Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling arguments were merely evidentiary challenges, not legal grounds for reversal.

Απόφαση 781 / 2025 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 781/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Λεπενιώτη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Πρίγγουρη, Παρασκευή Τσούμαρη, Αγαθή Δερέ-Εισηγήτρια, μετά την έκδοση της υπ' αρ. 451/2025 απόφασης, με την οποία έγινε δεκτή η δήλωση αποχής της Αρεοπαγίτου και αρχικά ορισθείσης Εισηγήτριας Σταυρούλας Κουσουλού και Παναγιώτα Γκουδή - Νινέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Φεβρουαρίου 2025, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Σοφουλάκη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γ. Β., για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ε. Ι. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Κωνσταντόπουλο. Με υποστηρίζοντα την κατηγορία τον Κ. Π. του Α., κάτοικο ..., ο οποίος δεν εμφανίστηκε, για αναίρεση της υπ'αριθ. 3632/2024 απόφασης του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.

Το Γ' Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που περιλαμβάνονται στην από 19.12.2024 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η κρινόμενη από 19-12-2024 αίτηση του κατηγορουμένου Ε. Ι. του Κ., κατοίκου ... (οδός ...), για αναίρεση της με αριθμ. 3632/08-07-2024 απόφασης του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, που τον καταδίκασε για την αξιόποινη πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της παράνομης οπλοφορίας και της οπλοχρησίας, με την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2α ΠΚ, σε συνολική ποινή φυλάκισης είκοσι (20) μηνών, ανασταλείσα επί τριετία, ασκήθηκε νομότυπα, με δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου του αναιρεσείοντος, Νίκου Κωνσταντόπουλου (με συνημμένη τη σχετική από 10-12-2024 εξουσιοδότηση), δήλωση που επιδόθηκε, στις 23-12-2024, στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της προβλεπόμενης εικοσαήμερης προθεσμίας από την καταχώρηση, στις 06-12-2024, με αύξ.

αριθμό 4464, της προσβαλλόμενης απόφασης στο ειδικό βιβλίο (άρθρο 473 παρ. 2, 474 παρ. 2Α και 4, και 168 παρ.1 εδ. δ' ΚΠονΔ) και περιέχει σαφείς και ορισμένους λόγους αναίρεσης, συνιστάμενοι : στην έλλειψη από την απόφαση της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠοινΔ), απόλυτη ακυρότητα διαδικασίας στο ακροατήριο (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ.

Α ΚΠοινΔ σε συνδυασμό με το άρθρο 171 παρ. 1 περ. δ' ΚΠοινΔ), υπέρβαση εξουσίας με την αρνητική μορφή της (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Θ) και εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Ε ΚΠοινΔ). Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί για το βάσιμο των λόγων της. Σημειώνεται ότι κατά τη συζήτηση της κρινόμενης υπόθεσης, ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου, δεν εμφανίσθηκε ο Κ.

Π. του Α., κάτοικος ... (οδός ...), ο οποίος παραστάθηκε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο για την υποστήριξη της κατηγορίας σε βάρος του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, παρότι κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, τόσον ο ίδιος, όσον και ο ορισθείς, απ' αυτόν, αντίκλητος δικηγόρος, Ιωάννης Τσακανίκας, κάτοικος Αθηνών (οδός ...), όπως προκύπτει από τα από ...-2025 και ...-2025 αποδεικτικά επίδοσης της επιμελήτριας της Εισαγγελίας Αρείου Πάγου Α.

Σ., αντίστοιχα, για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας. Αφού, κατά τη σημερινή δικάσιμο, εμφανίστηκε ο αναιρεσείων, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρο 515 παρ. 5 ΚΠΔ).

ΙΙ. [1] Από τις διατάξεις των άρθρων 352, 353 και 231 παρ. 4 ΚΠΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασής του, μπορεί, κατά κυριαρχική κρίση, να διατάξει, είτε αυτεπάγγελτα, είτε μετά από αίτημα του κατηγορουμένου, την κλήτευση και εμφάνιση νέων μαρτύρων, ή τη βίαιη προσαγωγή μαρτύρων που κλητεύθηκαν νόμιμα και δεν εμφανίζονται από απείθεια, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι κρίνει προφανώς αναγκαία τη μαρτυρία στο ακροατήριο των μαρτύρων αυτών για να μορφώσει την κατά το άρθρο 177 του ίδιου κώδικα δικανική του πεποίθηση, και ότι είναι εφικτή η προσαγωγή τους (ΑΠ 747/2024, ΑΠ 540/2024, ΑΠ 147/2023).

Η αποδοχή ή απόρριψη του αιτήματος αυτού εναπόκειται στην ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Όταν όμως υποβληθεί από τον κατηγορούμενο τέτοιο αίτημα και υπό την προϋπόθεση ότι αυτό είναι σαφές και ορισμένο, το δικαστήριο οφείλει όχι μόνο να απαντήσει σ' αυτό, αλλά, σύμφωνα με τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, να διαλάβει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία στη σχετική απόφασή του, διαφορετικά δεν υποχρεούται να απαντήσει και μάλιστα αιτιολογημένα για την απορριπτική του κρίση, δεν απαιτείται δε πανηγυρική απόρριψη, αλλά μπορεί να συναχθεί αυτή εξ όλων των δεκτών γενομένων περιστατικών ως αποδειχθέντων.

Η απόρριψη χωρίς ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία παραδεκτού αιτήματος αναβολής της δίκης, επειδή συνάπτεται άμεσα με την ανάγκη νόμιμης απόδειξης της ενοχής του κατηγορουμένου, προσβάλλει το δικαίωμα για δίκαιη δίκη, κατά τα άρθρα 6 παρ. 1, 2 και 3 περ. δ' της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.), που κυρώθηκε αρχικά με το Ν. 2329/1953 και εκ νέου με το Ν.Δ. 53/1974, που αποτελεί εγχώριο δίκαιο και, κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος, έχει αυξημένη ισχύ έναντι των κοινών νόμων, και επιφέρει, σε συνδυασμό με το άρθρο 171 παρ. 1 περ.

