Supreme Court dismisses appeal on statute of limitations, ruling claims expired before new law extended the period.

Απόφαση 781 / 2019 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 781/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αβροκόμη Θούα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Αποστολάκη, Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Κυριάκο Οικονόμου - Εισηγητή και Αναστασία Περιστεράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Απριλίου 2019, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) με την επωνυμία "..." (...) ως καθολικού διαδόχου του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) με την επωνυμία "Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητα Απασχολουμένων" (ΕΤΑΑ) κατά τη Διεύθυνση Δ' Εγγυοδοσίας και Πιστοδοσίας του τομέα ΤΣΜΕΔΕ ως με τη σειρά του καθολικού διαδόχου του Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΟΛΗΠΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΡΓΩΝ" (Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε.), το οποίο (...) εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Τσιλιώτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Σ. Φ. του Φ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Πετρόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-7-2008 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5623/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 1935/2016 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 1-9-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπέρβαση από τα πολιτικά δικαστήρια της δικαιοδοσίας τους, ιδρύει το λόγο αναιρέσεως από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.4 ΚΠολΔ, κατά την έννοια της οποίας υφίσταται υπέρβαση δικαιοδοσίας και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν τα πολιτικά δικαστήρια επιλαμβάνονται υποθέσεως, η οποία, κατά το νόμο, ανήκει στη δικαιοδοσία άλλου δικαστηρίου, ποινικού ή διοικητικού ή στη δικαιοδοσία διοικητικής αρχής (ΟλΑΠ 5/1995).

Ο λόγος δε αυτός ιδρύεται, όταν τα πολιτικά δικαστήρια επιλαμβάνονται υποθέσεως, που, κατά το νόμο, δεν ανήκει στη δικαιοδοσία τους, ενώ, όταν το δικαστήριο, αν και έχει δικαιοδοσία για την έρευνα της υπόθεσης, απορρίπτει την αίτηση δικαστικής προστασίας για έλλειψη δικαιοδοσίας, (αρνητική υπέρβαση δικαιοδοσίας), υποπίπτει στην πλημμέλεια τής παρά το νόμο κηρύξεως απαραδέκτου του αριθ. 14 του αρθρ. 559 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 2/1999, ΑΠ 741/2017).

Ειδικότερα, η σύμβαση είναι διοικητική, αν ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη είναι το Ελληνικό Δημόσιο ή νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και με τη σύναψή της επιδιώκεται η ικανοποίηση σκοπού, τον οποίο ο νόμος ανάγει σε δημόσιο, το δε Ελληνικό Δημόσιο ή το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, προς εξυπηρέτηση του σκοπού αυτού, βρίσκεται βάσει του κανονιστικού καθεστώτος που διέπει τη σύμβαση ή βάσει ρητρών κανονιστικής ισχύος, που έχουν περιληφθεί στη σύμβαση και αποκλίνουν από το κοινό δίκαιο, σε υπερέχουσα θέση απέναντι στο αντισυμβαλλόμενο μέρος, δηλαδή σε θέση που δεν προσιδιάζει στο συμβατικό δεσμό που ρυθμίζουν οι διατάξεις του ιδιωτικού δικαίου.

Έτσι, συμβάσεις, οι οποίες δεν συγκεντρώνουν τα γνωρίσματα αυτά, είναι ιδιωτικού δικαίου και οι διαφορές που απορρέουν από αυτές υπάγονται στα πολιτικά δικαστήρια (ΑΕΔ 19/2010, 28/2011, ΟλΑΠ 8/2000, 7/2001). Παραλλήλως, οι διατάξεις του άρθρου 73 ν.δ. 356/1974 "Περί κώδικος Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων" (ΚΕΔΕ), ρυθμίζουν λεπτομερώς την άσκηση από το θιγόμενο ιδιώτη, ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων, ανακοπής, τόσον πριν, όσο και μετά την έναρξη διοικητικής εκτελέσεως.

