WKN 9/00 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 8 CZERWCA 2000 R.

( WKN 9/2000 )

Art. 67 § 3 k.k., w zakresie, w którym dopuszcza możliwość orzeczenia

przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego świadczenia pieniężnego

wymienionego w art. 39 pkt 7 k.k., nie ma zastosowania w wypadku

warunkowego umorzenia postępowania przeciwko żołnierzowi pełniącemu

zasadniczą służbę wojskową, gdyż art. 324 § 2 k.k. przewiduje generalny zakaz

orzekania tego środka karnego wobec takiego żołnierza.

Przewodniczący : sędzia SN płk E. Matwijów

Sędziowie SN : płk A. Kapłon ( sprawozdawca ), płk Z. Stefaniak

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej : ppłk J. Ciepłowski

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2000 r. sprawy Marcina R.,

z powodu kasacji na korzyść wniesionej przez Zastępcę Prokuratora

Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego

od postanowienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z dnia 9 listopada

1999 r. o warunkowym umorzeniu postępowania,u c h y l i ł zaskarżone postanowienie i p r z e k a z a ł sprawę do

ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w G.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 listopada 1999 r., Wojskowy Sąd Garnizonowy

w G. umorzył warunkowo postępowanie karne wobec Marcina R.

o czyn określony w art. 177 § 1 k.k., polegający na tym, że „ w dniu 21 sierpnia

1999 r. około godz. 1430 w miejscowości B. na drodze publicznej, kierując

samochodem osobowym marki „ Dacia ” nr rej. TYB – 3641, stanowiącym

własność Jurka R., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu

lądowym zawarte w art. 3 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc drogą

dwukierunkową nr 534 w kierunku R., przy zmianie kierunku jazdy nie

zachował szczególnej ostrożności i wykonując manewr skrętu w lewo nie ustąpił

pierwszeństwa przejazdu, zajeżdżając drogę prawidłowo jadącemu z przeciwka

samochodowi osobowemu marki „ Tawria ” nr rej. ZEE – 6663, kierowanemu

przez Tomasza A., w wyniku czego doszło do zderzenia wymienionych

pojazdów, na sutek czego nieumyślnie spowodował wypadek, w następstwie

czego pasażerka samochodu marki „ Tawria ” Janina A. doznała obrażeń ciała w

postaci złamania kości ramieniowej w miejscu typowym, stłuczenia obu kolan i

ogólnych potłuczeń, które spowodowały naruszenie czynności narządów jej

ciała na czas dłuższy niż 7 dni ”, przy czym sąd ustalił okres próby 1 roku oraz

orzekł – na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 49 k.k. wobec Marcina R.

świadczenie pieniężne na rzecz Rady Rodziców – Zespołu Szkół Przemysłu

Spożywczego w G.

Wyżej wskazane postanowienie uprawomocniło się w pierwszej instancji.

Postanowienie to zaskarżył kasacją Zastępca Prokuratora Generalnego –

Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając rażące naruszenie prawa, a to art.

324 § 2 k.k., mające istotny wpływ na treść postanowienia, polegające na

orzeczeniu wobec Marcina R., pełniącego podczas orzekania zasadniczą służbę

wojskową, środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego, który ustawa

zakazuje stosować wobec żołnierzy służby zasadniczej.

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje :

Kasacja jest zasadna.

Niespornym jest, iż w chwili orzekania przez sąd pierwszej instancji

Marcin R. pełnił zasadniczą służbę wojskową, a tym samym miały do niego

zastosowanie przepisy części wojskowej kodeksu karnego.

Orzekając – in concreto – sąd pierwszej instancji – jak słusznie wywiódł

to autor kasacji – dopuścił się rażącego naruszenia prawa materialnego,

a mianowicie art. 324 § 2 k.k., który stanowi lex specialis w stosunku do art. 67

§ 3 k.k. w zw. z art. 49 k.k.

A zatem umarzając warunkowo postępowanie karne wobec żołnierza

zasadniczej służby wojskowej nie można orzec wobec niego na podstawie

art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 49 k.k., środka karnego – świadczenia pieniężnego

przewidzianego w art. 39 pkt 7 k.k., a to wobec nie budzącego wątpliwości

brzmienia art. 324 § 2 k.k.

Powyższe winien mieć na uwadze sąd pierwszej instancji orzekając

ponownie w niniejszej sprawie.

Z wyżej przedstawionych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.