V KZ 68/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KZ 68/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie K. P., skazanego z art. 177 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 grudnia 2019 r. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w K.z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt V WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji, p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 października 2018 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w K. uznał K. P. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt V Ka (…), zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanego zarzucił „rażące naruszenie prawa a w szczególności art. 50 pkt 2b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, że w przypadku rozważanym przez oba Sądy warunkiem sine qua non braku odpowiedzialności kierowcy jest wystawienie tzw. trójkąta ostrzegawczego – podczas gdy ustawodawca zwalnia kierowcę z takiego obowiązku na terenie zabudowanym w przypadku dochowania przez niego innych warunków co w niniejszej sprawie miało miejsce a nadto pozostawienie zupełnie na uboczu konieczności dochowania zasadom ograniczonego zaufania przez wszystkich uczestników ruchu drogowego – które to zasady Z.

K. ewidentnie nie tylko naruszył ale po prostu złamał”.Zarządzeniem z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt V WKK (…), Przewodniczący V Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w K., na podstawie art. 530 § 2 k.p.k., art. 523 § 2 k.p.k. i w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę K. P. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 października 2018 r., sygn. akt II K (…), jako niedopuszczalnej z mocy ustawy.Zażalenie od tego zarządzenia wniósł obrońca skazanego.

Autor środka odwoławczego nie sformułował jednak żadnych wniosków i zarzutów związanych z zaskarżonym zarządzeniem.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Wyjątek stanowi sytuacja określona w art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., a więc oparcie tego środka zaskarżenia na powodach z art. 439 k.p.k.W rozpoznawanej sprawie kasacja wniesiona została od wyroku, którym orzeczono karę ograniczenia wolności, zaś obrońca podniósł w niej zarzut obrazy art. 50 pkt 2b ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Tym samym w świetle art. 523 § 2 i 4 k.p.k. kasacja ta oparta została na niedopuszczalnej podstawie. Sędzia B. L. – Przewodniczący Wydziału wydający skarżone zarządzenie - nie brał udziału w wydaniu zaskarżonego kasacją wyroku.W zaistniałym stanie rzeczy zaskarżone zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji ocenić należało jako trafne.Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.