Από το συνδυασμό των προαναφερομένων διατάξεων προκύπτει ότι στην περίπτωση, κατά την οποία ο τίτλος του άρθρου 2 παρ.2 ΚΕΔΕ, που αποτελεί το θεμέλιο της διοικητικής εκτελέσεως, αποδεικνύει ιδιωτική απαίτηση του Δημοσίου, η διαφορά, που δημιουργείται με την άσκηση της απορρέουσας από τη διάταξη του άρθρου 73 ιδίου Κώδικα ανακοπής του θιγόμενου ιδιώτη, φέρει τα χαρακτηριστικά στοιχεία της ιδιωτικής διαφοράς, η φύση της οποίας δεν μεταβάλλεται με την παρεμβολή της διοικητικής βεβαιωτικής διαδικασίας από όργανα της διοικήσεως και την είσπραξη της απαιτήσεως από το Δημόσιο Ταμείο.

Επομένως, δικαιοδοσία για την εκδίκαση της διαφοράς αυτής έχουν, συμφώνως προς τα ανωτέρω και υπό την ισχύ του ν.1406/1983, τα πολιτικά δικαστήρια (ΑΕΔ 14/2003, ΑΠ 741/2017).

Εξ άλλου, με το άρθρο 7 του Α.Ν. 440/1945 "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως των αφορωσών το Ταμείον Συντάξεων Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων διατάξεων" ορίζονται, πλην άλλων, τα εξής: "Οι κατά τις κείμενες γενικές ή ειδικές διατάξεις εγγυοδοτικές επιστολές για τη συμμετοχή σε δημοπρασίες εκτέλεσης έργων ή προμηθειών του Δημοσίου όλων των Υπουργείων και κάθε αρμοδιότητας, όπως και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και κάθε Οργανισμού, για τα οποία απαιτείται κατά το νόμο δημοπρασία για την εκτέλεση τους, εκδίδονται απεριόριστα και από τo Ταμείο Συντάξεων Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων.

Οι εγγυοδοτικές επιστολές του Ταμείου γίνονται υποχρεωτικά δεκτές, έστω και αν δεν αναφέρεται αυτό στη διακήρυξη. Με το άρθρο δε 2 του Ν. 1019/1949 ορίστηκε ότι, προκειμένου για Δημόσια κ.λπ έργα, που εκτελούνται στις επαρχίες, οι υπέρ των μετόχων του ΤΣΜΕΔΕ εκδιδόμενες από αυτό μετά το Ν 440/1945 εγγυοδοτικές επιστολές για τη συμμετοχή στις δημοπρασίες, χορηγούνται είτε από το Κεντρικό Γραφείο του Ταμείου είτε από τα ιδρυόμενα επαρχιακά Γραφεία.

Τέλος, κατά το άρθρο 2 του Ν. 2326/1940 σκοπός του ΤΣΜΕΔΕ είναι η παροχή συντάξεως ή εφάπαξ βοηθήματος στους μετόχους, οι οποίοι παύουν να εξασκούν επάγγελμα, όπως και στις οικογένειες τους, με το άρθρο 7 δε του ίδιου νόμου ορίσθηκαν οι πόροι του Ταμείου, και στην παράγραφο 4 του άρθρου αυτού ορίζονται τα εξής: "Πάσα απαίτησις του Ταμείου εξ οιασδήποτε αιτίας προερχόμενη, μετά των προσθέτων επιβαρύνσεων, εισπράττεται βάσει των δικονομικών διατάξεων της εκάστοτε ισχυούσης δια την αναγκαστικήν είσπραξιν των Δημοσίων εσόδων, νομοθεσίας...Τίτλον δια την τοιαύτην αναγκαστικήν είσπραξιν αποτελεί απόφασις του Διοικητικού Συμβουλίου, του ΤΣΜΕΔΕ, καθορίζουσα το εισπρακτέον ποσόν εκ καθυστερουμένων εν γένει απαιτήσεων και προσθέτων επιβαρύνσεων, την αιτίαν της οφειλής, ως και την περίοδον εις ην ανάγεται αύτη.

