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο ...

για χρονικό διάστημα από 8.10.2004 έως 7.10.2006 και από 1.12.2008 έως 17.4.2028, αντιστοίχως. Ότι με την άσκηση των εν λόγω αγωγών, η πενταετής παραγραφή (άρθρο 7 του ν. 3557/2007) της ένδικης αγωγικής αξίωσης: α) διεκόπη και άρχισε να τρέχει εκ νέου από τη δημοσίευση στις 15.3.2012 της 368/2012 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Πειραιώς επί της ανωτέρω από 5.11.2008 αγωγής του και δεν συμπληρώθηκε με την άσκηση της από 24.7.2014 (και με αριθμό καταθ. 336/16.1.2015) ένδικης αγωγής, που επιδόθηκε στο αναιρεσίβλητο ...

στις 27.1.2015 και β) επιμηκύνθηκε σε εικοσαετή με τη δημοσίευση της 463/2011 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Πειραιώς στις 26.8.2011, που εκδόθηκε επί της από 7.5.2007 (και με αριθμό κατάθ. 4198/2007) αγωγής.

Από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υπόθεσης και συγκεκριμένα από τα πρακτικά του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, τις κατατεθείσες ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου (Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς) και το δικόγραφο της από 11.11.2015 (και με αριθμό κατάθ. 812/13.11.2015) έφεσης του εναγομένου - εκκαλούντος και ήδη αναιρεσιβλήτου ..., προκύπτει, ότι το τελευταίο ισχυρίστηκε πρωτοδίκως αλλά και κατ' έφεση με τον πρώτο λόγο της ως άνω έφεσης, ότι η ένδικη αξίωση του ενάγοντος ως προς το ίδιο έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 10 παρ. 2 του ν. 489/1976 όπως ίσχυε μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 7 του ν. 3557/2007, με την αιτιολογία ότι από την 16.2.2006 που γνώριζε την απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας του, μέχρι την 27.1.2015 που του επιδόθηκε η ένδικη αγωγή, είχε παρέλθει χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της πενταετίας και επιπρόσθετα ότι ο αναιρεσείων δεν διέκοψε την παραγραφή των ένδικων αξιώσεών του με την άσκηση των προγενέστερα ασκηθεισών από 12.9.2005, 7.5.2007 και 20.5.2008 αγωγών του, διότι δεν είχε ζητήσει με τις αγωγές αυτές έστω να αναγνωρισθούν οι ασκηθείσες με την υπό κρίση αγωγή αξιώσεις του, ενώ επιπλέον δεν διέκοψε την παραγραφή των αξιώσεων αυτών ούτε με την άσκηση των στην συνέχεια ασκηθεισών από 5.11.2008 και από 5.9.2012 αγωγών του, διότι με τις αγωγές αυτές οι ένδικες αξιώσεις του (απώλειας εισοδήματος για το χρονικό διάστημα από 1.1.2017 έως 17.4. 2028) απορρίφθηκαν ως πρόωρες, ήτοι για λόγους μη ουσιαστικούς, με τις υπ' αριθμ. 368/2012 και 4178/2013 αποφάσεις του Εφετείου Πειραιώς και Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, αντίστοιχα, η δεύτερη εκ των οποίων τελεσιδίκησε στις 4.4.2014, αφού του επεδόθη από τον αντίδικο στις 5.3.2014, ενώ η από 24-7-2014 (αριθμ.

καταθ. δικ. 336/2015) αγωγή του αντιδίκου, επί της οποίας εκδόθηκε η εκκαλουμένη απόφαση, με την οποία ο αντίδικος επανήλθε ως προς τις αξιώσεις του αυτές που είχαν απορριφθεί ως πρόωρες, του κοινοποιήθηκε στις 27.1.2015, ήτοι μετά την πάροδο εξαμήνου από την τελεσιδικία και ως εκ τούτου η παραγραφή των ένδικων αγωγικών αξιώσεών του θεωρείται ως μηδέποτε διακοπείσα.

Όπως όμως προκύπτει από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση της από 24.7.2014 (και με αριθμό καταθ. 336/16.1.2015) ένδικης αγωγής και των κατατεθεισών προτάσεων του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, αλλά και του Εφετείου Πειραιώς, ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων προς αντίκρουση της προβληθείσας από το αναιρεσίβλητο ένστασης της πενταετούς παραγραφής της ένδικης αγωγικής αξίωσης των διαφυγόντων κερδών, που απώλεσε, λόγω του τραυματισμού του κατά το επίδικο αυτοκινητικό ατύχημα την 8.10.2004 και της απρόβλεπτης επιδείνωσης της υγείας του, της οποίας έλαβε γνώση την 11.2.2006, καθ' υποφορά με την ένδικη αγωγή, την προσθήκη - αντίκρουση των προτάσεων ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου αλλά και τις ενώπιον του Εφετείου κατατεθείσες προτάσεις του - αντέφεση ως εφεσίβλητος, προς αντίκρουση της από 11.11.2015 (και με αριθμό καταθ. 812/13.11.2015) έφεσης του αναιρεσίβλητου ..., εκτός από την αντένσταση της επιμήκυνσης σε εικοσαετή της παραγραφής της ένδικης αξίωσης των απολεσθέντων εισοδημάτων, δυνάμει των 463/2011, 368/2012 και 4178/2013 τελεσίδικων αποφάσεων του Εφετείου Πειραιώς και του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, αντιστοίχως (άρθρο 268 παρ. 1 ΑΚ), ισχυρίσθηκε και τα ακόλουθα: "...1.

Ήγειρα ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (Διαδικασία Αυτοκινήτων), την από 5.11.2008 αγωγή μου κατά Γ. Π. και κατά της ασφαλιστικής εταιρείας που εδρεύει στον …. υπό την επωνυμία "...". Διά της αγωγής μου αυτής ζητούσα να μου επιδικασθεί η απώλεια των εισοδημάτων μου, λόγω της ανικανότητός μου προς εργασία, συνεπεία τροχαίου ατυχήματός μου, προκληθέντος υπαιτιότητι του πρώτου των εναγομένων, για το χρονικό διάστημα από Δεκέμβριο του 2008 έως 17.4.2008, εξέθετα αναλυτικώς τα κατωτέρω... 1.

Επί της ανωτέρω αγωγής μου εξεδόθη η υπ' αριθμ. 368/2012 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Πειραιώς διά της οποίας μου επιδικάσθηκε αποζημίωση για την απώλεια των εισοδημάτων μέχρι και 31.12.2012, ενώ απέρριψε το αίτημά μου περί επιδικάσεως της απώλειας εισοδημάτων για το μετά ταύτα χρονικό διάστημα για λόγους μη ουσιαστικούς και δη με την αιτιολογία ότι ασκήθηκε προώρως το αγωγικό μου σύστημα...

Εν συνεχεία κατέθεσα την από 5.9.2012 και υπ' αρ. εκθέσεως καταθέσεως δικογράφου 7219/2012 αγωγή μου, με την οποία ζητούσα την απώλεια των εισοδημάτων μου, από 1.1.2013 έως και 17.4.2028, ήτοι μέχρι τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας μου και επί της οποίας αγωγής εξεδόθη η υπ' αριθμ. 4178/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, διά της οποίας υποχρεώθησαν οι νυν εναγόμενοι να καταβάλουν απώλεια των εισοδημάτων μου εξ ευρώ 1.000 μηνιαίως και δη για το χρονικό διάστημα από 1.1.2013 έως 31.12.2016...

Η ανωτέρω απόφαση απέρριψε το αίτημά μου περί απώλειας των εισοδημάτων μέχρι 17.4.2028, ως προώρως ασκηθέν, ως εξαρτώμενο από μελλοντικές συνθήκες, που έχουν σχέση με τα εν γένει οικονομικά δεδομένα και τις εν γένει βιοτικές και οικονομικές συνθήκες, που θα διαμορφωθούν στο μέλλον. Με την παρούσα αγωγή μου επαναφέρω προς εκδίκαση το αίτημά μου περί επιδικάσεως απώλειας των εισοδημάτων μου, για το χρονικό διάστημα από 1.1.2017 έως και 17.4.2028, ήτοι μέχρι της συμπληρώσεως του 65ου έτους της ηλικίας μου, που κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα είχα συμπληρώσει το χρόνο της θαλάσσιας υπηρεσίας μου και θα μπορούσα να είχα συνταξιοδοτηθεί εάν ασφαλιζόμουν κανονικά στο ΝΑΤ...

Επειδή το παρόν αγωγικό αίτημά μου είχε επανεισαχθεί στο Δικαστήριό Σας προς εκδίκαση με τις από 5.11.2008 και 5.9.2012 αγωγές μου, επί των οποίων εκδόθηκαν οι υπ' αριθμ. 368/2012 τελεσίδικος απόφαση του Εφετείου Πειραιώς και 4178/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, οι οποίες έγιναν αποδεκτές από τα μέρη και εξοφλήθηκαν, ενώ το παρόν αίτημά μου απορρίφθηκε ως προώρως ασκηθέν, ήτοι για λόγους μη ουσιαστικούς...

Επομένως, εν προκειμένω η αξίωσή μου για την απώλεια των εισοδημάτων μου για το χρονικό διάστημα από 1.1.2017 έως 17.4.2028 δεν έχει παραγραφεί, τουναντίον η δικαστική της επιδίωξη έχει επιμηκυνθεί επί 20 χρόνια από την έκδοση τόσο της υπ' αριθμόν 368/2012 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Πειραιώς, η οποία μου επιδίκασε απώλεια εισοδήματος μέχρι και το έτος 2012, όσο και από την έκδοση της υπ' αριθμόν 4178/2013 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία μου επεδίκασε απώλεια εισοδήματος μέχρι και το έτος 2016.

Από την απλή ανάγνωση των ως άνω δύο τελεσίδικων αποφάσεων, αλλά και των προγενέστερων αυτών επίσης τελεσίδικων αποφάσεων του Εφετείου Πειραιώς συνάγεται αβίαστα ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος για την επιμήκυνση της πενταετούς παραγραφής σε 20ετή, διότι με τις προαναφερόμενες αποφάσεις έχει βεβαιωθεί η ύπαρξη αξιώσεως για αποθετική ζημία (απώλεια εισοδήματος) από αδικοπραξία, η οποία υπόκειτο μεν σε πενταετή αρχικά παραγραφή, από της τελεσιδικίας όμως των ως άνω αποφάσεων έχει ξεκινήσει νέα παραγραφή, η οποία μέχρι και τη σήμερον δεν έχει συμπληρωθεί...".

Τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά, τα οποία ο αναιρεσείων καθ' υποφορά διαλαμβάνει στην ένδικη αγωγή, στην προσθήκη - αντίκρουση των πρωτόδικων προτάσεων και στις προτάσεις, που κατέθεσε ως εφεσίβλητος ενώπιον του Εφετείου, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη προς αντίκρουση της από 11.11.2015 (και με αριθμό καταθ. 215/13.11.2015) έφεσης του αναιρεσιβλήτου, ότι δηλαδή το αγωγικό αίτημα είχε επανεισαχθεί προς εκδίκαση με τις από 5.11.2008 και 5.9.2012 αγωγές επί των οποίων εκδόθηκαν οι 368/2012 και 4178/2013 τελεσίδικες αποφάσεις του Εφετείου Πειραιώς και του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, αντιστοίχως και ότι από της τελεσιδικίας των ως άνω αποφάσεων έχει ξεκινήσει νέα πενταετής παραγραφή, η οποία μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής δεν έχει συμπληρωθεί, τα πρόβαλε προς αντίκρουση της προταθείσας πρωτοδίκως και κατ' έφεση (με σχετικό λόγο έφεσης) ένστασης της πενταετούς παραγραφής της αγωγικής αξίωσης αλλά και του ισχυρισμού του αναιρεσιβλήτου ..., ότι ο αναιρεσείων δεν διέκοψε την παραγραφή των ένδικων αξιώσεών του με την άσκηση των προγενέστερα ασκηθεισών από 5.11.2008 και από 5.9.2012 αγωγών, διότι με τις αγωγές αυτές η ένδικη αξίωση των διαφυγόντων κερδών από 1.1.2017 έως 17.4.2028 απορρίφθηκαν ως πρόωρες με τις 368/2012 και 4178/2013 αποφάσεις του Εφετείου Πειραιώς, αντιστοίχως και ο ενάγων - αναιρεσείων του κοινοποίησε την ένδικη αγωγή στις 27.1.2015, ήτοι μετά την πάροδο εξαμήνου από την τελεσιδικία της τελευταίας 4178/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

Όμως τα ως άνω προβληθέντα θεμελιωτικά πραγματικά με το υποβληθέν, συγχρόνως, ως καταληκτικό αίτημα των εν λόγω δικογράφων, την παραδοχή των προτάσεών του και της κρινόμενης αγωγής στο σύνολό της, με την απόρριψη της ένστασης της παραγραφής, στο οποίο εμπεριέχεται και το ειδικότερο αίτημα της διακοπής τη εν λόγω πενταετούς παραγραφής, αρκούν για την κατάλυση της προβληθείσας ένστασης του αναιρεσιβλήτου της πενταετούς παραγραφής της ένδικης αξίωσης και την παραδοχή του ισχυρισμού (αντένστασης) της διακοπής της εν λόγω πενταετούς παραγραφής της ένδικης αξίωσης των διαφυγόντων κερδών και δικαιολογούν την εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 261 ΑΚ, αφού αυτός επικαλείται όλες τις αναφερόμενες στη μείζονα σκέψη προϋποθέσεις εφαρμογής της εν λόγω διάταξης και ειδικότερα την διακοπή της παραγραφής με την άσκηση των ως άνω προγενέστερων αγωγών του (ΑΠ 1492/2014 και ΑΠ 1357/2010).

Επομένως, μετά την τελεσίδικη παραδοχή της 463/2011 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Πειραιώς ότι μετά τον τραυματισμό του αναιρεσείοντος κατά το αυτοκινητικό ατύχημα την 8.10.2004 επήλθε απρόβλεπτη επιδίνωση της υγείας του, της οποίας έλαβε γνώση την 16.2.2006, η άσκηση των από 5.11.2008 και 5.9.2012 αγωγών, με τις οποίες ο αναιρεσείων ζήτησε την επιδίκαση των διαφυγόντων κερδών, που απώλεσε συνεπεία του τραυματισμού του κατά το επίδικο ατύχημα, από 1.12.2008 έως 17.4.2028 και από 1.1.2013 έως 17.4.2028, αντιστοίχως και η έκδοση επ' αυτών (αγωγών) των 368/2012 και 4178/2013 τελεσίδικων αποφάσεων του Εφετείου Πειραιώς και του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, αντιστοίχως, με τις οποίες επιδικάσθηκε μέρος των διαφυγόντων κερδών και ως προς το υπόλοιπο από 1.1.2013 έως 27.4.2028 και από 1.1.2017 έως 27.4.20-28 διάστημα απορρίφθηκαν για λόγους ότι τυπικούς αλλά ουσιαστικούς, σύμφωνα με όσα στην οικεία νομική σκέψη διαλαμβάνονται, ως προώρως ασκούμενες, χωρίς, ωστόσο να παρέλθει πενταετία α) από την επανέγερση των ως άνω αγωγών και την επ' αυτών έκδοση της 368/2012 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Πειραιώς, που δημοσιεύθηκε την 17.7.2012 και της 4178/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που κατέστη τελεσίδικη την 4.4.2014 και β) από την 4.4.2014, που κατέστη τελεσίδικη η 4178/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς μέχρι την επανέγερση της ένδικης από 24.7.2014 αγωγής με την ίδια ιστορική και νομική βάση με τις ως άνω προηγούμενες αγωγές, που επιδόθηκε στο αναιρεσίβλητο την 27.1.2015, επέφεραν ως έννομη συνέπεια την διακοπή της πενταετούς παραγραφής (άρθρο 7 του ν. 3557/2007) της ένδικης αξίωσης.

Μετά ταύτα το Εφετείο, το οποίο με τις παραπάνω παραδοχές δέχθηκε ότι η ένδικη αξίωση των διαφυγόντων κερδών από 1.1.2017 έως 17.4.2028 έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή, η οποία διέδραμε χωρίς διακοπή κατά το άρθρο 261 ΑΚ (φύλλο 23 της απόφασης) και στη συνέχεια απέρριψε ως παραγεγραμμένη την ένδικη αξίωση, διότι από την 16.2.2006, που ο αναιρεσείων έλαβε γνώση της απρόβλεπτης επιδείνωσης της υγείας του, μέχρι του χρόνου ασκήσεως της ένδικης αγωγής, που επιδόθηκε στο αναιρεσίβλητο την 27.1.2015 παρήλθε πενταετία, χωρίς να δεχθεί το διακοπτικό αποτέλεσμα της παραγραφής της ένδικης αξίωσης με την επανέγερση των ως άνω από 5.11.2008 και 5.9.2012 προηγούμενων αγωγών, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 261 ΑΚ, την οποία παραβίασε με την μη εφαρμογή της, αν και συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του.

Επομένως ο σχετικός πρώτος, κατά το δεύτερο τμήμα του, από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου καλύπτει και το πρώτο τμήμα του πρώτου λόγου αναίρεσης, αλλά και τον τρίτο λόγο αναίρεσης, οι οποίοι μετά ταύτα προτείνονται αλυσιτελώς, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.

Ο δεύτερος λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αρ. 16 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ με την αιτίαση ότι το Εφετείο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι δεν υφίσταται δεδικασμένο ως προς το ζήτημα της επιμήκυνσης της παραγραφής σε εικοσαετή, το οποίο απέρρεε από την 463/2011 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς που έκρινε ότι συντρέχει επιμήκυνση της παραγραφής σε εικοσαετή από την τελεσίδικη κρίση της υπ' αριθμ. 127/2008 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς, είναι απορριπτέτος ως απαράδεκτος, καθόσον δεν διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο ότι ο σχετικός περί δεδικασμένου ισχυρισμός προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας (άρθρ. 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που εξέδωσε την ως άνω απόφαση, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλο Δικαστή, εκτός από εκείνο που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ). Τέλος πρέπει να καταδικασθεί το αναιρεσίβλητο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις, όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό και να διαταχθεί η απόδοση του παραβόλου στον καταθέσαντα αναιρεσείοντα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚπολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλο Δικαστή, εκτός εκείνου, που δίκασε προηγουμένως.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ. Και

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου στον καταθέσαντα αναιρεσείοντα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Ιουλίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