δ' του ΚΠοινΔ, απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο, στοιχειοθετεί δε το λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' του ίδιου κώδικα, καθώς και της αρνητικής υπέρβασης εξουσίας, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' του ΚΠοινΔ, σε περίπτωση καταδίκης του κατηγορουμένου, εφόσον το δικαστήριο, απορρίπτοντας το παραδεκτώς υποβληθέν αίτημα για αναβολή της δίκης αναιτιολόγητα ή χωρίς απάντησή του, προχωρεί στην εκδίκαση της υπόθεσης και τον καταδικάζει (ΑΠ 747/2024, ΑΠ 540/2024, ΑΠ 10/2023, ΑΠ 848/2020).

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ο συνήγορος του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου υπέβαλε αίτημα αναβολής της δίκης, κατ' άρθρο 352 ΚΠοινΔ, προκειμένου να κληθεί και να προσέλθει για να καταθέσει ο μάρτυρας κατηγορίας Α.

Β. του Α., που κατέθεσε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Με αυτό το περιεχόμενο, το παραπάνω αίτημα αναβολής είναι απαράδεκτο, λόγω αοριστίας, διότι δεν εκτίθενται συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που ήθελε να διερευνηθούν από την εξέταση του ανωτέρω μάρτυρος κατηγορίας ή συγκεκριμένες ερωτήσεις που ήθελε να υποβάλλει στον μάρτυρα κατηγορίας που κατέθεσε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και γνώριζε ο κατηγορούμενος αλλά και ο συνήγορος της υπεράσπισής του το περιεχόμενο της ένορκης κατάθεσης του μάρτυρος, προκειμένου να κριθεί από το δικαστήριο ουσίας αν είναι αναγκαία η μαρτυρία του στο ακροατήριο για να μορφώσει την κατά το άρθρο 177 του ίδιου κώδικα δικανική του πεποίθηση.

Επομένως, το δικαστήριο της ουσίας δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει και πολύ περισσότερο να αιτιολογήσει την απόρριψη του ανωτέρω αιτήματος, χωρίς από την μη αιτιολόγηση να παραβιάζεται η διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και άρθρου 14 παρ. 2 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και, ως εκ τούτου, να προκαλείται απόλυτη ακυρότητα κατά τη διαδικασία που συνέβη στο ακροατήριο, ενώ δεν υπερέβη την εξουσία του, με την αρνητική μορφή αυτής, καταδικάζοντας τον κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα για τις παραπάνω άδικες πράξεις.

Παρά ταύτα, η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε το ανωτέρω αίτημα με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, δεχόμενο τα εξής : "Το αίτημα που προέβαλε ο συνήγορος του κατηγορουμένου να αναβληθεί η δίκη κατ' άρθρο 352 ΚΠοινΔ, προκειμένου να κληθεί και προσέλθει ο απολειπόμενος εν λόγω μάρτυρας κατηγορίας Α.

Β., πρέπει να απορριφθεί. Και τούτο διότι ο εν λόγω μάρτυρας έχει καταθέσει λεπτομερώς στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, η δε κατάθεσή του αυτή περιέχεται στα πρακτικά της εκκαλούμενης απόφασης, τα οποία είναι αναγνωστέα στην παρούσα κατ' έφεση δίκη. Ενόψει τούτου, σε συνδυασμό με το ότι υφίσταται κίνδυνος παραγραφής των αξιόποινων πράξεων, που φέρεται να έχουν τελεστεί στις 5-9-2017, το Δικαστήριο κρίνει ότι το εν λόγω αίτημα σκοπό έχει την παρέλκυση της δίκης".

Με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία ως προς την απόρριψη του ανωτέρω αιτήματος του συνηγόρου υπεράσπισης του κατηγορουμένου, αφού εκθέτει σε αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και, ειδικότερα, ότι δεν είναι αναγκαία η κατάθεσή του στο ακροατήριο, διότι διαλαμβάνεται αυτή, στα πρακτικά του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου τα οποία είναι αναγνωστέα στο ακροατήριο, τα οποία είναι γνωστά στον κατηγορούμενο και στον συνήγορο υπεράσπισής του.

Επομένως, το δικαστήριο ουσίας το οποίο απέρριψε το ανωτέρω αίτημα του συνηγόρου υπεράσπισης του κατηγορουμένου, με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και, στη συνέχεια, αφού εξέτασε την υπόθεση στην ουσία της, καταδίκασε τον κατηγορούμενο δεν υπερέβη την εξουσία του, με την αρνητική μορφή αυτής.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ και Θ' ΚΠοινΔ, περί έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την απόρριψη του ως άνω αιτήματος και υπέρβασης εξουσίας, αντίστοιχα, είναι αβάσιμος. Λόγω της ανωτέρω ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, της ανάγνωσης της ένορκης κατάθεσης που περιέχεται στα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης δεν παραβιάζονται το δικαίωμα του κατηγορουμένου για πλήρη και αποτελεσματική υπεράσπιση, ούτε το τεκμήριο αθωότητας αυτού και οι προβλεπόμενες στο άρθρ. 6 της ΕΣΔΑ εγγυήσεις για δίκαιη δίκη, εφόσον ο κατηγορούμενος και ο συνήγορος υπεράσπισης έχει το δικαίωμα να αναπτύξει τους ισχυρισμούς του αντικρούοντας την, από τα πρακτικά του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, ένορκη κατάθεση του μάρτυρα που αναγιγνώσκεται και να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις, κατ' άρθρ. 358 ΚΠοινΔ, δεν στοιχειοθετείται ούτε ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Α' ΚΠοινΔ λόγος αναίρεσης.

ΙΙΙ. [1] Κατά τη διάταξη του άρθρου 308 §1 εδ. α' του ισχύοντος από 1-7-19 νέου ΠΚ (ν. 4619/19): "Όποιος προξενεί σε άλλον σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο έτη ή χρηματική ποινή", ενώ κατά την διάταξη του άρθρου 309 του ίδιου Κώδικα : "Αν η πράξη του προηγούμενου άρθρου τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο ζωής ή βαριά σωματική βλάβη, επιβάλλεται φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή" και εν τέλει δυνάμει του άρ. 65 ν. 4855/2021 ΦΕΚ Α' 215/ 12-11-2021 καταργήθηκε η διαζευκτική δυνατότητα επιβολής χρηματικής ποινής.