Δια της επιδόσεως της ατομικής ειδοποιήσεως εις οφειλέτην διακόπτεται η παραγραφή. Το Ταμείον δύναται να επιδιώξει την είσπραξιν των απαιτήσεων του και κατά την τακτικήν διαδικασίαν ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων ". Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει ότι το ... έχει διφυή χαρακτήρα, αφ' ενός συνιστά ασφαλιστικό οργανισμό κοινωνικής ασφαλίσεως και υπό την ιδιότητα αυτή αποτελεί φορέα δημόσιας εξουσίας και αφ' ετέρου ενεργεί ως οικονομική οντότητα ιδιωτικού δικαίου, όπως ακριβώς δρούν τα άλλα πιστωτικά ιδρύματα και στο πλαίσιο της δραστηριότητας του αυτής παρέχει στους μετόχους του ασφαλισμένους πιστωτικές υπηρεσίες, εγγυώμενο υπέρ των μελών του, τα οποία επιδίδονται έτσι απρόσκοπτα στην ανάληψη και εκτέλεση δημοσίων έργων, καταβάλλοντας στο Ταμείο ορισμένη προμήθεια( ΑΠ741 / 2017).

Εν προκειμένω, από την επιτρεπτή, κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, εκτίμηση του περιεχομένου των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτουν τα εξής: Με την ένδικη από 3-7-2008 ανακοπή, ο ήδη αναιρεσίβλητος ζήτησε, για τους επικαλούμενους σε αυτή λόγους, να ακυρωθούν η υπ' αριθμ. 70/2008 απόφαση - βεβαίωση οφειλών του ΔΣ του Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε και η 47617/12-6-2008 ατομικής ειδοποίησης - πρόσκλησης του Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε, με τις οποίες το καθ' ου η ανακοπή, ήδη αναιρεσείον, βεβαίωσε εις βάρος του οφειλή και τον κάλεσε να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 39.855,04 ευρώ, που προέρχεται από προμήθειες και τόκους για την έκδοση από το καθ' ου η ανακοπή δύο (2) εγγυητικών επιστολών υπέρ του ιδίου (ανακόπτοντος), για έργα, τα οποία είχε αναλάβει ο τελευταίος.

Το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλομένη τελεσίδικη απόφασή του, δέχθηκε ότι: "... Κατ' ακολουθία, των ανωτέρω, η υπό κρίση διαφορά ανήκει στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων (άρθρο 1 ΚΠολΔ) και όχι των διοικητικών, όπως αβάσιμα υποστηρίζει το εκκαλούν, και τούτο διότι, η απαίτησή του, η ικανοποίηση της οποίας επιδιώκεται με τις προσβαλλόμενες πράξεις, στηρίζεται σε έννομη σχέση ιδιωτικού δίκαιον (προμήθειες από την χορήγηση εγγυητικών επιστολών) και, ως εκ τούτου, η ένδικη διαφορά είναι, κατά.

την ουσιαστική της φύση, ιδιωτική, αφού διέπεται από κανόνες ιδιωτικού δικαίου, η φύση της δε αυτή δεν μεταβάλλεται σε διοικητική με την παρεμβολή της βεβαιωτικής διαδικασίας από όργανα της διοίκησης και την είσπραξη της απαίτησης από το δημόσιο ταμείο (ΑΕΔ 5 και 8/1989) ούτε ασκεί έννομη επιρροή, αν αυτές δόθηκαν για την εξυπηρέτηση, ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου, υποκείμενη σχέση.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η κρινόμενη ανακοπή υπάγεται στην δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων και ορθώς εισήχθη και εκδικάστηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και ο συναφής λόγος έφεσης, (με τον οποίο το εκκαλούν υποστηρίζει τα αντίθετα), κατά το σκέλος αυτό, πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος.

