WZ 48/01 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 14 GRUDNIA 2000 R.

( WZ 48/2000 )

Obrońca wyznaczony z urzędu do obrony konkretnego oskarżonego w

konkretnej sprawie ( art. 81 k.p.k. ), nie ma uprawnienia do obrony tegoż

oskarżonego w innej sprawie.

Przewodniczący : Sędzia SN płk J. Medyk

Sędziowie SN : płk M. Buliński, ppłk J. Dołhy ( sprawozdawca )

Sąd Najwyższy w sprawie Bogdana T., oskarżonego o popełnienie przestępstw

określonych w art. 338 § 1 i 2 k.k., po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2000 r.

zażalenia adw. Grzegorza Włodzimierza K. na postanowienie Wojskowego

Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 listopada 2000 r., mocą którego

pozostawiono bez rozpoznania wniosek tegoż adwokata o wznowienie

postępowania

u t r z y m a ł w m o c y zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia

12 stycznia 2000 r. Bogdan T. skazany został za popełnienie przestępstw

określonych w art. 338 § 1 k.k. i w art. 338 § 2 k.k. na karę łączną 4 miesięcy

pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres

próby 2 lat. W postępowaniu tym oskarżony korzystał z pomocy obrońcy z

urzędu adw. Marka Cz.

W sierpniu 2000 r. toczyła się przed Wojskowym Sądem Garnizonowym

w L. kolejna sprawa przeciwko Bogdanowi T. Zarządzeniem Prezesa

Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. obrońcą z urzędu w tym postępowaniu

wyznaczony został adw. Grzegorz Włodzimierz K.

W dniu 6 października 2000 r. do Wojskowego Sądu Okręgowego w W.

wpłynął – za pośrednictwem Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. wniosek

adw. Grzegorza Włodzimierza K. o wznowienie postępowania karnego w

pierwszej sprawie Bogdana T., zakończonej prawomocnym wyrokiem

Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 12 stycznia 2000 r.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2000 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w

W. pozostawił bez rozpoznania powyższy wniosek o wznowienie postępowania,

uznając, że autor tego wniosku nie jest osobą uprawnioną do jego złożenia,

bowiem nie został ustanowiony obrońcą przez skazanego, ani też nie został

wyznaczony obrońcą z urzędu przez prezesa sądu do dokonania tej czynności

procesowej.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł adw. Grzegorz

Włodzimierz K., zarzucając „ obrazę przepisów postępowania przez

bezpodstawne uznanie, że wniosek o wznowienie postępowania został

wniesiony przez osobę nieuprawnioną ” i wnosząc o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej w pisemnym stanowisku

wniósł o nieuwzględnienie zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje :

Zażalenie nie jest zasadne.

Źródłem powstania formalnego stosunku obrończego może być

w szczególności wyznaczenie adwokata przez sąd w wypadku obrony

obligatoryjnej ( art. 79 § 1 i 2, art. 80, art. 671 § 1 k.p.k. ), obrony z urzędu

( art. 78 § 1 k.p.k. ) lub w związku z sytuacją, do której ustawa odnosi

tzw. przymus adwokacki ( np. art. 545 § 2 k.p.k. ). Wyznaczenie obrońcy

z urzędu – jeżeli nie zawiera ograniczeń – odnosi się do całego postępowania

w sprawie, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia

( art. 84 § 1 k.p.k. ).

Nie ulega zatem wątpliwości, że tak ustawowo określony zakres

upoważnienia do obrony z urzędu odnosi się do konkretnej sprawy konkretnego

oskarżonego. Zakres ten określa zarządzenie prezesa sądu właściwego do

rozpoznania sprawy o wyznaczeniu oskarżonemu obrońcy z urzędu ( art. 81

k.p.k. ).

W przedmiotowej sprawie wyznaczenie przez prezesa sądu adw.

Grzegorza Włodzimierza K. jako obrońcy z urzędu oskarżonego Bogdana T.

upoważniało obrońcę do podejmowania czynności procesowych tylko w tej

sprawie.

Obrońca z urzędu, bez odrębnego jego wyznaczenia do konkretnej sprawy,

pozbawiony jest legitymizacji w postępowaniu o wznowienie postępowania

w innej sprawie.

Zasadnie zatem Wojskowy Sąd Okręgowy w W. pozostawił bez

rozpoznania wniosek o wznowienie postępowania złożony przez adw.

Grzegorza Włodzimierza K. do Wojskowego Sądu Garnizonowego w L.

Z powyższych względów zaskarżone postanowienie utrzymano w mocy.