Η νέα διάταξη του άρθρου 309 ΠΚ σε σχέση με την ταυτάριθμη του προϊσχ. ΠΚ, που ίσχυε κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης (...-2017), δεν διαφέρει ως προς τα απαιτούμενα για τη συγκρότηση του αδικήματος στοιχεία, είναι όμως ευμενέστερη ως προς την απειλούμενη ποινή, και, συνεπώς, εφαρμοστέα κατ' άρθρο 2§1 νέου ΠΚ, αφού, αντί της ποινής φυλάκισης τουλάχιστον τριών (3) μηνών (έως πέντε ετών), που προέβλεπε η προϊσχύσασα διάταξη, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση έως τρία (3) έτη ή χρηματική ποινή.

Απαιτούμενα στοιχεία για την αξιόποινη πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης είναι: α) σωματική βλάβη κατά την έννοια του άρθρου 308 ΠΚ, β) η πράξη να τελέστηκε κατά τρόπο που να μπορεί να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο της ζωής του ή βαριά σωματική βλάβη, όπως ενδεικτικά αναφέρεται στη διάταξη του άρθρου 310§2 ΠΚ.

Για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος, αφενός μεν θεμελιώδη σημασία έχει ο επικίνδυνος τρόπος τέλεσης της προξενηθείσας σωματικής βλάβης κλπ, που είναι ζήτημα πραγματικό και αντικειμενικό, αφετέρου δε αξιολογείται, όχι το επελθόν αποτέλεσμα, αλλά ο τρόπος ενέργειας, το χρησιμοποιηθέν μέσο, η προσφορότητα αυτού, το ευπαθές ή μη του πληγέντος σημείου του ανθρωπίνου σώματος κλπ. (ΑΠ 1104/2024, ΑΠ 1071/2024, ΑΠ 543/2023).

Για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της επικίνδυνης σωματικής βλάβης απαιτείται απλός (κοινός) δόλος, δηλαδή γνώση της αφηρημένης δυνατότητας του κινδύνου της ζωής ή της βαριάς σωματικής βλάβης και θέληση του υπαιτίου να προξενήσει σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας, χωρίς να απαιτείται ιδιαίτερη εξειδίκευση του δόλου, αρκεί να προκύπτει από τα γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά (ΑΠ 982/2023, ΑΠ 1605/2023). [2] Κατά τις διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 2 του ν. 2168/2001, "`Οπλα θεωρούνται επίσης τα αντικείμενα που είναι πρόσφορα για επίθεση ή άμυνα και ιδιαίτερα:

α...... , β ........., γ. Μεταλλικές γροθιές, ρόπαλα μεταλλικά ή μη, ......". Κατά τα άρθρα 10 παρ. 1 και 11, και 13α του ίδιου ν. 2168/93, απαγορεύεται να φέρονται όπλα ή άλλα είδη που προβλέπονται στο άρθρο 1 του νόμου αυτού. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 13β του ιδίου ως άνω νόμου `Οποιος φέρει παράνομα όπλα ή άλλα είδη που διαλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, στις παρ. 2 τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο (2) ετών και χρηματική ποινή.

Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του πλημμελήματος της παράνομης οπλοφορίας, απαιτείται ο δράστης να φέρει παράνομα απαγορευμένο κατά τα παραπάνω όπλο, δηλαδή να το κρατά ή να το έχει πλησίον του για άμεση λήψη και χρήση του, στη σφαίρα κατοχής του και σε διάθεσή του, όπλο που είναι πρόσφορο για επίθεση ή άμυνα (ΑΠ 470/2023, ΑΠ 982/2023, ΑΠ 199/2020), όπως είναι και τα ρόπαλα μεταλλικά ή μη. [3] Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 14 του ν. 2168/1993, "όποιος με χρήση όπλου ή άλλου αντικειμένου αναφερομένου στον παρόντα νόμο διαπράξει κακούργημα ή πλημμέλημα από δόλο ή αμέλεια και καταδικασθεί, ανεξάρτητα από την ποινή που επιβάλλεται γι' αυτό, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το έγκλημα της οπλοχρησίας αποτελεί εξωτερικό όρο του αξιοποίνου της πράξης που τελέσθηκε με αυτήν και δεν είναι αυτοτελές και ανεξάρτητο από αυτήν, αλλά παρεπόμενό της, για το λόγο ότι προϋποθέτει καταδικαστική απόφαση για την πράξη και δεν νοείται τέλεσή του χωρίς να υπάρχει και να τιμωρείται η κύρια πράξη.

Ως χρήση του όπλου νοείται η χρησιμοποίηση αυτού σύμφωνα με τον ειδικό προορισμό του (ΑΠ 470/2023, ΑΠ 982/2023, ΑΠ 608/2020). [4] Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ' του ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της απόφασης, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της απόφασης, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά, τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της (ΑΠ 974/2023, ΑΠ 128/2022).

Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο προκειμένου να μορφώσει την καταδικαστική του κρίση, όπως επιβάλλουν οι διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 του ΚΠοινΔ, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ' είδος προσδιορισμός τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) χωρίς να απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προέκυψε από το καθένα χωριστά, πρέπει, όμως, να προκύπτει ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσης.

Αναφορικά με το δόλο δεν είναι, κατ' αρχήν, αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, διότι ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται ότι υπάρχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, εκτός αν ο νόμος αξιώνει πρόσθετα στοιχεία για το αξιόποινο, όπως η γνώση ορισμένου περιστατικού ή σκοπός επέλευσης ορισμένου πρόσθετου αποτελέσματος (ΑΠ 1233/2024, ΑΠ 1199/2023, ΑΠ 1324/2023). [5] Όσον αφορά τους αρνητικούς ισχυρισμούς του κατηγορούμενου, δηλαδή, εκείνους με τους οποίους αρνείται (γενικά ή ειδικά) ή αποκρούει στοιχεία της κατηγορίας, λόγω της φύσης τους, αντιμετωπίζονται μεν με την κύρια αιτιολογία της απόφασης για την ενοχή, πλην όμως υπό το πρίσμα των ρυθμίσεων του νέου ΚΠοινΔ, που με την πρόβλεψη, στη διάταξη του άρθρου 171, απόλυτης ακυρότητας στις περιπτώσεις παραβίασης υπερασπιστικών εκφάνσεων του δικαιώματος ακρόασης, που παρέχεται στον κατηγορούμενο, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 177 ΚΠοινΔ, στο οποίο τυποποιείται ιστορικά η αρχή της ηθικής απόδειξης και 178 ΚΠοινΔ, (στο οποίο ενσωματώθηκε το πρώτο εδάφιο του άρθρου 179 του προϊσχύοντος ΚΠοινΔ) και το οποίο αφορά στο απεριόριστο των αποδεικτικών μέσων και στην υποχρέωση των δικαστικών προσώπων να ερευνούν με επιμέλεια κάθε στοιχείο ή αποδεικτικό μέσο που επικαλέστηκε υπέρ αυτού ο κατηγορούμενος, αν αυτό είναι χρήσιμο για να εξακριβωθεί η αλήθεια, αλλά και να εξετάζουν αυτεπαγγέλτως όλα τα αποδεικτικά μέσα, καθώς και κάθε στοιχείο που αφορά την προσωπικότητα του κατηγορούμενου στα πλαίσια των, αυτονόητα απορρεουσών από το τεκμήριο αθωότητας, αρχών της μη υποχρέωσης του κατηγορουμένου να αποδείξει την αθωότητά του και της αρχής in dubio pro reo, διαμορφώνεται μια ορθότερη, από συστηματική άποψη, κεντρική αρχή για τη διαχείριση του αποδεικτικού υλικού, κατά το σχηματισμό της δικανικής πεποίθησης, η οποία αντανακλά πληρέστερα την άρρηκτη σχέση του δικαιώματος υπεράσπισης με το δικαίωμα ακρόασης και αποδίδει την πραγματική νομική διάσταση του δικαιώματος αυτού ως υπερασπιστικού δικαιώματος, που αξιώνει τυπικά και ουσιαστικά ίση προστασία.