Με τον ίδιο λόγο έφεσης το εκκαλούν υποστηρίζει ότι η ανακοπή ήταν αόριστη, διότι ο ανακόπτων δεν αναφέρει ουδέν σχετικά, με τη φύση της υποκείμενης σχέσης. Και κατά το σκέλος αυτό, ο λόγος έφεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι δεν απαιτείται, κατά τα προαναφερθέντα, για να διαπιστωθεί η δικαιοδοσία του δικαστηρίου η αναφορά των υποκείμενων σχέσεων που εξυπηρετούνταν από τις εν λόγω εγγυητικές επιστολές, αφού η φύση αυτών ουδεμία έννομη επιρροή ασκεί στην παρούσα υπόθεση, που αφορά, την είσπραξη προμηθειών από την έκδοση εγγυητικών επιστολών...''.

Η κρίση αυτή του ως άνω Δικαστηρίου, με βάση την οποία απέρριψε ακολούθως την ένσταση έλλειψης δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων ως προς την ένδικη διαφορά, που πρότεινε το αναιρεσείον, είναι ορθή, εφ' όσον, κατά τα προεκτεθέντα, η δυνατότητα εκτελέσεως προς είσπραξη της επίδικης απαιτήσεως μόνο κατά τις διατάξεις του ΚΕΔΕ, δεν αρκεί για να καταστήσει διοικητική την ένδικη διαφορά.

Τούτο δε διότι η υποκειμένη έννομη σχέση δεν εμφανίζει στοιχεία υπεροχής του καθ' ού η ανακοπή αναιρεσείοντος έναντι του ανακόπτοντος αναιρεσιβλήτου, αλλά είναι ιδιωτικού δικαίου, οπότε τον ίδιο χαρακτήρα έχει και η ένδικη διαφορά. Ειδικότερα, οι επίδικες αξιώσεις του αναιρεσείοντος αφορούν στην καταβολή προμηθειών και τόκων από την έκδοση εγγυητικών επιστολών υπέρ του αναιρεσιβλήτου ως μέλους του, στην οποία προέβη το αναιρεσείον ως οικονομική οντότητα ιδιωτικού δικαίου, και στο πλαίσιο της δραστηριότητας του αυτής παρέχον στους μετόχους του ασφαλισμένους πιστωτικές υπηρεσίες, εντεύθεν η υποκειμένη σχέση της διαφοράς, είναι ιδιωτικού δικαίου, ενώ δεν εξαρτάται από τη σχετική σύμβαση, που συνήφθη για την εκτέ¬λεση του έργου, ούτε γεννήθηκε από αυτή και ιδίως από την κατάπτωση της εγγυητικής επιστολής.

Συνεπώς, εφ' όσον δεν πρόκειται για διοικητική διαφορά ουσίας, δεν υπέπεσε τελικά το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών στην πλημμέλεια από τον αριθμό 4 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αλλά ούτε σε εκείνη από τον αριθμό 14 του ίδιου άρθρου, που επικαλείται το αναιρεσείον, αφού, όπως προκύπτει από την εκτίμηση του περιεχομένου της, η ως άνω ανακοπή είναι πλήρως ορισμένη, διαλαμβάνουσα όλα τα απαιτούμενα από το νόμο στοιχεία για τη θεμελίωση δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων - ενώ δεν ήταν κατά νόμο αναγκαία η αναφορά στη κύρια σύμβαση έργου - και όσα αντίθετα υποστηρίζει με τον πρώτο λόγο της αιτήσεώς του είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Κατ' εφαρμογή της παρεχόμενης από την παρ. 2 του άρθρου 56 του ν.δ. 496/1974 εξουσιοδότησης, εκδόθηκε το Π.Δ. 437/1977, το άρθρο μόνο του οποίου ορίζει ότι" εξαιρούνται της εφαρμογής του Ν.Δ 496/1974 οι Ασφαλιστικοί Οργανισμοί οι υπαγόμενοι εις την εποπτείαν του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών".). Με τον ν. 2326/1940 ιδρύθηκε το Ταμείο Συντάξεως Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε.) - του οποίου καθολικός διάδοχος, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 25 και 38 του ν.3655/2008, υπήρξε το Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητα Απασχολούμενων (ΕΤΑΑ), υπαγόμενο στην εποπτεία του Υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικών Υπηρεσιών και του οποίου ήδη καθολικό διάδοχο αποτελεί, κατ' άρθρο 86 παρ. 1 και 2 Ν. 4387/2016 ( όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 72 του Ν. 4554/2018) το αναιρεσείον Ταμείο.

