V KZ 39/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KZ 39/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 14 września 2016 r., w sprawie S. K.‎zażalenia oskarżyciela subsydiarnego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II AKo (…), o odmowie przyjęcia wniosku oskarżyciela subsydiarnego o wznowienie postępowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIEW dniu 14 marca 2016 r.

S. K. wystąpił z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w K., sygn. akt II K (…) i Sądu Okręgowego w Z., sygn. akt VII Kz (…). W dniu 18 maja 2016 r. zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w (…), wyznaczono obrońcę z urzędu w osobie adw. P.S., celem ewentualnego sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania lub złożenia opinii o braku podstaw do złożenia takiego wniosku (k. 194). W dniu 30 maja 2016 r. do Sądu Apelacyjnego w (…) wpłynęła opinia o braku podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie w/w postępowania (k. 198-201).

Zarządzeniem z dnia 31 maja 2016 r. oskarżyciel subsydiarny został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania (k. 203). To wezwanie zostało doręczone oskarżycielowi subsydiarnemu w dniu 6 czerwca 2016 r. (k. 206), jednakże S. K. nie usunął w zakreślonym terminie powyższego braku formalnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 czerwca 2016 r. odmówiono więc przyjęcia wniosku oskarżyciela subsydiarnego o wznowienie postępowania karnego w sprawie Sądu Rejonowego w K. , sygn. akt II K (…).

Odpis zarządzenia doręczono osobiście wnioskodawcy w dniu 27 czerwca 2016 r. (k. 212), a w dniu 4 lipca 2016 r. do Sądu Apelacyjnego w (…) wpłynęło zażalenie S. K. na to zarządzenie (k. 214-216). Skarżący po raz kolejny powołał się na okoliczności faktyczne sprawy przytaczając jej rys historyczny, a także dokonując własnej oceny w zakresie prawidłowości działań podejmowanych przez prokuraturę oraz procedujące w sprawie sądy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie oskarżyciela subsydiarnego jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niniejszej bezspornie został zrealizowany wymóg rzetelnego procesu, bowiem sąd nie ma obowiązku wyznaczać kolejnych obrońców z urzędu, aż do uzyskania przez wnioskodawcę oczekiwanego przez niego efektu (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 sierpnia 2008 r., IV KZ 52/08, R-OSNKW z 2008 r., poz. 1711; z dnia 17 września 2008 r., III KZ 92/08, R-OSNKW z 2008 r., poz. 1872, z dnia 26 marca 2013 r., V KZ 16/13, LEX nr 1293884). Wbrew stanowisku skarżącego uzasadnienie przedmiotowej opinii wskazuje, że wyznaczony obrońca dokonał rzetelnej analizy sprawy pod kątem ewentualnego wystąpienia podstaw wznowieniowych przewidzianych w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego.

W związku z tym słusznie wezwano oskarżyciela subsydiarnego do usunięcia braku formalnego pisma w przedmiocie wznowienia postępowania, poprzez złożenie wniosku o wznowienie sporządzonego i podpisanego przez adwokata, skoro wniosek o wznowienie postępowania sporządzony z naruszeniem przymusu adwokacko - radcowskiego jest prawnie bezskuteczny. W konsekwencji oskarżyciel subsydiarny powinien ustanowić sobie obrońcę z wyboru, który sporządziłby wniosek o wznowienie postępowania i taka możliwość istnieje w dalszym ciągu.S. K. w wyznaczonym terminie nie usunął wskazanego mu przez organ procesowy braku formalnego pisma, dlatego słusznie odmówiono przyjęcia osobistego wniosku oskarżyciela subsydiarnego o wznowienie postępowania, ponieważ takie postąpienie uzasadnia brak łącznego spełnienia warunków formalnych określonych w art. 545 § 2 k.p.k. - sporządzenia i podpisania wniosku przez podmiot kwalifikowany prawniczo.Marginalnie, zaznaczyć należy, że rozpoznając niniejsze zażalenie Sąd Najwyższy nie mógł badać zasadności umorzenia postępowania wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela, czy też okoliczności faktycznych przedstawionych w zażaleniu, podobnie jak też istnienia przesłanek do wznowienia postępowania, gdyż stanowiłoby to obejście przepisów ustanawiających przymus adwokacki do złożenia wniosku o którym mowa w art. 542 § 1 k.p.k. i art. 545 § 2 k.p.k.Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.