VII KZ 14/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt VII KZ 14/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie ppłk. rez. T. D., skazanego za przestępstwo z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. zażalenia skazanego na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w P.z dnia 22 sierpnia 2018 r., w przedmiocie rozłożenia kary grzywny na raty (sygn. akt So […]), p o s t a n a w i a: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2018 r. Wojskowy Sąd Okręgowy ‎w P., sygn. akt So […], rozłożył ppłk. rez. T. D. spłatę kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 150 zł każda, która zasądzona została wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 3 lipca 2017 r., na 12 miesięcznych rat po 3750 zł każda.Na to postanowienie zażalenie złożył ppłk rez. T. D., domagając się rozłożenia zasądzonej kwoty na 3-letni okres, na raty w kwocie 1250 zł miesięcznie, bowiem jego aktualna sytuacja materialna uniemożliwia mu uiszczenie całej należności w ratach określonych w zaskarżonym orzeczeniu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.W świetle argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji w wystarczającym stopniu uwzględnił możliwości majątkowe i zarobkowe ppłk. rez.

T. D., rozkładając mu zasądzoną karę grzywny na 12 rat. Podzielić należy także stanowisko Wojskowego Sądu Okręgowego ‎w P., że w sprawie niniejszej ani wysokość grzywny, ani też ponoszone przez ppłk. rez. T. D. wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego oraz spłatą zaciągniętych kredytów nie mogą być uznane za wypadek zasługujący na szczególne uwzględnienie w rozumieniu art. 49 § 2 k.k.w., który uzasadniałby rozłożenie kary grzywny na dłuższy okres. Zgodnie z dyspozycją powołanej regulacji, bezsprzecznie istnieje możliwość rozłożenia spłaty kary grzywny na raty na okres do 3 lat w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, jeżeli natychmiastowe jej uiszczenie pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki.W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie jednak uznał, że zachodzą okoliczności uzasadniające rozłożenie spłaty kary grzywny na raty, ale nie ze względów, o których mowa w art. 49 § 2 k.k.w.

Chodzi o to, że pracujący ‎i uzyskujący dochód na poziomie trzynastu tysięcy złotych miesięcznie skazany posiada łącznie z sobą dwie osoby na utrzymaniu, dla których ów zarobek stanowi jedyne źródło utrzymania, a on sam jest przewlekle chory. Zatem bezspornie należało uznać, iż natychmiastowe uiszczenie kosztów pociągnęłoby dla rodziny skazanego zbyt ciężkie skutki, tyle że wobec wysokości miesięcznej raty ‎w stosunku do osiąganych dochodów, posiadanych oszczędności, jak ‎i comiesięcznych zobowiązań finansowych nie należy ocenić tej sytuacji jako szczególnej.

Wojskowy Sąd Okręgowy w P., wbrew temu co twierdzi skarżący, wziął także pod uwagę możliwość obniżenia w przyszłości dochodów ppłk. rez. T. D. oraz ewentualną potrzebę ponoszenia dodatkowych wydatków uzasadnionych chociażby stanem jego zdrowia. Pouczył też skazanego o prawie, w wypadku rzeczywistego zaistnienia takiej sytuacji, do złożenia wniosku o umorzenie pozostałej do spłaty grzywny bądź zmianie sposobu rozłożenia jej na raty.Dlatego wypada stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy rozłożył spłatę zasądzonej kary grzywny na raty, których ilość i wysokość koreluje ‎z możliwościami finansowymi skazanego.Z tych powodów postanowiono jak na wstępie.