V KZ 39/25 · Sąd Najwyższy

V KZ 39/25 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala (przewodniczący)‎SSN Anna Dziergawka (sprawozdawca)‎SSN Marek Motuk w sprawie skazanego M. G. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 października 2025 r., zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt V KO 92/25, o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa 42/23, wobec jego oczywistej bezzasadności na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu (Izbie Karnej).

UZASADNIENIEObrońca skazanego M. G. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa 42/23. W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanego wskazał, że skład sądu odwoławczego, który rozpoznawał sprawę, nie spełniał wymogu niezawisłości i bezstronności, co potwierdza także orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt V KO 92/25, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania karnego z uwagi na jego oczywistą bezzasadność.

Obrońca skazanego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 545 § 3 k.p.k. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wniosek jest oczywiście bezzasadny, w sytuacji, gdy wniosek nie jest pozbawiony uzasadnienia faktycznego i prawnego.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przyjęcie wniosku o wznowienie postępowania do rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie okazało się zasadne, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu (Izbie Karnej).W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd Najwyższy oparł zaskarżone postanowienie z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt V KO 92/25, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa 42/23, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. wobec jego oczywistej bezzasadności, na błędnym założeniu, że wniosek ten został złożony przez skazanego.

Powyższe stwierdzenie pozostaje w sprzeczności z materiałem zawartym w aktach sprawy ‎(k. 3-6 akt sprawy V KO 92/25), z którego wynika, że wniosek o wznowienie został sporządzony wyłącznie przez obrońcę skazanego, co wynika także z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia (k. 5 akt sprawy V KZ 39/25). Tym samym stwierdzić trzeba, że zastosowany przez Sąd Najwyższy w przedmiotowej sprawie tryb określony art. 545 § 3 k.p.k. jest oczywiście wadliwy, albowiem jest on zastrzeżony dla wniosków o wznowienie sporządzonych osobiście przez skazanego, a nie jego obrońcę.

Zgodnie z treścią art. 545 § 3 k.p.k. sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, adwokata, radcy prawnego albo radcy Prokuratorii Generalnej bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Treść tego przepisu ma zatem zastosowanie do osobistych wniosków skazanych, a nie wniosku sporządzonego przez profesjonalny podmiot, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.W tej sytuacji zażalenie obrońcy skazanego skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu (Izbie Karnej). [J.J.][a.ł] Anna Dziergawka Dariusz Kala Marek Motuk