WO 10/12 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 5 CZERWCA 2012 R.

WO 10/12

Wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania orzeczenia,

złożony w trybie przewidzianym w art. 13 k.k.w. przez inny sąd niż

wykonujący orzeczenie w postępowaniu wszczętym zgodnie z art. 9 k.k.w.,

jako niedopuszczalny, należy pozostawić bez rozpoznania.

Przewodniczący: sędzia SN M. Pietruszyński.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Wojskowej

wniosku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. o rozstrzygnięcie – w trybie

art. 13 § 1 k.k.w. – wątpliwości co do wykonania wyroku Izby Wojskowej

Sądu Najwyższego w W. z dnia 23 listopada 2011 r., w części dotyczącej

pkt. B. II uchylonego wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 16

maja 2011 r., w którym zawarto rozstrzygnięcie o uniewinnieniu

oskarżonego Stefana P. od popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w

pkt. 2 aktu oskarżenia,

wniosek p o z o s t a w i ł bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

Stefan P. został oskarżony o popełnienie pięciu czynów zabronionych,

z których trzy wyczerpywały dyspozycję art. 228 § 3 k.k. , jeden art. 228 § 3

k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k., a ostatni dyspozycję art. 305 § 1 k.k. w zb. z

art. 231 § 2 k.k. Tym samym aktem oskarżenia został objęty ppłk. rez.

Henryk W., któremu zarzucano popełnienie kilkudziesięciu przestępstw, w

znacznej części o charakterze korupcyjnym. Wojskowy Sąd Okręgowy w P.

wyrokiem z dnia 16 maja 2011 r. uznał m.in. oskarżonego Stefana P. za

winnego popełnienia przestępstw określonych w art. 228 § 1 k.k., art. 271 §

1 k.k. (przyjmując inną kwalifikację prawną czynów od tej zaproponowanej

w akcie oskarżenia) oraz przestępstwa określonego w art. 228 § 3 k.k. (po

połączeniu

dwóch

czynów

zarzucanych

w

akcie

oskarżenia

i

kwalifikowanych z art. 228 § 3 k.k. i art. 305 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 2 k.k.

w jeden czyn zabroniony). Za te przypisane przestępcze zachowania

wymierzono oskarżonemu odpowiednio kary 8 miesięcy pozbawienia

wolności, 6 miesięcy pozbawienia wolności, roku pozbawienia wolności.

Jako karę łączną wymierzono rok pozbawienia wolności, której wykonanie

warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat. Tym samym wyrokiem

uniewinniono Stefana P. od zarzutu (określonego w pkt 2 aktu oskarżenia)

popełnienia czynu zabronionego kwalifikowanego w akcie oskarżenia z art.

228 § 3 k.k., a dotyczącego przyjęcia korzyści majątkowej w związku z

nierzetelnym odbiorem prac wykonanych w kotłowni nr (…) w Ś. Wyrokiem

tym został również skazany ppłk. Henryk W.

Wyrok ten, również na niekorzyść Stefana P., zaskarżył prokurator i

podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych w postaci niedostatecznego

uwzględnienia, przy orzekaniu kar orzeczonych wobec oskarżonego,

wszystkich dyrektyw sądowego wymiaru kary, wniósł o wymierzenie kary

roku pozbawienia wolności.

Wyrok został zaskarżony także przez obrońcę oskarżonego, ale

jedynie w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w zaskarżonym

wyroku. Zakresem żadnej apelacji nie objęto rozstrzygnięcia Sądu

pierwszej instancji dotyczącego uwolnienia oskarżonego od zarzutu

popełnienia czynu określonego w art. 228 § 3 k.k. opisanego w pkt 2 aktu

oskarżenia.

Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa wyrokiem z dnia 23 listopada 2011

r., uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę również oskarżonego

Stefana P. przekazał Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w P. do

ponownego rozpoznania.

Ponownie rozpoznając sprawę oskarżonego Stefana P. Wojskowy

Sąd Okręgowy w P. powziął wątpliwość, czy uchylenie przez Sąd

Najwyższy wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. w zakresie

odpowiedzialności karnej Stefana P. dotyczyło wszystkich rozstrzygnięć

zapadłych w uchylonym wyroku, czy też uchylenie wyroku nastąpiło w

granicach

zaskarżenia

wskazanych

w

obu

apelacjach.

Zdaniem

Wojskowego Sądu Okręgowego w P. jest on organem de facto

wykonującym uchylający wyrok Sądu Najwyższego – Izby Wojskowej, a

dokładne ustalenie granic przekazania umożliwi prawidłowe prowadzenie

postępowania sądowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Ustalenia sprawy wskazują, że Wojskowy Sąd Okręgowy w P. powziął

wątpliwości co do zakresu odpowiedzialności karnej oskarżonego Stefana

P., nie w toku czynności związanych z wykonaniem orzeczenia w

postępowaniu wykonawczym, ale w toku ponownego postępowania

jurysdykcyjnego i o ich wyjaśnienie wystąpił do Sądu Najwyższego – Izby

Wojskowej w trybie art. 13 § 1 k.kw. Wskazać zatem należało, że zgodnie z

treścią art. 13 § 1 k.k.w. postanowienie wydane na podstawie tego przepisu

ma umożliwić jedynie wyjaśnienie wątpliwości, które mogą powstać na

skutek nie dość precyzyjnych czy ogólnych sformułowań zawartych w

orzeczeniu i postanowienie to może dotyczyć jedynie wykonania orzeczenia

lub

zarzutów

dotyczących

obliczenia

kary,

a

nie

innych

kwestii

podlegających rozstrzyganiu przez sąd w formie decyzji procesowych na

podstawie innych przepisów. Istnienie art. 13 § 1 k.k.w. ma zatem na celu

pozostawienie w gestii sądu, a więc organu mającego nadrzędne znaczenie

w postępowaniu wykonawczym, wyjaśnienie wątpliwości, które mogą

powstać w toku wykonywania orzeczenia (por. Z. Hołda, K. Postulski:

Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Gdańsk, 2005, s. 113). W świetle

tej argumentacji i okoliczności sprawy należało uznać, że Wojskowy Sąd

Okręgowy w P. występując z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości nie był

sądem wykonującym orzeczenie i wniosek ten nie został złożony w toku

postępowania w przedmiocie wykonania orzeczenia, wszczętego zgodnie z

art. 9 k.k.w. W tej sytuacji wniosek ten należało uznać za niedopuszczalny.

W treści art. 13 k.k.w. nie przewidziano jednak formy rozstrzygnięcia w

sytuacji niedopuszczalności wniosku. Poszukując formuły rozstrzygnięcia,

należało odwołać się do przepisu art. 19 k.k.w. normującego kwestię

orzekania sądu na wniosek lub z urzędu i, wnioskując z zastosowaniem

reguły a minore ad maius z treści pomocniczo zastosowanego § 3 tego

przepisu, wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do wykonania orzeczenia

złożony w trybie art. 13 § 1 k.k.w. nie przez sąd wykonujący orzeczenie,

jako niedopuszczalny, pozostawić bez rozpoznania. Pomimo treści

zapadłego rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy widząc brak zdecydowania

Sądu pierwszej instancji co do zakresu rozpoznania sprawy, uznał za

celowe wskazanie na prawidłowość tego wywodu, zamieszczonego w

uzasadnieniu postanowienia, w którym odwołano się do analizy granic

zaskarżenia zakreślonych w apelacjach i treści art. art. 447 § 2 i 434 § 1

k.p.k.