K 6/00 · Trybunał Konstytucyjny

K 6/00Postanowienie - umorzenie z dnia 24 października 2001 Sygnatura K 6/00 Data wpływu do TK 03 marca 2000 Podmiot w sprawieGrupa Senatorów RP - wnioskodawca Przedmiot sprawyUstawa z dnia 14. 12. 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu art. 26 Postanowienie - umorzenie z dnia 24 października 2001 Rodzaj orzeczenia Postanowienie - umorzenie Data 24 października 2001 Miejsce publikacji OTK ZU 7/2001, poz. 224 Skład SędziaFunkcjaKrzysztof KolasińskiprzewodniczącyLech GarlickiStefan J. JaworskiAndrzej MączyńskisprawozdawcaJanusz TrzcińskiStan na: 16-07-2026 Rodzaj orzeczenia Postanowienie - umorzenie Data 24 października 2001 Miejsce publikacji OTK ZU 7/2001, poz. 224 Skład SędziaFunkcjaKrzysztof KolasińskiprzewodniczącyLech GarlickiStefan J.

JaworskiAndrzej MączyńskisprawozdawcaJanusz TrzcińskiPobierz orzeczenie w formacie docPobierz [18 KB] Spis treści Postanowienie z dnia 24 października 2001 r. sygn. akt K 6/00 przewodniczący: Krzysztof Kolasiński sprawozdawca: Andrzej Mączyński Komparycja Tenor postanawia Uzasadnienie I - część historyczna II - uzasadnienie prawne Metryka orzeczenia Rodzaj orzeczenia Postanowienie - umorzenie Data 24 października 2001 Miejsce publikacji OTK ZU 7/2001, poz. 224 Skład SędziaFunkcjaKrzysztof KolasińskiprzewodniczącyLech GarlickiStefan J.

JaworskiAndrzej MączyńskisprawozdawcaJanusz Trzciński POSTANOWIENIE z dnia 24 października 2001 r. Sygn. akt K 6/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krzysztof Kolasiński - przewodniczący Lech Garlicki Stefan J. Jaworski Andrzej Mączyński - sprawozdawca Janusz Trzciński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 24 października 2001 r. wniosku grupy senatorów Rzeczypospolitej Polskiej o orzeczenie zgodności: przepisów art. 25 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z treścią art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: umorzyć postępowanie z powodu niedopuszczalności wydania wyroku.

Uzasadnienie: I 1 1.A. 3 marca 2000 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął podpisany przez 33 senatorów wniosek o orzeczenie zgodności przepisów art. 25 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity z 1997 r. Dz.U. Nr 25, poz. 128 ze zm.; dalej: ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2 Wnioskodawca wskazał, że art. 25 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzależnia okres, w jakim prawo do pobierania zasiłku przysługuje obywatelowi, od wysokości stopy bezrobocia na danym obszarze działania rejonowego urzędu pracy (art. 25 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu skierowania wniosku do Trybunału Konstytucyjnego mówi o “powiatowym urzędzie pracy”), a więc od miejsca zameldowania obywatela.

Zdaniem wnioskodawcy kwestionowany przepis dyskryminuje obywateli w ich konstytucyjnych uprawnieniach, różnicując ich ze względu na wysokość stopy bezrobocia w miejscu zameldowania. Każdy obywatel, któremu na podstawie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przysługuje prawo do pobierania zasiłku, powinien otrzymywać ten zasiłek w jednakowo długim okresie. 3 B. 17 marca 2000 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęło pismo jednego z senatorów, Janusza L., zawierające informację, że reprezentantem grupy senatorów jest podpisany pod tym pismem senator. 4 7 kwietnia 2000 r. przewodniczący składu orzekającego pisemnie poinformował senatora Janusza L., że stosownie do art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.

Nr 102, poz. 643) oraz art. 89 § 1 kpc w związku z art. 20 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym podstawę umocowania do występowania w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym w charakterze przedstawiciela grupy senatorów stanowi wyrażona w formie pisemnej wola tych senatorów. Wniosek skierowany do Trybunału Konstytucyjnego w niniejszej sprawie nie upoważniał senatora Janusza L. (ani nikogo innego) do występowania w imieniu podpisanych pod wnioskiem senatorów. W związku z tym przewodniczący składu orzekającego wezwał do dołączenia do akt sprawy pisma zawierającego umocowanie konkretnej osoby do występowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. 5 Do dnia rozpatrzenia wniosku na posiedzeniu niejawnym pismo takie nie wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego. 6 2.