Συνεπώς, κατ' εφαρμογή του άρθρου μόνου του Π.Δ. 437/ 1977, εξαιρέθηκε τούτο ολοσχερώς της εφαρμογής των διατάξεων του ν.δ. 496/1974 και επομένως και εκείνης του άρθρου 44, που ορίζει τα της παραγραφής των αξιώσεων Ν.Π.Δ.Δ., δεδομένου δε ότι στο καταστατικό του δεν περιλαμβάνονται ειδικές διατάξεις για την παραγραφή των αξιώσεών του, εφαρμογή έχουν οι κοινές περί παραγραφής διατάξεις του ΑΚ.

Κατά το άρθρο 249 του Κώδικα αυτού, οι αξιώσεις παραγράφονται σε είκοσι χρόνια, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά, όπως στην περίπτωση του άρθρου 250 περ. 5, που αναφέρεται στις αξιώσεις εκείνων, που ασκούν κατ` επάγγελμα την παροχή υπηρεσιών, για τις αμοιβές και τις δαπάνες τους οι οποίες παραγράφονται σε πέντε χρόνια από τη λήξη του έτους, μέσα στο οποίο συμπίπτει η έναρξη της παραγραφής, κατά τις διατάξεις των άρθρων 251-253 του ΑΚ.

Εξ άλλου, η καταβολή προμήθειας γενικώς για την έκδοση εγγυητικών επιστολών συνιστά ανταποδοτικό αντάλλαγμα (αμοιβή) για την παροχή εγγυήσεως ή την έκδοση εγγυητικής επιστολής και η αξίωση για την καταβολή αυτής (αμοιβής) υπόκειται στη πενταετή παραγραφή του άρθρου 250 περ.5 του ΑΚ. Επομένως, το ... ανήκει στην κατηγορία των προσώπων της περ. 5 του άρθρου 250 Α.Κ, κατά το μέρος που ασκεί κατ' επάγγελμα την παροχή υπηρεσιών χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα, με την παροχή εγγυήσεων υπέρ των εργοληπτών δημοσίων έργων, δια της εκδόσεως εγγυητικών επιστολών και οι αντίστοιχες αξιώσεις του από προμήθειες για την έκδοση εγγυητικών επιστολών υπόκεινται στην πενταετή παραγραφή της περ.5 του αρθρ.250 ΑΚ (ΑΠ 238/2018).

Ήδη με το άρθρο 26 παρ.11 του ν.4075/2012 (ΦΕΚ Α' 89/11-4-2012), στο τέλος της παραγράφου 1 του Α Τμήματος του άρθρου 137 του ν.3655/2008 (Α 58), προστέθηκε νέο εδάφιο, που έχει ως εξής: "Απαιτήσεις του ΤΣΜΕΔΕ κατά ασφαλισμένων του από προμήθειες εγγυητικών επιστολών, που έχουν εκδοθεί προ της ενάρξεως ισχύος του ν.3655/2008 (Α' 58), παραγράφονται εντός πενταετίας, αρχής γενομένης από την πρώτη ημέρα του επόμενου οικονομικού έτους, μέσα στο οποίο βεβαιώθηκαν και κατέστησαν ληξιπρόθεσμες".

