Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague grounds and failure to cite specific facts ignored by lower court.

Απόφαση 781 / 2021 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 781/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Δήμητρα Κοκοτίνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αρετή Παπαδιά, Πελαγία Ακάσογλου, Δήμητρα Ζώη και Ιωάννα Μαργέλλου-Μπουλταδάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 6 Οκτωβρίου 2020, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. (Ρ.) Β. του Π., κατοίκου ... Αττικής, που παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου Κωνσταντίνου Γεωργόπουλου, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσίβλητων:

1) Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «ATHENS EYE HOSPITAL – ΚΛΙΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στην Γλυφάδα Αττικής και

2) Γ. -Λ. Ρ. του Κ., κατοίκου ... Αττικής, και παραστάθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Κωνσταντίνου Νικολάου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Κοινοποιούμενη: Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία «ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ Τ.Ε.Ε.» που εδρεύει στην Αθήνα εκπροσωπείται νόμιμα και δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 09.08-2012 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 1196/2014 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου (Ειρηνοδικείου Αθηνών) και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως και των δύο διαδίκων, αφού συνεκδικάσθηκαν, η 2717/2019 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12.09.2019 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγητής ορίσθηκε η αρεοπαγίτης Πελαγία Ακάσογλου. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

(Α).- Κατά τα άρθρα 522, 552 και 553 παρ.1 ΚΠολΔ, αν η έφεση γίνει τυπικά δεκτή και απορριφθεί στην ουσία ή, αν η έφεση γίνει δεκτή, τυπικά και στην ουσία και εξαφανισθεί η πρωτόδικη απόφαση, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η απόφαση του δικαστηρίου, που έκρινε κατ’ έφεση, όπου ενσωματώνεται η πρωτόδικη απόφαση. Τούτο διότι με την απόφαση του δικαστηρίου, που έκρινε κατ’ έφεση, η δίκη περατώνεται οριστικώς (ΟλΑΠ 40/1996). Η πρωτόδικη απόφαση υπόκειται σε αναίρεση για τις οριστικές της διατάξεις (κεφάλαια), που δεν προσβλήθηκαν με την έφεση καθώς και για αυτές που προσβλήθηκαν, με την έφεση απαραδέκτως, μόνο, μετά την έκδοση της αποφάσεως του δικαστηρίου, που έκρινε κατ' έφεση για τις διατάξεις, ως προς τις οποίες ασκήθηκε η έφεση παραδεκτώς (ΑΠ 1565/2001). Για το παραδεκτό της αναιρέσεως, ως προς το μέρος, που πλήττει την πρωτόδικη απόφαση, απαιτείται, κατά τα άρθρα 495 παρ.1 και 566 παρ.2 ΚΠολΔ, η κατάθεση του εγγράφου (δικογράφου) της αναιρέσεως – αναιρετηρίου και στο δικαστήριο, που εξέδωσε την πρωτόδικη απόφαση (ΑΠ 306/2009, ΑΠ 1211/1992).

(Β).- Στο έγγραφο (δικόγραφο) της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται, κατά τρόπο ορισμένο, σαφή και ευσύνοπτο, η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας (άρθρα 118 αριθμός 4, 119, 120, 566 παρ.1, 577 παρ.1, 495 παρ.1 ΚΠολΔ), ώστε να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος και να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο, από όσους αναφέρονται, περιοριστικώς, στο άρθρο 559 ΚΠολΔ ή στο άρθρο 560 ΚΠολΔ, θεμελιώνει η αιτίαση, που προβάλλεται.

Διαφορετικά, ο λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος και απορρίπτεται, ως απαράδεκτος, ενώ η αοριστία του δεν δύναται να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΟλΑΠ 27/1998). Το άρθρο 560 αριθμός 1 εδ. (α) ΚΠολΔ – το οποίο εννοιολογικώς ταυτίζεται με το άρθρο559 αριθμός 1 εδ. (α) ΚΠολΔ – ορίζει (και) ότι κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο, αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, δηλ. κανόνας, που ρυθμίζει τις βιοτικές σχέσεις, την κτήση δικαιωμάτων και τη γένεση υποχρεώσεων και επιβάλλει κυρώσεις, παραβιάζεται, αν εφαρμόσθηκε εσφαλμένα καθώς και αν δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόσθηκε, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ήτοι, εάν το δικαστήριο της ουσίας απαίτησε περισσότερα στοιχεία ή αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα, που ο ουσιαστικός νόμος απαιτεί (ΟλΑΠ 3/2020).