Prokurator Generalny w piśmie z 9 czerwca 2000 r. przedstawił stanowisko w sprawie. Stwierdził, że art. 25 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie jest niezgodny z art. 32 Konstytucji. 7 Uzasadnienie swego stanowiska Prokurator Generalny oparł na następujących argumentach: 8 Wnioskodawca nie określił, w jakim zakresie (który z ustępów) zaskarża wymieniony przepis. Uzasadnienie wniosku wskazuje jednak, że chodzi tu o ust. 1 tego przepisu. 9 Z dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, że wszystkie podmioty prawa (adresaci normy prawnej), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo.

Różne traktowanie przez prawo określonych grup (klas) podmiotów powinno być uzasadnione w tym sensie, że musi być oparte na uznanych kryteriach oceny różnicującej podmioty prawa. Kryteria te muszą pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów oraz muszą być relewantne. W przedmiotowej sprawie kryterium takim jest stopa bezrobocia występująca na danym terenie. Trudniej znaleźć pracę w miejscowości, gdzie bezrobocie jest wysokie. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 13 lipca 1993 r. (P. 7/92, OTK w 1993 r., cz.

II, poz.

27) stwierdził, że charakterystyczną cechą prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest jego ograniczenie w czasie. Ograniczenie to ma pobudzać bezrobotnego do poszukiwania pracy. Konstrukcja prawa do zasiłku pełni więc nie tylko ważną funkcję społeczną, ale także psychologiczną, motywującą bezrobotnych do aktywności i odpowiedzialności za swój los. 10 Z przedstawionych względów zdaniem Prokuratora Generalnego brak jest wystarczających przesłanek do podzielenia zarzutu o niekonstytucyjności zaskarżonego przepisu. II 11 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 12 Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.

Nr 102, poz. 643; zm.: z 2000 r. Nr 48, poz. 552, Nr 53, poz. 638; z 2001 r. Nr 98, poz. 1070; dalej: ustawa o Trybunale Konstytucyjnym) w postępowaniu przed Trybunałem Marszałek Sejmu, Sejm lub grupa posłów, będąca wnioskodawcą, działają przez wyznaczonego przez siebie posła jako przedstawiciela. Przepis ten stosuje się odpowiednio do Senatu (art. 29 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym). Oznacza to, że grupa senatorów w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym działa “przez wyznaczonego przez siebie” senatora jako przedstawiciela.

Umocowanie do działania przed Trybunałem Konstytucyjnym w imieniu wnioskodawcy powinno być wyrazem woli wszystkich senatorów tworzących grupę występującą z wnioskiem. Wola ta nie musi zostać wyrażona w samym wniosku, konieczne jest jednak, aby została wyrażona w formie pisemnej, czyli przez podpisanie stosownego pisma przez przynajmniej 30 senatorów występujących z wnioskiem (zgodnie z art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji jest to minimalna liczba senatorów, którzy mogą skutecznie skierować wniosek do Trybunału Konstytucyjnego).

Nie wystarczy zatem oświadczenie jednego z senatorów, że jest reprezentantem wnioskodawcy. Wniosek skierowany do Trybunału Konstytucyjnego w niniejszej sprawie nie zawierał żadnej wzmianki o upoważnieniu konkretnej osoby do występowania w imieniu podpisanych pod wnioskiem senatorów. Nieusunięcie tego braku uniemożliwiło wyznaczenie rozprawy. 13 Zgodnie z art. 98 ust. 1 Konstytucji kadencja Senatu rozpoczyna się z dniem zebrania się Sejmu na pierwsze posiedzenie i trwa do dnia poprzedzającego dzień zebrania się Sejmu następnej kadencji.

Prezydent RP postanowieniem z dnia 25 czerwca 2001 r. w sprawie zarządzenia wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 66, poz. 661) wyznaczył na 23 września 2001 r. wybory do Sejmu i Senatu. Wybory odbyły się w wyznaczonym terminie. Pierwsze posiedzenie nowo wybranego Sejmu zostało postanowieniem Prezydenta RP z dnia 28 września 2001 r. w sprawie zwołania pierwszego posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (MP Nr 33, poz. 540) wyznaczone na 19 października 2001 r. Oznacza to, że w przeddzień, tzn. 18 października 2001 r., zakończyła się kadencja poprzedniego Senatu, a tym samym wygasły mandaty senatorów poprzedniej kadencji.

Senatorowie, którzy wystąpili z wnioskiem w niniejszej sprawie, utracili zatem uprawnienie do występowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (zob. np. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 5 listopada 1997 r., U. 12/97, OTK ZU Nr 3-4/1997, poz. 55). W takiej sytuacji, ze względu na brak uprawnionego podmiotu, wydanie wyroku w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. 14 Zważywszy powyższe okoliczności Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym orzekł jak w sentencji. powrót do wyszukiwania Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-B:ipo] Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług.

Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Twoja sesja wygasła! Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej