WO 4/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt: WO 4/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Steckiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Edward Matwijów‎SSN Andrzej Tomczyk po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 7 marca 2013 r., wniosku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. zawartego w postanowieniu z dnia 5 lutego 2013 r. o przekazanie zażalenia sędziego w stanie spoczynku ppłk. M. L. do rozpoznania innemu Sądowi równorzędnemu - Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W. na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W. postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012 r., odmówił wszczęcia śledztwa – z powodu braku znamion czynu zabronionego - zainicjowanego przez sędziego w stanie spoczynku ppłk. M. L., w przedmiocie niedopełnienia obowiązków służbowych przez prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej ppłk. T. N.Na to postanowienie sędzia w st. sp. ppłk M. L. złożył zażalenie do Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. Zarzucając dokonanie przez oskarżyciela publicznego błędnych ustaleń faktycznych i pominięcie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wniósł o uchylenie wskazanego postanowienia i skierowanie sprawy do prokuratury, celem kontynuowania śledztwa.

Zażalenie to, postanowieniem prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. z dnia 24 stycznia 2013 r., nie zostało uwzględnione i sprawę przekazano do rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w P.Wojskowy Sąd Okręgowy w P. – mając na uwadze dobro wymiaru sprawiedliwości – postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu – Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W.W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zażalenie dotyczy działań prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P., który z racji swoich obowiązków służbowych ma częste kontakty z sędziami tamtejszego Sądu i fakt ten może budzić zastrzeżenia dotyczące bezstronności sędziów.Takie same zastrzeżenia może też wywoływać okoliczność, że wskazany prokurator w postanowieniu z dnia 31 maja 2007 r., umorzył śledztwo, zainicjowane również przez sędziego w st. sp. ppłk.

M. K., w sprawie pomówienia go przez sędziów Wojskowego Sądu Okręgowego w W., pułkowników M. J. i J. K., przy czym drugi z wymienionych sędziów aktualnie jest Prezesem Wojskowego Sądu Okręgowego, a tym samym służbowym przełożonym sędziów, którzy mieliby rozpoznawać zażalenie złożone przez ppłk. M. L.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Odstąpienie od zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w sytuacjach wyjątkowych, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania, lub rodzić uzasadnione wątpliwości, że sprawa może zostać rozpoznana nieobiektywnie.Wskazane w postanowieniu Wojskowego Sądu Okręgowego w P. okoliczności w żaden sposób obaw takich nie wzbudzają; przede wszystkim dlatego, że zażalenie związane jest z postępowaniem prokuratora, a nie sędziów.Okoliczność, że prokurator ma służbowe kontakty z sądem nie jest niczym wyjątkowym, a codziennością.

Sugerowanie, że z tego powodu sąd mógłby być nieobiektywny rozpoznając zażalenie na podjętą przez prokuratora czynność procesową nie jest w najmniejszym nawet stopniu uzasadnione, a nawet uprawdopodobnione.Druga podana w postanowieniu okoliczność nie ma żadnego związku z meritum zagadnienia. Nawet, gdyby założyć inaczej, to przecież sędzia M. J. nadal wykonuje swoje obowiązki w Wojskowym Sądzie Okręgowym w W. (o czym w inicjatywie nie wspomniano), a zatem idąc tokiem rozumowania tam zaprezentowanym, identyczne „argumenty” za przekazaniem sprawy innemu sądowi miałby również Wojskowy Sąd Okręgowy w W.Mając powyższe na uwadze postanowiono, jak na wstępie.