Ως προς την επάρκεια ή μη της θεμελιώσεως της αγωγής [άρθρα 216 παρ.1 στοιχείο (α), 106 ΚΠολΔ], γίνεται διάκριση νομικής αοριστίας και ποσοτικής ή ποιοτικής αοριστίας. Η νομική αοριστία συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου και ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 560 αριθμός 1 εδ. (α) ΚΠολΔ δηλ., ως άνω, εάν το δικαστήριο της ουσίας για το σχηματισμό της κρίσεώς του περί της νομικής επάρκειας της αγωγής αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος προς θεμελίωση του (αγωγικού) δικαιώματος ή αρκέσθηκε σε λιγότερα.

Για να είναι, τότε, ορισμένος (παραδεκτός) ο λόγος αυτός και, συνεπώς, να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος, πρέπει στο δικόγραφο της αναιρέσεως να εκτίθενται, πλήρως και σαφώς, η ιστορική βάση της αγωγής, που απορρίφθηκε, ως απαράδεκτη, συνεπεία αοριστίας του δικογράφου της (άρθρο 111 παρ.2 ΚΠολΔ), δηλ. τα πραγματικά περιστατικά, που ο αναιρεσείων – ενάγων είχε επικαλεσθεί στην αγωγή για τη θεμελίωσή της (ΟλΑΠ 28/1998).

Η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία υπάρχει, όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν εκτίθενται όλα τα στοιχεία αναγκαία κατά νόμο προς στήριξη του αιτήματος της αγωγής και ελέγχεται, ως παραβίαση από το άρθρο 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ δηλ., εάν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την εκτίμηση, κυριαρχικώς, του δικογράφου της αγωγής, όπως ανταποκρίνεται στο πραγματικό του περιεχόμενο (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ), έκρινε το δικόγραφο ορισμένο και την αγωγή παραδεκτή, παρά τη μη επαρκή έκθεση στο δικόγραφο των στοιχείων, τα οποία απαιτούνται, κατά νόμο, για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, θεωρώντας ότι αυτά τα στοιχεία εκτίθενται, με επάρκεια ή, αν, παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών, απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη για αοριστία του δικογράφου της. Η αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ δεν προβλέπεται από το άρθρο 560 ΚΠολΔ, ως λόγος αναιρέσεως και, με την έννοια αυτή, δεν ελέγχεται, αναιρετικώς, η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία (ΑΠ 517/2019).

Τέλος, όπως ορίζει το άρθρο 560 αριθμός 5 ΚΠολΔ – το οποίο, εννοιολογικώς, ταυτίζεται με το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ – ιδρύεται λόγος αναιρέσεως (και) κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, αν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο και εκτιμώντας, εσφαλμένως, τα διαδικαστικά έγγραφα (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ) είτε έλαβε υπ’ όψη πράγματα, τα οποία δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης είτε δεν έλαβε υπ’ όψη πράγματα, τα οποία προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Αυτός ο λόγος έχει στόχο τη διασφάλιση της αρχής της συζητήσεως (άρθρο 106 ΚΠολΔ). «Πράγματα» είναι οι νόμιμοι, λυσιτελείς, αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, εάν τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, την ανταγωγή, την ένσταση ή την αντένσταση ήτοι, οι πραγματικοί ισχυρισμοί, που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης προτάσεώς τους στο δικαστήριο της ουσίας (άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ), συγκροτούν την ιστορική βάση (και, συνεπώς, θεμελιώνουν, ιστορικώς, το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και, κατά νόμο, διαμόρφωσαν ή, ανάλογα, ήταν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της αποφάσεως, που προσβάλλεται (ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 19/2020).

Το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων, που απαιτούνται για τη νομική θεμελίωσή της. Η έλλειψη ή η ανεπαρκής ή η ασαφής αναφορά οποιουδήποτε από τα γεγονότα αυτά καθιστά το δικόγραφο της αγωγής αόριστο και η αγωγή είναι απορριπτέα, ως απαράδεκτη [άρθρα 106, 216 παρ.1 στοιχείο (α), 118 αριθμός 4, 111 παρ.2 ΚΠολΔ].

Αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπ’ όψη θεμελιωτικά γεγονότα, που δεν διαλαμβάνονται στο δικόγραφο της αγωγής και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ή δεν έλαβε υπ' όψη τέτοια γεγονότα, μολονότι διαλαμβάνονται στο δικόγραφο της αγωγής, τότε ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως του πιο πάνω άρθρου 560 αριθμός 5 ΚΠολΔ (ΑΠ 931/2017, ΑΠ 1409/2014).

