U 16/97 · Trybunał Konstytucyjny

U 16/97Postanowienie - umorzenie z dnia 5 listopada 1997 Sygnatura U 16/97 Data wpływu do TK 15 września 1997 Podmiot w sprawieGrupa posłów na Sejm RP - wnioskodawca Przedmiot sprawyRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 25. 07. 1997r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zasad przeprowadzania wywiadu rodzinnego (środowiskowego) oraz wzoru kwestionariusza par. 1 pkt 3 i 4 lit. a i c oraz pkt 8załącznik nr 2 Postanowienie - umorzenie z dnia 5 listopada 1997 Rodzaj orzeczenia Postanowienie - umorzenie Data 5 listopada 1997 Miejsce publikacji OTK ZU 3_4/1997, poz. 56 Skład SędziaFunkcjaTomasz DybowskiprzewodniczącyKrzysztof KolasińskisprawozdawcaWojciech ŁączkowskiStan na: 16-07-2026 Rodzaj orzeczenia Postanowienie - umorzenie Data 5 listopada 1997 Miejsce publikacji OTK ZU 3_4/1997, poz. 56 Skład SędziaFunkcjaTomasz DybowskiprzewodniczącyKrzysztof KolasińskisprawozdawcaWojciech ŁączkowskiPobierz orzeczenie w formacie docPobierz [15 KB] Spis treści Postanowienie z dnia 5 listopada 1997 r. sygn. akt U 16/97 przewodniczący:

Tomasz Dybowski sprawozdawca: Krzysztof Kolasiński Komparycja Tenor postanawia Uzasadnienie - uzasadnienie prawne Metryka orzeczenia Rodzaj orzeczenia Postanowienie - umorzenie Data 5 listopada 1997 Miejsce publikacji OTK ZU 3_4/1997, poz. 56 Skład SędziaFunkcjaTomasz DybowskiprzewodniczącyKrzysztof KolasińskisprawozdawcaWojciech Łączkowski POSTANOWIENIE z dnia 5 listopada 1997 r. Sygn. akt U 16/97 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Tomasz Dybowski - przewodniczący Krzysztof Kolasiński - sprawozdawca Wojciech Łączkowski, po rozpoznaniu 5 listopada 1997 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku sześćdziesięciu posłów o stwierdzenie:

że: § 1 pkt 3 i 4 lit.a i c oraz pkt 8 i załącznik nr 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 25 lipca 1997 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zasad przeprowadzania wywiadu rodzinnego (środowiskowego) oraz wzoru kwestionariusza (Dz.U. Nr 93, poz. 571) są niezgodne z art. 1 przepisów konstytucyjnych utrzymanych w mocy na podstawie art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U.

Nr 84, poz. 426 ze zm.) oraz z art. 36 ust. 2 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity z 1993 r. Dz.U. Nr 13, poz. 60 ze zm.) a nadto, że § 1 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia jest sprzeczny z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. art. 10 i 11 powołanej ustawy o pomocy społecznej postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie. Uzasadnienie 1 15 września 1997 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek sześćdziesięciu posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej II kadencji o stwierdzenie, że § 1 pkt 3 i 4 lit.a i c oraz pkt 8 i załącznik nr 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 25 lipca 1997 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zasad przeprowadzania wywiadu rodzinnego (środowiskowego) oraz wzoru kwestionariusza (Dz.U.

Nr 93, poz. 571), zwanego dalej “rozporządzeniem”, są niezgodne z art. 1 przepisów konstytucyjnych oraz z art. 36 ust. 2 i art. 43 ust. 3 ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy (dalej: ustawa o pomocy społecznej), a nadto, że § 1 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia jest sprzeczny z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. art. 10 i 11 powołanej ustawy o pomocy społecznej. 2 Wnioskodawcy podnieśli, że zaskarżone przepisy stwarzają dla osób poszkodowanych przez powódź lipcową 1997 r. trudniejsze warunki dostępu do pomocy społecznej, od tych, jakie określa ustawa o pomocy społecznej dla osób i rodzin poszkodowanych wskutek klęsk żywiołowych, co pozostaje w sprzeczności z zasadą państwa prawnego urzeczywistniającego zasadę sprawiedliwości społecznej wynikającą z art. 1 przepisów konstytucyjnych.

Zdaniem wnioskodawców – zaskarżone przepisy rozporządzenia uzależniają udzielenie pomocy społecznej osobom dotkniętym przez powódź lipcową 1997 r. od wielkości szacunkowej poniesionych strat oraz od stanu majątkowego, natomiast powołana ustawa o pomocy społecznej uprawnia osoby i rodziny poszkodowane wskutek klęsk żywiołowych do zasiłku celowego dla zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych oraz umożliwienia im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka, który to zasiłek może być udzielony niezależnie od wielkości poniesionych strat oraz niezależnie od stanu majątkowego poszkodowanych. 3 Wnioskodawcy zarzucili też, że zaskarżone przepisy rozporządzenia wykraczają poza upoważnienie ustawowe przez to, że regulują – poprzez rozszerzenie kręgu uprawnionych do przeprowadzania wywiadów środowiskowych wśród osób i rodzin poszkodowanych przez powódź lipcową 1997 r. oraz ustanowienie obowiązku złożenia przez obywateli oświadczeń majątkowych – materię zastrzeżoną dla przepisów rangi ustawy. 4 Prokurator Generalny ustosunkowując się do wniosku w piśmie, które wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego 17 października 1997 r., stwierdził, że posłowie zaskarżając przepisy rozporządzenia nie uwzględnili szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej mającej wpływ na sposób załatwienia sprawy osób i rodzin poszkodowanych przez powódź lipcową 1997 r.

Prokurator Generalny stwierdził ponadto, że ze względów proceduralnych nie jest możliwe rozpoznanie przez Trybunał Konstytucyjny przedmiotowej sprawy przed 20 października 1997 r., w związku z czym podlega ona umorzeniu, bowiem 19 października 1997 r. wygasają mandaty poselskie posłów Sejmu II kadencji i z tym dniem wnioskodawcy, jako posłowie tej kadencji, utracą legitymację do występowania w sprawie przed Trybunałem Konstytucyjnym. 5 19 października 1997 r. upłynęła II Kadencja Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, na skutek czego wygasły mandaty posłów tej kadencji, m.in. wnioskodawców.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego stanowiskiem (K. 3/91, OTK w 1992 r., cz. I, poz. 1; K. 2/93, OTK w 1993 r., cz. II, poz. 30; K. 3/93, OTK w 1993 r., cz. II, poz. 26), powoduje to utratę legitymacji do występowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w charakterze wnioskodawcy. 6 Zgodnie z art. 90 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) do postępowania wszczętego przed wejściem w życie Konstytucji RP, tj. przed dniem 17 października 1997 r., mają zastosowanie przepisy obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania.

Jednakże zarówno obowiązujące wówczas przepisy, a w szczególności art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (tekst jednolity z 1991 r. Dz.U. Nr 109, poz. 470 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 maja 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 39, poz. 184 ze zm.), jak i przepisy ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z 1997 r., art. 39 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 31 ust. 1, prowadzą do wniosku, że utrata legitymacji czynnej przez wnioskodawcę nie pozwala na merytoryczne rozpoznanie sprawy i dlatego zachodzi konieczność umorzenia postępowania. 7 Z tych względów Trybunał postanowił jak w sentencji. powrót do wyszukiwania Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-B:ipo] Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług.

Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Twoja sesja wygasła! Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej