V KZ 47/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KZ 47/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie R. S.skazanej z art. 217 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 listopada 2017 r. zażalenia skazanej na zarządzenie Z-cy Przewodniczacego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II AKo […]o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie prawomocnie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w P.z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt IV Ka […]na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIEZarządzeniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. odmówiono przyjęcia do rozpoznania wniosku R. S. o wznowienie postępowania w sprawie prawomocnie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt IV Ka […]. Podstawą odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania było nieuzupełnienie przez R. S. w ustawowym terminie, braku formalnego polegającego na niedopełnieniu wymogu tzw. „przymusu adwokackiego” a zatem sporządzenia i podpisania wniosku przez adwokata lub radcę prawnego (art. 545 § 2 k.p.k.) – w sytuacji, gdy wyznaczony uprzednio obrońca z urzędu - radca prawny T.

A. poinformował, iż nie stwierdził podstaw do wystąpienia z wnioskiem (k. 456-458), a wezwana do usunięcia braku formalnego R. S. w zakreślonym terminie braku tego nie usunęła. Na powyższe zarządzenie skazana wniosła zażalenie. Zakwestionowała w nim prawidłowość rozstrzygnięcia, podnosząc fakt złożenia wniosku o zmianę wyznaczonego jej obrońcy z urzędu, wskazując, jako powód braku satysfakcji działaniem obrońcy, całkowity brak współpracy ze skazaną. Powyższe, zdaniem skarżącej, czyni wydaną w sprawie opinię o braku podstaw do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, nierzetelną.

Powoływanie się przez sąd na taki dokument nie ma, w ocenie skarżącej, dostatecznego umocowania w prawie. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę na liczne błędy, jakimi w jej ocenie obarczone było prowadzone postępowanie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest niezasadne. Argumenty przywołane przez skazaną we wniesionym zażaleniu są chybione. Skarżąca podnosi faktycznie tylko jedną okoliczność, która ma znaczenie w kontekście zaskarżonego zarządzenia; chodzi o negatywną, jej zdaniem, ocenę pracy wyznaczonego do sprawy obrońcy z urzędu.

Dokonując kontroli w tym obszarze środka odwoławczego stwierdzić należy, że argumentacja ta ma charakter wyłącznie polemiczny. Opinia sporządzona przez wyznaczonego z urzędu obrońcę spełnia kryteria starannego wykonania swojego obowiązku, a to, że skazana jest niezadowolona z treści sporządzonego pisemnego oświadczenia, nie ma znaczenia w kontekście ustalenia, czy obowiązki swoje obrońca z urzędu wykonał prawidłowo. Należy przypomnieć, że przepisy procedury karnej nie nakładają na wyznaczonego w postępowaniu wznowieniowym obrońcę czy pełnomocnika obowiązku sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie zgodnie z wolą strony.

Obrońca z urzędu w ramach swoich obowiązków winien dokonać analizy akt sprawy pod kątem istnienia lub braku podstaw do sporządzenia i złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Czynić to musi w ramach istniejących podstaw do wznowienia postępowania w zestawieniu z dokonaną analizą akt sprawy, co oznacza, że dokonuje oceny niezależnie od sądu, czy wymagań strony. W ramach tej czynności obrońca nie może się, zatem kierować sugestiami skazanej, czy też tym, jak skazana postrzega istnienie podstaw do wznowienia postępowania.

Osobisty kontakt, czy jak wspomina skarżąca, „współpraca” z obrońcą na tym etapie postępowania nie jest determinantem oceny rzetelności pracy wyznaczonego obrońcy, albowiem istotna jest zawartość akt i dokonywana ocena prawna pod kątem podstaw wznowieniowych. Stąd brak satysfakcji skazanej z powodu wyrażonego przez obrońcę negatywnego stanowiska w przedmiocie ewentualnego wywiedzenia w tej sprawie wniosku o wznowienie postępowania nie może być podstawą kolejnych wniosków o wyznaczenie innego obrońcy. Wyznaczony w tej sprawie r.pr.

T. A. zgodnie z treścią art. 84 § 3 k.p.k. oświadczył, po zapoznaniu się ze sprawą, że podstaw do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie nie dostrzega. Dopełniając wymogów proceduralnych poinformowano następnie R. S. o stanowisku wyznaczonego z urzędu obrońcy, wzywając ją jednocześnie do ewentualnego uzupełnienia braku formalnego złożonego osobiście wniosku o wznowienie postępowania, poprzez sporządzenie i podpisanie go przez adwokata czy radcę prawnego (k.461,476). Skoro skazana nie dopełniła tego obowiązku, to konieczne stało się wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

Kolejny wniosek o wznowienie postępowania wnioskodawczyni może złożyć w każdym czasie, jeśli ustanowi sobie obrońcę a ten dostrzeże podstawy do wznowienia postępowania. Nadmienić trzeba także, że w tym trybie nie dokonuje się oceny prawidłowości postępowania karnego w sprawie, gdzie doszło do skazania. Dopiero takie rozważania można prowadzić, gdy formalnie zostanie złożony skuteczny wniosek o wznowienie postępowania i to w ramach wskazanych w nim podstaw do wznowienia postępowania.Z tych powodów orzeczono jak w postanowieniu.aw