WZ 16/01 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 3 KWIETNIA 2001 R.

( WZ 16/01 )

Dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania na podstawie art. 264 § 2

k.p.k. wymaga ustalenia, że stosowanie tego środka uzasadnia przesłanka ogólna

określona w art. 249 § 1 k.p.k. a nadto zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek

szczególnych wymienionych w art. 258 k.p.k.

Przewodniczący : Sędzia SN płk E. Matwijów

Sędziowie SN : ppłk J. Dołhy ( sprawozdawca ), płk A. Kapłon

Sąd Najwyższy w sprawie Emila M., oskarżonego o popełnienie przestępstwa

określonego w art. 158 k.k. w zb. z art. 351 k.k. w zw. z art. 353 k.k.,

po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2001 r. zażalenia obrońcy na postanowienie

Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 marca 2001 r., mocą którego

przedłużono wobec oskarżonego stosowanie tymczasowego aresztowania

do dnia 7 czerwca 2001 r., po odczytaniu wniosku prokuratora

u t r z y m a ł w m o c y zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojskowy Sąd Okręgowy w W.

przedłużył do dnia 7 czerwca 2001 r. tymczasowe aresztowanie wobec Emila

M., a to wobec skazania oskarżonego, nieprawomocnym wyrokiem z dnia

19 stycznia 2001 r. za przestępstwo z art. 158 § 2 k.k. w zb. z art. 351 k.k.

w zw. z art. 353 k.k., na karę 3 lat pozbawienia wolności.

Na postanowienie to zażalił się obrońca oskarżonego, zarzucając błąd

w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający

bezpośredni wpływ na treść tego postanowienia, a polegający na bezzasadnym

uznaniu, że tylko przedłużenie okresu trwania tego najsurowszego środka

zapobiegawczego na najdłuższy okres przewidziany w ustawie zabezpieczy

w prawidłowy sposób tok postępowania w niniejszej sprawie podczas gdy

wystarczającym środkiem zapobiegawczym będzie oddanie Emila M. pod dozór

przełożonego wojskowego.

Podnosząc ten zarzut skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje :

Zażalenie nie jest zasadne.

Dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania na podstawie art. 264 § 2

k.p.k. wymaga ustalenia, że stosowanie tego środka uzasadnia przesłanka

ogólna, określona w art. 249 § 1 k.p.k., a nadto zachodzi przynajmniej jedna

z przesłanek szczególnych, wymienionych w art. 258 k.p.k. Skarżący, nie

negując istnienia przesłanki ogólnej stosowania tymczasowego aresztowania,

domaga się zmiany tego środka na łagodniejszy. Wbrew odmiennym wywodom

zażalenia, sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że potrzeba tymczasowego

aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania

uzasadniona jest przesłanką określoną w art. 258 § 2 k.p.k., mianowicie faktem

orzeczenia wobec oskarżonego kary nie niższej niż 3 lata pozbawienia wolności.

W sytuacji, gdy w sprawie nie zachodzą szczególne względy

w rozumieniu art. 259 § 1 k.p.k., stanowisko sądu pierwszej instancji nie może

być skutecznie kwestionowane. Wbrew zastrzeżeniom obrońcy również

określenie czasu dalszego stosowania środka nie nasuwa zastrzeżeń.

W wypadku przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania po wydaniu

pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji, obowiązek określenia terminu,

do którego stosowanie tego środka ma trwać, wynika wprost z treści art. 251 § 2

k.p.k. i art. 263 § 7 k.p.k.

Z powyższych względów należało zaskarżone postanowienie utrzymać

w mocy.