Για το ορισμένο (παραδεκτό) του λόγου από το άρθρο 560 αριθμός 5 ΚΠολΔ, πρέπει να γίνεται (και) ο προσδιορισμός των πραγμάτων (ΑΠ 194/1998). Δεν αποτελούν «πράγματα», υπό την ανωτέρω έννοια, τα νομικά επιχειρήματα, που προβάλλουν οι διάδικοι για την υποστήριξη των απόψεών τους, σε σχέση με νομικά ζητήματα ή οι ισχυρισμοί τους, που αναφέρονται στην ορθή ερμηνεία του εφαρμοστέου νόμου (ΑΠ 517/2019).

Υπόκειται προς κρίση, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, η από 12.09.2019 αίτηση αναιρέσεως της αναιρεσείουσας Ε. (Ρ.) Β., αρχιτέκτονος μηχανικού, κατοίκου ... Αττικής κατά των αναιρεσίβλητων (1).- ανώνυμης εταιρίας υπό την επωνυμία ATHENS EYE HOSPITAL - ΚΛΙΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, που εδρεύει στην Γλυφάδα Αττικής και νομίμως εκπροσωπείται και (2).- Γ. - Λ. Ρ., κατοίκου ... Αττικής.

Με αυτή, προσβάλλονται (α).- η 2717/2019 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που έκρινε κατ’ έφεση και (β).- η 1196/2014 οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών. Η 2717/2019 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών εκδόθηκε, την 06.03.2019, αντιμωλία των διαδίκων, επί των αντιθέτων εφέσεων (i).- από 04.05.2015 της εκκαλούσης – ήδη αναιρεσείουσας και (ii).- από 07.05.2015 των εκκαλούντων - ήδη αναιρεσίβλητων.

Εκκαλούμενη ήταν η 1196/2014 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε, την 01.07.2014, αντιμωλία των διαδίκων, επί της από 09.08.2012 αγωγής της ενάγουσας – ήδη αναιρεσείουσας κατά των εναγομένων – ήδη αναιρεσίβλητων. Με την 1196/2014 απόφαση, η αγωγή έγινε μερικώς δεκτή στην ουσία. Στη συνέχεια, με την 2717/2019 απόφαση, οι αντίθετες εφέσεις συνεκδικάσθηκαν, η από 04.05.2015 έφεση έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε στην ουσία, ενώ η από 07.05.2015 έφεση έγινε δεκτή, τυπικά και στην ουσία, εξαφανίσθηκε η 1196/2014 απόφαση στο σύνολό της και, αφού κρατήθηκε η υπόθεση, η αγωγή απορρίφθηκε, ως απαράδεκτη για αοριστία του δικογράφου της.

Στους πρώτο και δεύτερο βαθμούς δικαιοδοσίας, η υπόθεση εκδικάσθηκε κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 677 - 681 ΚΠολΔ, όπως ίσχυσαν πριν από το άρθρο 1 - άρθρο τέταρτο ν. 4335/2015 (ΦΕΚ Α’ 87 / 23.7.2015), ισχύον για την ειδική αυτή διαδικασία από 01.01.2016, κατά το άρθρο 1 - άρθρο ένατο ν. 4335/2015 (ήδη άρθρο 622 Α ΚΠολΔ). Η αίτηση αναιρέσεως έχει κατατεθεί, την 24.10.2019, στη γραμματεία του Πρωτοδικείου Αθηνών (Γ.Α.Κ. 92388/Ε.Α.Κ. 138/ 24.10.2019), όμως, δεν έχει κατατεθεί και στη γραμματεία του Ειρηνοδικείου Αθηνών συνεπώς και κατά τα εκτεθέντα στην υπό στοιχείο (Α) μείζονα σκέψη, ως προς το μέρος, που στρέφεται κατά της 1196/2014 πρωτόδικης αποφάσεως, είναι απορριπτέα, ως απαράδεκτη.

Περαιτέρω, η αίτηση αναιρέσεως, όσο στρέφεται κατά της 2717/2019 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ασκήθηκε, ως άνω, την 24.10.2019, νομίμως και εμπροθέσμως, δηλ. στη νόμιμη προθεσμία των δύο (2) ετών από την 6.3.2019, δεδομένου ότι από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει επίδοση της 2717/2019 αποφάσεως, που προσβάλλεται ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοσή της επομένως, είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο του μοναδικού λόγου της (άρθρα 495 παρ.1, 552, 553, 556, 558, 564 παρ.3, 566 παρ.1, 144, 145 παρ.1, 577 παράγραφοι 1 και 3, 591 παρ.7 ΚΠολΔ).

Ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως περιέχει, κατ’ εκτίμηση, τις παρακάτω αιτιάσεις:

(Ι).- Με την επίκληση του άρθρου 560 αριθμός 1 εδ. (α) ΚΠολΔ ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών στην 2717/2019 απόφασή του έκρινε την από 9.8.2012 ένδικη αγωγή απαράδεκτη για αοριστία του δικογράφου της έτσι, παραβίασε, ευθέως, «τα άρθρα 1 παρ.2 (α) και 2 - 24 του π.δ. 696/1974, όπως αντικαταστάθηκαν από τα άρθρα 1 - 15 του π.δ. 515/1989», αφού για το σχηματισμό της κρίσεώς του περί της νομικής επάρκειας της αγωγής, αξίωσε περισσότερα στοιχεία, από όσα ο νόμος απαιτεί προς θεμελίωση του δικαιώματος της (ενάγουσας) αναιρεσείουσας.

(ΙΙ).- Με την επίκληση του άρθρου 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ ότι η 2717/2019 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, απέρριψε την από 9.8.2012 ένδικη αγωγή, ως απαράδεκτη για αοριστία του δικογράφου της, παρά την επαρκή έκθεση, σε αυτό (δικόγραφο), των στοιχείων, που απαιτούνται, κατά νόμο, για τη στήριξη του αιτήματός της.

(ΙΙΙ).- Με την επίκληση του άρθρου 560 αριθμός 5 εδ. (β) ΚΠολΔ ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών στη 2717/2019 απόφασή του, δεν έλαβε υπ’ όψη θεμελιωτικά γεγονότα, που διαλαμβάνονται στο δικόγραφο της αγωγής και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης τη συνέχεια δε, η αναιρεσείουσα παραθέτει τα νομικά επιχειρήματά της, που κατατείνουν στο να γίνει δεκτή η εκδοχή της πως η από 9.8.2012 ένδικη αγωγή ήταν «αρκούντως ορισμένη».

Σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στην υπό στοιχείο (Β) μείζονα σκέψη, ο λόγος αυτός αναιρέσεως, ως προς όλες τις αιτιάσεις του, είναι απαράδεκτος και, ειδικότερα:

(Ι). Ως προς την αιτίαση από το άρθρο 560 αριθμός 1 εδ. (α) ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος, ως αόριστος διότι στο δικόγραφο της αναιρέσεως δεν εκτίθενται, πλήρως και σαφώς, η ιστορική βάση της αγωγής δηλ. δεν αναφέρονται, πλήρως και σαφώς, τα πραγματικά περιστατικά, που η αναιρεσείουσα είχε επικαλεσθεί στην αγωγή για τη θεμελίωσή της ώστε να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος για το εάν η απόρριψή της, ως απαράδεκτης για αοριστία του δικογράφου της, συνιστά (ή όχι) παραβίαση των πιο πάνω διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, που η αναιρεσείουσα επικαλείται.

(ΙΙ).- Ως προς την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος διότι τέτοια αιτίαση δεν προβλέπεται από το άρθρο 560 ΚΠολΔ.

(ΙΙΙ).-Ως προς την αιτίαση από το άρθρο 560 αριθμός 5 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος, ως αόριστος διότι δεν προσδιορίζονται τα 'πράγματα', που η 2717/2019 απόφαση δεν έλαβε υπ’ όψη, ενώ, δεν αποτελούν «πράγματα» τα πιο πάνω νομικά επιχειρήματα της αναιρεσείουσας.

Μετά ταύτα, εφ’ όσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως προς έρευνα, η από 12.09.2019 αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Η αναιρεσείουσα, ως ηττηθείσα, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που ορίζεται στο συνολικό ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ (άρθρα 176, 180 παρ.1, 183, 191 παρ.2 106 ΚΠολΔ). Αυτή τη δικαστική δαπάνη δικαιούνται, κατ' ίσο μέρος (1800 ευρώ ÷ 2), οι αναιρεσίβλητοι (άρθρο 480 ΑΚ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 12.09.2019 (Γ.Α.Κ. 92388/Ε.Α.Κ. 138/24.10.2019 - Πρωτοδικείο Αθηνών) αίτηση αναιρέσεως.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσίβλητων, την οποία ορίζει στο συνολικό ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 20 Απριλίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 22 Ιουνίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