Με βάση δε τα ανωτέρω δεδομένα, εφόσον η παραγραφή των προαναφερομένων απαιτήσεων του ΤΣΜΕΔΕ είχε συμπληρωθεί πριν την έναρξη ισχύος του ν.4075/2012 (11-4-2012), υπό το προγενέστερο νομικό καθεστώς, η βεβαίωση της αντίστοιχης οφειλής και η εντεύθεν εφαρμογή του άρθρου 137 παρ.1, εδάφιο τελευταίο του ν.3655/2008, όπως προστέθηκε με το άρθρο 26 παρ.11 του ν.4075/2012, για την κίνηση διαδικασίας αναγκαστικής εισπράξεως, αποτελούν διαδικασίες ακυρωτέες, αν ο οφειλέτης υποβάλλει σχετική ένσταση παραγραφής, σύμφωνα με το άρθρο 73 του ΚΕΔΕ (ΑΠ 350/2018).

Εν προκειμένω, το Εφετείο, ερευνώντας τον περί παραγραφής των επίδικων αξιώσεων του αναιρεσείοντος Ταμείου λόγο της ανακοπής, που είχε προτείνει ο αναιρεσίβλητος, κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 250 αρ. 5 ΑΚ, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που αναφέρει στην προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα:

"...Στις 28-6-1986 εκδόθηκαν από του καθ' ου-εκκαλούν(αναιρεσείον) Ταμείο Συντάξεων Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε.), (ήδη ΝΓΙΔΔ με την επωνυμία "ΕΝΙΑΙΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ (ΕΤΑΑ)" κατ' άρθρο 38 παρ. 1 του Ν.3655/2008), υπέρ του ανακόπτοντος οι 456031 και 456032 εγγυητικές επιστολές, οι οποίες κατέστησαν ληξιπρόθεσμες στις 28-8-1988 και στις 28-5-1987, αντίστοιχα, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση βεβαίωσης οφειλών και την ατομική ειδοποίηση,, όπου αναφέρεται ότι οι οφειλές του καθ' ου για τις προμήθειες από την πρώτη εγγυητική επιστολή αφορούν το χρονικό διάστημα από 28-8-1988 έως 28-2-2002, ενώ από τη δεύτερη αφορούν το χρονικό διάστημα από 28-5-1987 έως 28-2-2002.

Επομένως από το τέλος των ετών 1987 μέχρι και 2002, κατά τα οποία γεννήθηκε η αξίωση προμήθειας για τα έτη αυτά και κατέστη δικαστικά επιδιώξιμη, μέχρι το χρόνο επίδοσης της προσβαλλόμενης ατομικής ειδοποίησης στον ανακόπτοντα στις 23-6-2008 ... παρήλθαν πέντε και πλέον έτη. Ούτε άλλωστε στο διάστημα αυτό ασκήθηκε από το καθ' ου σχετική αγωγή ώστε να διακοπεί, κατ' άρθρο 261 εδ.

ο. ΑΚ, η πενταετής παραγραφή που συμπληρώθηκε στις 31-12-2007 για τις αξιώσεις από τις προμήθειες του έτους 2002. Κατά συνέπεια η αξίωση του καθ' ου η ανακοπή κατά τα κεφάλαια της προμήθειας επί των ειρημένων εγγυητικών επιστολών υπέπεσε στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 250 περ. ε ΑΚ, συνακόλουθα δε παραγράφηκαν και οι παρεπόμενες αξιώσεις περί τόκων κλπ.