Τούτων παρέπεται, ότι οι αρνητικοί της κατηγορίας ισχυρισμοί του κατηγορούμενου εξακολουθούν λόγω της φύσης τους ως συνδεόμενοι με στοιχεία τόσο της αντικειμενικής, όσο και της υποκειμενικής υπόστασης της αξιόποινης πράξης που εκδικάζεται, να αντιμετωπίζονται με την κύρια αιτιολογία της απόφασης για την ενοχή, πλην όμως, εντασσόμενοι στην παραπάνω κεντρική αρχή για τη διαχείριση του αποδεικτικού υλικού, κατά το σχηματισμό της δικανικής πεποίθησης, απαιτούν ευρύτερη και αυτεπάγγελτη έρευνα στα πλαίσια των ως άνω αρχών κάθε αποδεικτικού στοιχείου για την αναζήτηση της ουσιαστικής αλήθειας και τη θεμελίωση σ' αυτή της τελικής κρίσης του Δικαστηρίου (ΑΠ 1002/2024, ΑΠ 894/2024). [6] Κατά το άρθρο 171 παρ. 1 ΚΠοινΔ, "απόλυτη ακυρότητα υπάρχει: 1.

αν δεν τηρηθούν οι διατάξεις που καθορίζουν: α)... δ) την εμφάνιση, την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση του κατηγορουμένου και την άσκηση των δικαιωμάτων που του παρέχονται από το νόμο, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και το Χάρτη Θεμελιωδών Ελευθεριών της ΕΕ".

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 6 παρ. 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.), που κυρώθηκε με το Ν.Δ. 53/1974 και έχει υπερνομοθετική ισχύ κατά το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, "παν πρόσωπον κατηγορούμενον επί αδικήματι τεκμαίρεται ότι είναι αθώον μέχρι της νομίμου αποδείξεως της ενοχής του", σύμφωνα δε με το άρθρο 14 παρ. 2 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Δ.Σ.Α.Π.Δ.), που κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν. 2462/1997, "κάθε πρόσωπο που κατηγορείται για ποινικό αδίκημα τεκμαίρεται ότι είναι αθώο εωσότου η ενοχή του αποδειχθεί σύμφωνα με το νόμο".

Η παραπάνω παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας επάγεται, πέραν της αναίρεσης της απόφασης για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, οπότε ιδρύεται και ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α', σε συνδυασμό με το προπαρατεθέν άρθρο 171 παρ. 1 στοιχ. δ', ΚΠοινΔ λόγος αναίρεσης (ΑΠ 1054/2024, ΑΠ 1002/2024). [7] Κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Ε` του ΚΠοινΔ, λόγος αναίρεσης είναι και η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή, όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύσει το νόμο, δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που ιδρύει τον ανωτέρω αναιρετικό λόγο από το άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Ε` του ΚΠοινΔ, συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διάταξης αυτής, η οποία υπάρχει, όταν στο πόρισμα της απόφασης, που προκύπτει από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο σε σχέση με την ορθή εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (ΑΠ 1197/2024, ΑΠ 1129/2024).

IV. [1] Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης, με αριθμό 3632/08-07-2024 απόφασης, το Γ' Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών, που την εξέδωσε δικάζοντας σε δεύτερο βαθμό, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων (την ανωμοτί κατάθεση του υποστηρίζοντος την κατηγορία, τις ένορκες καταθέσεις μαρτύρων υπεράσπισης στο ακροατήριο, τα αναγνωσθέντα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, τα αναγνωσθέντα έγγραφα, την απολογία του κατηγορουμένου), δέχθηκε τα εξής, επί λέξει, πραγματικά περιστατικά: "αποδείχθηκε και το Δικαστήριο πείσθηκε ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε τις αποδιδόμενες σε αυτόν αξιόποινες πράξεις της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της παράνομης οπλοφορίας και της οπλοχρησίας.

Ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι στο Παλαιό Φάληρο Αττικής, επί της ..., την 05.09.2017, με πρόθεση, προξένησε σε άλλον σωματική κάκωση με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική του βλάβη. Συγκεκριμένα, στον ανωτέρω τόπο και χρόνο, επιτέθηκε στον εγκαλούντα Κ. Π. του Α., χτυπώντας τον με μεταλλικό ρόπαλο στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να του προξενήσει βαθύ τραύμα με ακανόνιστου σχήματος χείλη, μήκους 7 εκ, περίπου, εις την μεσότητα της μετωπιαίας - βρεγματικής χώρας, το οποίο αιμορραγούσε.

Η σωματική βλάβη που υπέστη ο εγκαλών ήταν επικίνδυνη δεδομένου ότι ως εκ του τρόπου, του μέσου που τελέστηκε και των σημείων του σώματος που επλήγησαν (κεφάλι) μπορούσε να επέλθει κίνδυνος για τη ζωή του ή βαριά σωματική του βλάβη.

