WZ 2/05 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 22 LUTEGO 2005 R.

WZ 2/05

Dla warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej kary pozbawienia

wolności przewidzianego w art. 152 k.k.w., oprócz rocznego łącznie okresu

odroczenia wykonania kary nieprzekraczającej 2 lat pozbawienia wolności,

znaczenie ma również pozytywna prognoza kryminologiczna.

Przewodniczący: sędzia SN W. Maciak.

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk W.

Marcinkowski.

Sąd Najwyższy, orzekając jednoosobowo w sprawie Mariusza G., skazanego za

popełnienie przestępstwa określonego w art. 339 § 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie

Wojskowej na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2005 r., zażalenia skazanego Mariusza

G. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 grudnia 2004

r., odmawiające warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu kary, po

wysłuchaniu wniosku prokuratora wnoszącego o nieuwzględnienie zażalenia oraz

obrońcy, który je popierał,

zażalenia n i e u w z g l ę d n i ł (...)

Uzasadnienie:

Wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 stycznia 2002 r.,

Mariusz G. skazany został za popełnienie przestępstwa określonego w art. 339 § 3

k.k. w zb. z art. 339 § 2 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat.

Sąd Najwyższy Izba Wojskowa, wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2002 r., uchylił

warunkowe zawieszenie wykonania kary, w pozostałej części utrzymując

zaskarżony wyrok w mocy.

Postanowieniami Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 13 czerwca 2003 r.

oraz z dnia 22 stycznia 2004 r. odroczono wykonanie powyższej kary na łączny

okres roku.

Aktualnie skazany Mariusz G. wystąpił z wnioskiem o warunkowe zawieszenie

wykonania wymierzonej mu kary w trybie art. 152 k.k.w.

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2004 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w P. nie

uwzględnił tego wniosku.

Zażalenie na to orzeczenie wniósł skazany Mariusz G., który uważając je za

krzywdzące dla niego, gdyż posiada trudną sytuację rodzinną (żona się uczy i

posiadają małe dziecko), wniósł o warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej

mu kary.

Po wysłuchaniu stron, Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie skazanego na uwzględnienie nie zasługuje. Jak trafnie podniósł to

Wojskowy Sąd Okręgowy w P. w zaskarżonym orzeczeniu, do ewentualnego

zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej

kary pozbawienia wolności przewidzianego w art. 152 k.k.w., oprócz rocznego

łącznie okresu odroczenia wykonania kary nieprzekraczającej 2 lat pozbawienia

wolności, zasadnicze znaczenie ma pozytywna prognoza wychowawcza oraz

osiągnięte w tym okresie postępy w resocjalizacji. O takiej prognozie w stosunku do

Mariusza G. nie może być mowy, skoro w okresie odroczenia wykonania

wymierzonej mu kary, popełnił ponownie przestępstwo umyślne określone w art.

178a § 1 k.k., za które został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w

K. z dnia 24 maja 2004 r.

Podstawową przesłanką stosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary

jest przekonanie sądu, że takie orzeczenie kary jest wystarczające dla osiągnięcia

wobec sprawcy celów kary. Przekonanie to sąd opiera przede wszystkim o ocenę

postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowy sposób

życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.

W sytuacji, gdy skazany Mariusz G. w okresie odroczenia popełnił ponownie

przestępstwo, brak jest jakichkolwiek wskazań, że cele wymierzonej mu kary

zostały wobec niego osiągnięte.

Dlatego też prawomocnie orzeczona kara musi podlegać wykonaniu, zaś

przyczyny podnoszone przez skazanego mogą być ewentualnie podstawą do

zastosowania instytucji określonej w art. 153 k.k.w.