επί των εν λόγω προμηθειών (άρθρο 274 ΑΚ). Ας σημειωθεί ότι ο ισχυρισμός του καθ' ου ότι οι αξιώσεις του δεν έχουν υποπέσει σε παραγραφή, καθόσον η προθεσμία παραγραφής άρχισε την 23-6-2008, ημερομηνία επίδοσης της 70/2008 βεβαίωσης οφειλής, κατ' εφαρμογή του άρθρου 137 Α τμήμα παρ. ί εδ. τελευταίο Ν. 3655/2008, όπως αυτό εισήχθη με το άρθρο 26 παρ. 1 Γ του Ν.4075/2012, το οποίο προβλέπει ότι "απαιτήσεις του ΤΣΜΕΔΕ κατά ασφαλισμένων του από προμήθειες εγγυητικών επιστολών, που έχουν εκδοθεί προ της ενάρξεως ισχύος του Ν.3655/2008 παραγράφονται εντός πενταετίας, αρχής γενομένης από την πρώτη ημέρα του επόμενου οικονομικού έτους μέσα στο οποίο βεβαιώθηκαν και κατέστησαν ληξιπρόθεσμες", κρίνεται απορριπτέος ως νόμω αβάσιμος.

Και τούτο διότι, το εν λόγω άρθρο τυγχάνει εφαρμογής και επιμηκύνει το χρόνο παραγραφής σε αξιώσεις που δεν έχουν ακόμα παραγραφεί και όχι σε αξιώσεις που έχουν ήδη παραγραφεί πριν την έναρξη ισχύος του, όπως εν προκειμένω συμβαίνει, όπου οι αξιώσεις του καθ ' ου έχουν ήδη στο σύνολό τους παραγραφεί από την 31-12-2007.

Επομένως έπρεπε, αφού γίνει δεκτός ως βάσιμος κατ' ουσίαν ο σχετικός λόγος της ανακοπής, να γίνει δεκτή η ανακοπή και να ακυρωθούν οι προσβαλλόμενες πράξεις, ήτοι η 70/2008 απόφαση βεβαίωσης οφειλών του ΔΣ του καθ' ου και η 47617/12- 6-2008 ατομική ειδοποίηση...''. Ακολούθως, με βάση τις ανωτέρω παραδοχές του, το Εφετείο απέρριψε ως αβάσιμη την έφεση του αναιρεσείοντος Ταμείου κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, η οποία δέχθηκε την ανακοπή του νυν αναιρεσιβλήτου και ακύρωσε τις προσβαλλόμενες πράξεις.

Έτσι που έκρινε το Μονομελές Εφετείο Αθηνών - ότι δηλαδή οι αξιώσεις του καθ' ου η ανακοπή και ήδη αναιρεσείοντος Ταμείου για προμήθειες και τόκους αυτών από τις ανωτέρω εγγυητικές επιστολές υπάγονται στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 250 περ. 5 ΑΚ που ήδη είχε συμπληρωθεί πριν από την 11.4.2012 - δεν παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 250 περ. 5 ΑΚ, που ήταν εν προκειμένω εφαρμοστέα, αλλά ούτε τη διάταξη του άρθρου 137 Α` Τμήμα, παρ. 1, εδάφιο τελευταίο του ν. 3655/2008, όπως προστέθηκε με το άρθρο 26 παρ.11 του ν.4075/2012, την οποία ορθώς δεν εφάρμοσε, εφ' όσον η παραγραφή των συγκεκριμένων απαιτήσεων του αναιρεσείοντος είχε ήδη συμπληρωθεί πριν την έναρξη ισχύος του ν. 4075/2012 (11-4-2012), υπό το προγενέστερο νομικό καθεστώς, κατά τα προεκτεθέντα στη μείζονα πρόταση της παρούσας, η δε βεβαίωση τούτων από το αναιρεσείον Ταμείο έγινε την 23-6-2008.

Επομένως, τα όσα αντίθετα υποστηρίζονται από το αναιρεσείον με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως του, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και ο αντίστοιχος λόγος αναιρέσεως.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση ως αβάσιμη και να καταδικασθεί αυτό, ως ηττηθέν, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του τελευταίου (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2) όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 1-9-2017 αίτηση του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) με την επωνυμία "..." (...), για αναίρεση της υπ' αριθ. 1935/2016 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Ιουλίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