Περαιτέρω κατά τον ίδιο ως άνω τόπο και χρόνο ο κατηγορούμενος έφερε παράνομα αντικείμενο που είναι πρόσφορο για επίθεση και άμυνα, ήτοι όπλο κατά την έννοια του Ν. 2168/1993, αφού έφερε μαζί του μεταλλικό ρόπαλο, αν και τούτο απαγορεύεται. Επιπρόσθετα, στον ανωτέρω τόπο και χρόνο έκανε χρήση μεταλλικού ροπάλου με το οποίο διέπραξε, κατά τα ανωτέρω, το πλημμέλημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης.

Τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, αποδεικνύονται από την κατάθεση του υποστηρίζοντος την κατηγορία καθώς και από την κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας Α. Β., στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που εμπεριέχεται στα πρακτικά της εκκαλούμενης απόφασης, τα οποία αναγνώσθηκαν στην παρούσα κατ' έφεση δίκη. Σημειωτέον ότι ο Α.

Β., ο οποίος δεν γνωρίζει κανέναν από τους διαδίκους, ήταν αυτόπτης στο συμβάν και κατά την κατάθεσή του στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο αναγνώρισε ανεπιφύλακτα τον κατηγορούμενο ως αυτουργό των άνω αξιόποινων πράξεων, όπως άλλωστε και ο υποστηρίζων την κατηγορία -παθών. Στην πράξη του δε αυτή ωθήθηκε ο κατηγορούμενος από αισθήματα εκδίκησης έναντι του εγκαλούντος - παθόντος, διότι ο τελευταίος είχε συνάψει σχέση με την Κ.

Μ. του Ε., με την οποία προηγουμένως διατηρούσε σχέση και ο κατηγορούμενος. Πρέπει δε να αναφερθεί, ότι λίγες ώρες μετά την πράξη του ο κατηγορούμενος ανέβασε στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης facebook την 6-9-2017 κείμενο μαντινάδας με το εξής περιεχόμενο: "ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ Οι αετοί δεν συγχωρούν, δεν δέχονται συγγνώμη, αν τους προσβάλλεις και τους ενοχλήσεις μια φορά, κάνουν μαχαίρια τα φτερά αναγνωρίστηκε ανεπιφύλαχτα από τους ανωτέρω μάρτυρες.

Ο κατηγορούμενος, κατά την απολογία του, αρνήθηκε τις κατηγορίες και ισχυρίστηκε το πρώτον (μετά από επτά έτη) ότι στις 5-9-2017 και περί ώρα 22:00 μ.μ. βρισκόταν στο σπίτι του, προς απόδειξη δε του ισχυρισμού του αυτού προσκόμισε την με ίδια ημερομηνία ιατρική γνωμάτευση του Σ. Π. Ειδικού Παθολόγου, Δ/ντή Παθολογικής Κλινικής "ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΕΙΟ".

Στην εν λόγω δε ιατρική γνωμάτευση, αναγράφεται ότι "Ο κος Ι. Ε. εξετάστηκε σήμερα κατ' οίκον 5-9-2017 και ώρα 22:00 μμ και διαπιστώθηκε ότι πάσχει από αίσθημα καρδιακών παλμών και δύσπνοια και του δόθηκε φαρμακευτική αγωγή". Ο άνω ισχυρισμός του όμως, παρότι ήταν κρίσιμος και σημαντικός για την επίδικη δίκη, όλως περιέργως δεν προτάθηκε στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο.

Περαιτέρω, η σύνταξη της άνω ιατρικής βεβαίωσης χωρίς ωστόσο να σημειώνεται επ' αυτής για ποιο λόγο δόθηκε (δικαστική χρήση, απουσία από εργασία κλπ), η αναγραφή της ακριβούς ώρας εξέτασης στην άνω ιατρική γνωμάτευση (22:00 μμ), κάτι που δεν είναι σύνηθες κατά τη σύνταξη ιατρικών γνωματεύσεων, το ότι δεν προσκομίσθηκε η συνταγογράφηση της δοθείσας φαρμακευτικής αγωγής σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η επικαλούμενη ώρα εξέτασης του κατηγορούμενου, συμπίπτει με το χρόνο τέλεσης του επίμαχου συμβάντος, που δεν μπορεί να εκληφθεί ως τυχαία και συμπτωματική, καθιστά έωλο και αναπόδεικτο τον παραπάνω ισχυρισμό του.

Ομοίως και η κατάθεση του μάρτυρος υπεράσπισης Σ. Κ., που επίσης κατέθεσε το πρώτον στην κατ' έφεση δίκη, ανηψιού του κατηγορούμενου, ο οποίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να επιβεβαιώσει την επικαλούμενη κατ' οίκον εξέταση του κατηγορούμενου από τον προαναφερόμενο ιατρό κατά το χρόνο που έλαβε χώρα το επίμαχο συμβάν, δεν κρίνεται αληθής.

Πρέπει να επισημανθεί ότι ο εν λόγω μάρτυρας, όπως ο ίδιος κατέθεσε, ουδέποτε έχει ασχοληθεί με τα προβλήματα υγείας του θείου του, είναι δε αξιοπερίεργο ότι για πρώτη φορά ασχολήθηκε με ιατρικό πρόβλημα του κατηγορούμενου, καταθέτοντας ότι, κατά παράκληση του θείου του, μετέφερε το γιατρό στο σπίτι του και βρισκόταν στην οικία καθόλη τη διάρκεια της ιατρικής εξέτασης, χωρίς όμως να γνωρίζει τίποτε σχετικά με τη φαρμακευτική αγωγή που του δόθηκε, πράγμα που δεν ευσταθεί με βάση την κοινή λογική.

Τέλος, ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου ότι εξαιτίας της οφθαλμολογικής πάθησης (ημεραλωπία) που έχει, αδυνατεί να κυκλοφορεί μόνος τη νύχτα, δεν κρίνεται ουσία βάσιμος, καθόσον δεν προσκομίσθηκε κάποιο ιατρικό έγγραφο που να πιστοποιεί ότι λόγω της πάθησης αυτής ο κατηγορούμενος χρειάζεται συμπαραστάτη στις νυχτερινές του μετακινήσεις.

Επομένως, με βάση τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, στοιχειοθετείται η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των αποδιδόμενων στον κατηγορούμενο αξιόποινων πράξεων και πρέπει να κηρυχθεί ένοχος αυτών". Στη συνέχεια, το άνω Δικαστήριο κήρυξε τον τότε κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα ένοχο του ότι "Στο Παλαιό Φάληρο Αττικής, επί της ..., την 05.09.2017, με περισσότερες πράξεις τέλεσε περισσότερα του ενός εγκλήματα, που τιμωρούνται από τον νόμο με στερητικές της ελευθερίας ποινές και χρηματική ποινή.

Ειδικότερα :1) Με πρόθεση, προξένησε σε άλλον σωματική κάκωση με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική του βλάβη. Συγκεκριμένα, στον ανωτέρω τόπο και χρόνο, επιτέθηκε στον εγκαλούντα Κ. Π. του Α., χτυπώντας τον με μεταλλικό ρόπαλο στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να του προξενήσει βαθύ τραύμα με ακανόνιστου σχήματος χείλη, μήκους 7 εκ.

περίπου, εις την μεσότητα της μετωπιαίας-βρεγματικής χώρας το οποίο αιμορραγούσε. Η σωματική βλάβη που υπέστη ο εγκαλών ήταν επικίνδυνη δεδομένου ότι ως εκ του τρόπου, του μέσου που τελέστηκε και των σημείων του σώματος που επλήγησαν (κεφάλι) μπορούσε να επέλθει κίνδυνος για τη ζωή του ή βαριά σωματική του βλάβη. 2) Έφερε παράνομα αντικείμενο που είναι πρόσφορο για επίθεση και άμυνα, ήτοι όπλο κατά την έννοια του Ν. 2168/1993.

Συγκεκριμένα στον ανωτέρω τόπο και , χρόνο, έφερε μαζί του μεταλλικό ρόπαλο, αν και τούτο απαγορεύεται. 3) Με χρήση όπλου, διέπραξε πλημμέλημα από δόλο. Συγκεκριμένα, στον ανωτέρω τόπο και χρόνο, έκανε χρήση μεταλλικού ροπάλου, με το οποίο διέπραξε από δόλο την ως άνω αναφερόμενη υπό στοιχεία 1 πράξη του παρόντος κατηγορητηρίου, ήτοι το πλημμέλημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης". [2] Με τις πιο πάνω παραδοχές, οι οποίες διαλαμβάνονται στο σκεπτικό, σε συνδυασμό με όσα αναφέρονται στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτά αλληλοσυμπληρώνονται, η εν λόγω απόφαση περιέχει την επιβαλλόμενη, κατά τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, ως προς την κατάφαση της ενοχής του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, για τις πράξεις της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της παράνομης οπλοφορίας και οπλοχρησίας, αφού παρατίθενται σε αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα χωρίς αντιφάσεις και κενά και κατά τρόπο επιτρέποντα τον αναιρετικό έλεγχο, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των πιο πάνω εγκλημάτων, για τα οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, όλα τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία το Δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους νομικούς συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή στις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 1, 2, 12, 14, 16, 17, 18 β, 26 εδα. 1, 27 παρ. 1, 51, 53, 57, 94 ΠΚ, 309 σε συνδ.

με308 παρ. 1α του ισχύοντος από 1-7-2019 ΠΚ και πριν την τροποποίησή τους με το άρθρ. 65 ν. 4855/2021, άρθρ. 1 παρ. 2γ, 10 παρ. 1 και 13β και άρθρο 14 του ν. 2168/1993, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, δηλαδή με ασαφείς, ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, ούτε στέρησε την απόφαση από νόμιμη βάση.

Ειδικότερα, στην προσβαλλόμενη απόφαση διαλαμβάνονται οι κρίσιμες παραδοχές για την στοιχειοθέτηση των παραπάνω εγκλημάτων, εξειδικεύεται :1) ότι ο αναιρεσείων, ο οποίος, κατά τις παραδοχές, αναγνωρίσθηκε, ως δράστης, όχι μόνο από τον υποστηρίζοντα την κατηγορία αλλά, στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, και από τον αυτόπτη μάρτυρα, Α.

Β., άγνωστος στους διαδίκους, επιτέθηκε, στον άνω τόπο και χρόνο, στον παθόντα, Κ. Π., και τον κτύπησε στο κεφάλι, χρησιμοποιώντας μεταλλικό ρόπαλο, ήτοι όπλο που έφερε παράνομα και ήταν πρόσφορο για επίθεση, με αποτέλεσμα να του προξενήσει βαθύ τραύμα με, ακανονίστου σχήματος, χείλη, μήκους 7 εκ., περίπου, στη μεσότητα της μετωπιαίας - βρεγματικής χώρας, το οποίο αιμορραγούσε, 2) ότι από την ως άνω πράξη του ως εκ του τρόπου, του μέσου που τελέστηκε και των σημείων του σώματος που επλήγησαν (κεφάλι) μπορούσε να επέλθει κίνδυνος για τη ζωή του και βαριά σωματική του βλάβη και 3) ο δόλος του αναιρεσείοντος, καθόσον αυτός ήθελε να προκαλέσει στον προαναφερθέντα παθόντα την ανωτέρω επικίνδυνη σωματική βλάβη, γνωρίζοντας ότι οι περιστάσεις, τρόπος και μέσο (μεταλλικό ρόπαλο) που χρησιμοποίησε, και το ζωτικό σημείο της κεφαλής που έπληξε, συνθήκες υπό τις οποίες τελέσθηκε η παραπάνω πρόκληση της σωματικής βλάβης μπορούσε να προξενήσει κίνδυνο για τη ζωή του παθόντος και βαριά σωματική του βλάβη, έχοντας ως κίνητρο να πλήξει τον ανωτέρω παθόντα, στο πλέον ζωτικό σημείο της κεφαλής του τελευταίου, για να τον εκδικηθεί επειδή ο παθών είχε συνάψει σχέση με την Κ.

Μ. του Ε., με την οποία προηγουμένως διατηρούσε σχέση ο κατηγορούμενος, έφερε δε, με πρόθεση, παράνομα μαζί του μεταλλικό ρόπαλο, αν και τούτο απαγορεύεται, το οποίο χρησιμοποίησε για τη διάπραξη του πλημμελήματος της επικίνδυνης σωματικής βλάβης από δόλο. Αναφορικά με τις αποδείξεις που λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν για το σχηματισμό της κρίσης του δικαστηρίου της ουσίας, αναφέρονται στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης τα αποδεικτικά μέσα, κατά το είδος από τα οποία το εν λόγω δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτιμήθηκαν και κατέληξε στην καταδικαστική του κρίση, χωρίς να είναι απαραίτητο, σύμφωνα με τη νομική σκέψη που προηγήθηκε, να εκτίθεται τί προέκυψε ξεχωριστά από το καθένα και χωρίς να απαιτείται συγκριτική στάθμιση, αξιολογική συσχέτιση και ανάλογη δικαιοδοτική εκτίμηση τούτων ή προσδιορισμός της αποδεικτικής βαρύτητας καθενός, ενώ από το όλο περιεχόμενο της απόφασης αυτής καθίσταται βέβαιο, ότι λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν τα ανωτέρω αποδεικτικά μέσα στο σύνολό τους και όχι μόνο ορισμένα απ' αυτά κατ' επιλογή.

Η προσβαλλομένη, με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά, απέρριψε ως αβάσιμο τον αρνητικό ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι δεν είναι δράστης των ένδικων εγκλημάτων μαζί με την κύρια αιτιολογία της απόφασης για την ενοχή του, αφού οι σχετικοί ισχυρισμοί εντάσσονται στην κεντρική αρχή για τη διαχείριση του αποδεικτικού υλικού, κατά το σχηματισμό της δικανικής πεποίθησης, η οποία συνδέει άρρηκτα το δικαίωμα υπεράσπισης με το δικαίωμα ακρόασης, ως υπερασπιστικού δικαιώματος, που αξιώνει τυπικά και ουσιαστικά ίση προστασία, κατά την αναζήτηση της ουσιαστικής αλήθειας και τη θεμελίωση σε αυτή της τελικής κρίσης του δικαστηρίου και προσθέτως με την ευρύτερη και αυτεπάγγελτη έρευνα και των επικαλούμενων από τον κατηγορούμενο (μαρτύρων υπεράσπισης και εγγράφων) για την αναζήτηση της ουσιαστικής αλήθειας και τη θεμελίωση σ' αυτή της τελικής κρίσης του δικαστηρίου ουσίας.

Ειδικότερα, το δικαστήριο ουσίας, με θετική και χωρίς αμφιβολία κρίση, με σαφή και χωρίς κενά και αντιφάσεις αιτιολογία δέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος, κυκλοφόρησε τον ανωτέρω κρίσιμο χρόνο, στον τόπο του ατυχήματος, επιτέθηκε στον παθόντα, κτύπησε αυτόν, σε ζωτικό σημείο για τη ζωή (κεφάλι), με αποτέλεσμα να του προκαλέσει βαθύ τραύμα με ακανόνιστου σχήματος χείλη, μήκους 7 εκ, περίπου, στη μεσότητα της μετωπιαίας - βρεγματικής χώρας, το οποίο αιμορραγούσε, και, στη συνέχεια, διέφυγε από τον τόπο τέλεσης των εγκλημάτων του, και στις ανωτέρω άδικες πράξεις του κινήθηκε από ανωτέρω αισθήματα εκδίκησης και απέρριψε ως αβάσιμους κατ' ουσία τους αρνητικούς της κατηγορίας ισχυρισμούς, τις παρατηρήσεις και τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος, και κατέληξε στην περί ενοχής αυτού κρίση.

Οι προπαρατεθείσες παραδοχές του Δικαστηρίου της ουσίας δεν συνιστούν αντιστροφή της υποχρέωσης του δικαστηρίου προς απόδειξη της ενοχής, ούτε μετακύλιση στον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα του βάρους απόδειξης της αθωότητάς του και ουδόλως αποτελούν παραβίαση του κατοχυρωμένου, τεκμηρίου αθωότητας αυτού, αφού από το σύνολο των παραδοχών του σκεπτικού της προσβαλλόμενης απόφασης, όπως αυτό συμπληρώνεται από το διατακτικό, προκύπτει, ότι το δικαστήριο ουσίας, αξιολογώντας και συνεκτιμώντας με βεβαιότητα το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, συνήγαγε ότι ο κατηγορούμενος, αν και αντιμετωπίζει οφθαλμολογική πάθηση, στο συγκεκριμένο τόπο, χρόνο και συνθήκες, δεν αδυνατούσε να κυκλοφορεί μόνος τη νύχτα όπως ισχυρίστηκε αβάσιμα ούτε έχρηζε συμπαραστάτη για την κίνησή του, και κατέληξε στην κρίση περί της ενοχής του με την προεκτεθείσα ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία.

Οι ισχυρισμοί του κατηγορουμένου ότι τον κρίσιμο χρόνο (...-2017 και ώρα 22.00) βρισκόταν στην κατοικία του και ότι είναι ανίκανος να κινηθεί τις βραδυνές ώρες χωρίς συνοδεία από συμπαραστάτη δεν συνάδουν με την αλληλουχία των δεκτών με την προσβαλλόμενη απόφαση γενόμενων πραγματικών περιστατικών που διαδραματίστηκαν, αφού δεν αναιρείται η αναγνώριση του ως δράστη, τόσο από τον παθόντα όσο και από τον τρίτο ανωτέρω αυτόπτη μάρτυρα.

Με τη χρήση στην προσβαλλόμενη απόφασης της φράσης ότι "δεν προσκομίσθηκε κάποιο ιατρικό έγγραφο που να πιστοποιεί ότι λόγω της πάθησης αυτής "εννοείται οφθαλμολογικής" ο κατηγορούμενος χρειάζεται συμπαραστάτη στις νυχτερινές του μετακινήσεις" δεν δημιουργείται αντίφαση ή κενό, ούτε αντιστροφή του βάρους απόδειξης, αλλά έγινε πλεοναστικά και προς επίρρωση της ανωτέρω αιτιολογίας ότι στον συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, με τις κρατούσες συνθήκες, ο κατηγορούμενος τέλεσε τις παραπάνω άδικες πράξεις.

Σαφώς προκύπτει από το αιτιολογικό της άνω απόφασης, ότι ο αναιρεσείων καταδικάστηκε, διότι αποδείχθηκε η ενοχή του και όχι, διότι αυτός δεν κατόρθωσε να αποδείξει την αθωότητά του, ενώ από τις ανωτέρω παραδοχές της απόφασης ουδόλως προκύπτει, ότι παρέμεινε στο δικαστήριο οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς την ενοχή του αναιρεσείοντος, που θα έπρεπε να ερμηνευθεί υπέρ αυτού, κατ` εφαρμογή της αρχής "in dubio pro reo".

