K 21/97 · Trybunał Konstytucyjny

K 21/97Postanowienie - umorzenie z dnia 12 listopada 1997 Sygnatura K 21/97 Data wpływu do TK 25 kwietnia 1997 Podmiot w sprawieGrupa posłów na Sejm RP - wnioskodawca Przedmiot sprawyUstawa z dnia 25. 11. 1986r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych art. 33 ust. 2 i 3Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29. 01. 1990r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego Postanowienie - umorzenie z dnia 12 listopada 1997 Rodzaj orzeczenia Postanowienie - umorzenie Data 12 listopada 1997 Miejsce publikacji OTK ZU 3_4/1997, poz. 58 Skład SędziaFunkcjaFerdynand RymarzprzewodniczącyZdzisław Czeszejko-SochackiLech GarlickiKrzysztof KolasińskiBłażej WierzbowskisprawozdawcaStan na: 16-07-2026 Rodzaj orzeczenia Postanowienie - umorzenie Data 12 listopada 1997 Miejsce publikacji OTK ZU 3_4/1997, poz. 58 Skład SędziaFunkcjaFerdynand RymarzprzewodniczącyZdzisław Czeszejko-SochackiLech GarlickiKrzysztof KolasińskiBłażej WierzbowskisprawozdawcaPobierz orzeczenie w formacie docPobierz [16 KB] Spis treści Postanowienie z dnia 12 listopada 1997 r. sygn. akt K 21/97 przewodniczący:

Ferdynand Rymarz sprawozdawca: Błażej Wierzbowski Komparycja Tenor postanawia Uzasadnienie - uzasadnienie prawne Metryka orzeczenia Rodzaj orzeczenia Postanowienie - umorzenie Data 12 listopada 1997 Miejsce publikacji OTK ZU 3_4/1997, poz. 58 Skład SędziaFunkcjaFerdynand RymarzprzewodniczącyZdzisław Czeszejko-SochackiLech GarlickiKrzysztof KolasińskiBłażej Wierzbowskisprawozdawca POSTANOWIENIE z dnia 12 listopada 1997 r. Sygn. akt K 21/97 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Ferdynand Rymarz - przewodniczący Zdzisław Czeszejko-Sochacki Lech Garlicki Krzysztof Kolasiński Błażej Wierzbowski - sprawozdawca, po rozpoznaniu 12 listopada 1997r. wniosku grupy Posłów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej II Kadencji o stwierdzenie: niezgodności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (tekst jednolity z 1993 r.

Dz.U. Nr 68, poz. 330; zm.: z 1994 r. Nr 25, poz. 86, Nr 140, poz. 86; z 1995 r. Nr 153, poz. 781; z 1996 r. Nr 111, poz. 532; z 1997 r. Nr 20, poz. 107), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 lutego 1997r., zmieniającym to rozporządzenie (Dz.U. Nr 20, poz. 107) oraz art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 25 listopada 1986r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137; zm.: z 1989 r. Nr 74, poz. 441; z 1990 r. Nr 36, poz. 206; z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 104, poz. 450, Nr 110, poz. 474; z 1994 r.

Nr 84, poz. 385; z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 85, poz. 426) z art. 1 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426; zm.: z 1995 r. Nr 38, poz. 184, Nr 150, poz. 729; z 1996 r. Nr 106, poz. 488) oraz z art. 1 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U.

Nr 84, poz. 426 ze zm.) postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie. Uzasadnienie 1 1. Grupa posłów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej II kadencji złożyła do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie: 2 1) niezgodności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (tekst jednolity z 1993 r. Dz.U. Nr 68, poz. 330 ze zm.) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 lutego 1997 r., zmieniającym to rozporządzenie (Dz.U.

Nr 20, poz. 107) oraz 3 2) art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1989r. Nr 25, poz. 137 ze zm.) z: 4 – art. 1 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426; zm.: z 1995 r. Nr 38, poz. 184, Nr 150, poz. 729; z 1996 r. Nr 106, poz. 488) oraz 5 – art. 1 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy przez art. 77 ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U.

Nr 84, poz. 426 ze zm.). 6 2. Prezes Rady Ministrów wniósł o orzeczenie, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (tekst jednolity z 1993 r. Dz.U. Nr 68, poz. 330 ze zm.) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 lutego 1997 r., zmieniającym to rozporządzenie (Dz.U. Nr 20, poz. 107) są zgodne z art. 1 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U.

Nr 84, poz. 426; zm.: z 1995 r. Nr 38, poz. 184, Nr 150, poz. 729; z 1996 r. Nr 106, poz. 488) oraz z art. 1 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 roku. 7 Ponadto Prezes Rady Ministrów wyraził pogląd, że wniosek w części dotyczącej niezgodności przepisów art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych z przepisami konstytucyjnymi w świetle przepisów art. 24 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym, nie podlega ocenie Trybunału Konstytucyjnego, gdyż został wniesiony po upływie pięciu lat od ogłoszenia ustaw nadających zakwestionowanym przepisom aktualnie obowiązujące brzmienie. 8 3.

Prokurator Generalny uznał, że rozporządzenie Rady Ministrów z 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego nie jest niezgodne z art. 1 Ustawy Konstytucyjnej z 17 października 1992 r., gdyż zostało wydane przez upoważniony organ w celu wykonania ustaw i zgodnie z upoważnieniem. 9 Natomiast wniosek w części obejmującej zarzut niekonstytucyjności art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych w związku z art. 24 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu przed TK. 10 4. 19 października 1997 r. upłynęła II Kadencja Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, na skutek czego wygasły mandaty posłów tej kadencji, m.in. wnioskodawców.

Zgodnie z utrwalonym przez Trybunał Konstytucyjny stanowiskiem (K. 3/91, OTK w 1992 r., cz. I, poz. 1; K. 2/93, OTK w 1993 r., cz. II, poz. 30; K. 3/93, OTK w 1993 r., cz. II. poz. 26), powoduje to utratę legitymacji do występowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w charakterze wnioskodawcy. 11 Zgodnie z art. 90 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) do postępowania wszczętego przed wejściem w życie Konstytucji RP, tj. przed 17 października 1997 r., mają zastosowanie przepisy obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania.

Jednakże zarówno obowiązujące wówczas przepisy, a w szczególności art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (tekst jednolity z 1991 r. Dz.U. Nr 109, poz. 470 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 maja 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 39, poz. 184 ze zm.), jak i przepisy ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z 1997 r. – art. 39 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 31 ust. 1, prowadzą do wniosku, że utrata legitymacji czynnej przez wnioskodawcę nie pozwala na merytoryczne rozpoznanie sprawy i dlatego zachodzi konieczność umorzenia postępowania. 12 Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie. powrót do wyszukiwania Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-B:ipo] Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług.

Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Twoja sesja wygasła! Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej