WKN 21/01 · Sąd Najwyższy

Sygn.akt WKN 21/01

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 5 września 2001 r.

Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa na rozprawie w składzie

nastepującym:

Przewodniczący: Sędzia SN płk Wiesław MACIAK

Sędziowie SN:

płk Marian BULIŃSKI – spr.

ppłk Józef DOŁHY

Protokolant: asystent Marcin Szlaga

przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej ppłka Jana

Żaka

po rozpoznaniu w dniu 5 września 2001 r. sprawy st.szer. T. W.,

skazanego z art. 178 a § 1 kk i inne z powodu kasacji, wniesionej przez

Zastępcę Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora

Wojskowego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z

dnia 29 marca 2001 r.,

uchyla wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z dnia 29 marca

2001 r. (Sg. …/01) w zaskarżonej części i sprawę w tym zakresie

przekazuje sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z dnia 29

marca 2001 r. st.szer. T. W. został skazany:

1/ za popełnienie przestępstwa określonego w art. 178 a § 1 kk na

karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo

zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata, oddając skazanego

pod dozór kuratora sądowego oraz orzeczono na podstawie art. 49

a § 1 kk świadczenie pieniężne w wysokości 200 złotych na rzecz

Szpitala Miejskiego w G. a także na podstawie art. 42 § 2 kk

zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres

3 lat;

2/ za popełnienie wykroczenia określonego w art. 92 § 1 kw w zw. z

art. 9 § 1 kw na karę grzywny w wysokości 100 złotych.

Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 6 kwietnia 2001 r. Kasację od

tego wyroku w części dotyczącej kary wymierzonej za przestępstwo z

art. 178 a § 1 kk na korzyść skazanego złożył Zastępca Prokuratora

Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając temuż

orzeczeniu „rażące naruszenie prawa, a to art. 324 § 2 kk, poprzez

orzeczenie wobec skazanego środka

karnego – świadczenia

pieniężnego, które to uchybienie miało istotny wpływ na treść wyroku,

gdyż polegało na wymierzeniu środka karnego niedopuszczalnego z

mocy ustawy wobec żołnierzy służby zasadniczej.

W oparciu o to skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego

wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. w zaskarżonej części

i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania

sądowi pierwszej instancji.

Na rozprawie przed Sądem Najwyższym przedstawiciel Naczelnej

Prokuratury Wojskowej poparł złożoną kasację.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja Zastępcy Prokuratora

Generalnego Naczelnego

Prokuratora Wojskowego jest zasadna.

Bezsporne jest bowiem, iż oskarżony w chwili orzekania przez sąd

pierwszej instancji pełnił zasadniczą służbę wojskową. Zatem zgodnie

z art. 317 § 1 kk przepisy części ogólnej i szczególnej tego kodeksu

mają zastosowanie do oskarżonego (żołnierza) jedynie wówczas, gdy

część wojskowa nie zawiera przepisów odmiennych. W części

wojskowej kk znajduje się art. 324 § 2 kk, który stanowi, że wobec

żołnierza służby zasadniczej nie orzeka się środka karnego

wymienionego w art. 39 pkt 7 kk. Z powyższego rodzi się konkluzja, iż

wobec żołnierzy służby zasadniczej sprawców przestępstwa

określonego w art. 178 a § 1 kk – z uwagi na treść art. 317 § 1 kk i art.

324 p 2 kk – art. 49 a § 1 kk nie ma zastosowania.

Wobec powyższego należało przedmiotowy wyrok w zaskarżonej

części uchylić i sprawę w tym zakresie przekazać sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania.

Dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.