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, κατά τα οικεία μέρη αυτού, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ', Α' σε συνδυασμό με το άρθρ. 171 παρ. 2δ ΚΠοινΔ, και άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ, με το οποίο πλήττεται από τον αναιρεσείοντα η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την περί ενοχής κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τις παραπάνω πράξεις, ως προς την απόρριψη των αρνητικών ισχυρισμών του κατηγορουμένου, και ως προς τη μη λήψη υπόψη όλων των αποδεικτικών μέσων και πρόκλησης ακυρότητας στη διαδικασία στο ακροατήριο, από την προσβολή δικαιωμάτων υπεράσπισής του, και για εσφαλμένη εφαρμογή της σχετικής ουσιαστικής ποινικής διάταξης του άρθρου 309 ΠΚ είναι καθ' ολοκληρίαν αβάσιμος.

Ο αναιρεσείων με επιμέρους αιτιάσεις, με τον αυτό παραπάνω λόγο αναίρεσης, πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση, για πλημμέλεια του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ και Ε ΚΠοινΔ, επικαλούμενος : Ι. ότι στην πραγματικότητα δεν έλαβε υπόψη : α) τα προσκομισθέντα απ' αυτόν παρακάτω αναγνωσθέντα έγγραφα: 1) το με αρ. ...-1986 προσωρινό απολυτήριο Ακαταλλήλου των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων (Στρατός Ξηράς), 2) το με αρ. ...-1996 πιστοποιητικό τύπου Β' των Ελληνικών Δυνάμεων (Στρατός Ξηράς), 3) το με αρ. ...-1996 Πιστοποιητικό Τύπου Α' (ακατάλληλος για στράτευση/Ι-5) των Ελληνικών Δυνάμεων (Στρατός Ξηράς), 4) την από 03-07-2024 ιατρική γνωμάτευση του χειρουργού οφθαλμιάτρου Α.

Α., 5) τη με αριθμ. πρωτ. ...-2024 ιατρική βεβαίωση - γνωμάτευση της Επιμελήτριας Β' της Β' Οφθαλμολογικής Κλινικής του ΓΝΑ "Κοργιαλένειο - Μπενάκειο - Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός" Κοντού Ευγενίας, 6) την από ...-2017 ιατρική γνωμάτευση του δόκτορος Σ. Π., Ειδικού Παθολόγου, Δ/ντή της Παθολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου "Βουγιουκλάκειο" και 7) επτά (7) έγχρωμες φωτογραφίες, β) την ένορκη κατάθεση του μάρτυρος υπεράσπισης Ν.

Μ., οφθαλμιάτρου, από τα οποία, κατά τους ισχυρισμούς του, αποδεικνύεται ότι πάσχει από την οφθαλμολογική κληρονομική εξελικτική πάθηση της ηλεραλωπίας και δεν μπορεί να κυκλοφορεί μόνος του τη νύκτα γιατί η όρασή του, σε συνθήκες σκότους είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, κατηργημένη/μηδενική, και δεν θα μπορούσε σε συνθήκες σκότους, τον κρίσιμο χρόνο της ...-2017, ώρα 22.00, να εντοπίσει τον κατηγορούμενο, στην ..., να επιτεθεί στον παθόντα, να στοχεύσει στο κεφάλι του, και, στη συνέχεια, να διαφύγει από το σημείο τρέχοντας, γ) την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα υπεράσπισης Σ.

Κ., δημοτικού αστυνομικού και δ) την από ...-2017 γνωμάτευση του ειδικού παθολόγου Σ. Π., από τα οποία (αποδεικτικά μέσα), κατά τους ισχυρισμούς του, αποδεικνυόταν ότι ο ανωτέρω μάρτυρας, κατόπιν παράκλησης του κατηγορουμένου, μετέφερε τον ανωτέρω ειδικό παθολόγο στην κατοικία του κατηγορουμένου προς ιατρική εξέταση, και ότι στην ιατρική γνωμάτευση αναγράφεται ότι "Ο κος Ι.

Ε. εξετάσθηκε σήμερα κατ' οίκον 5-9-2017, και ώρα 22.00, και διαπιστώθηκε ότι πάσχει από αίσθημα καρδιακών παλμών και δύσπνοια και του δόθηκε φαρμακευτική αγωγή", και, συνεπώς, ο κατηγορούμενος δεν μπορούσε να βρίσκεται, τον ίδιο χρόνο, στον τόπο τέλεσης των άδικων πράξεων" και

ΙΙ. ότι η προσβαλλόμενη απόφαση διαβίβασε αντίγραφα της δικογραφίας, της απόφασης και των πρακτικών στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, προς διερεύνηση της πιθανότητας άσκησης ποινικής δίωξης σε βάρος του μάρτυρα υπεράσπισης Σ. Κ. καθώς και ως προς την αναλήθεια όσων αναφέρονται στην από 5-9-2017 ιατρική γνωμάτευση, προκειμένου να ισχυροποιήσει την ελλιπή αιτιολογία ενοχής του. Οι ανωτέρω αιτιάσεις αναφέρονται σε εσφαλμένη αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων, με παράθεση σκέψεων και συλλογισμών του αναιρεσείοντος, οι οποίες, κατά την άποψή του, οδηγούν σε διαφορετικά συμπεράσματα από εκείνα, στα οποία κατέληξε το δικαστήριο της ουσίας και αποτελούν απλώς επιχειρήματα προς απόσειση της ενοχής αυτού και αμφισβήτηση των εις βάρος αυτού ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλόμενης καταδικαστικής απόφασης και της ορθότητας του αποδεικτικού πορίσματός της, δεν συνιστούν λόγους αναίρεσης και με την επίφαση των ανωτέρω αναιρετικών λόγων, πλήττουν ανεπιτρέπτως την ανέλεγκτη, περί τα πράγματα, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (ΑΠ 1049/2024, ΑΠ 1002/2024).

V. Κατ' ακολουθίαν και, επειδή δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί η αίτηση και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, όπως ορίζεται στο διατακτικό (άρθρ. 578 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-12-2024 αίτηση του του Ε. Ι. του Κ. για αναίρεση της με αριθμ. 3632/2024 απόφασης του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ανέρχονται σε οκτακόσια (800,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαΐου 2025.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Μαΐου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