V KZ 35/15 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedZaskarżonym zarządzeniem odmówiono J.M. przyjęcia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt XVII Ka 1090/14, jako że wniosek złożony przez skazanego w tym przedmiocie został z przekroczeniem 7 dniowego terminu zawitego. Na to zarządzenie zażalenie złożył skazany, nie zgadzając się z jego treścią. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie J. M. nie jest trafne a podniesione w nim argumenty nie zasługują na uwzględnienie.Jak słusznie podniesiono w zaskarżonym zarządzeniu, zgodnie z art. 422 § 2 k.p.k., w terminie zawitym 7 dniowym od daty ogłoszenia wyroku, strona może wystąpić z wnioskiem o sporządzenie na piśmie i doręczenie wyroku.Lektura akt przedmiotowej sprawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że J.
Legislator headnote
AI generatedart. 437 § 1 k.p.k, art. 422 § 2 k.p.k, art. 422 § 3 k.p.k; V KZ 35/15 · Sąd Najwyższy: został skutecznie zawiadomiony o terminie rozprawy apelacyjnej wyznaczonej na dzień 4 listopada 2014 r. (k. 208). Skazany działający w granicach przysługujących mu uprawnień, nie stawił się na rozprawę apelacyjną, i nie zainteresował się czy zapadło w niej rozstrzygnięcie. Od tej daty rozpoczął bowiem biec 7 dniowy termin zawity do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku. Rzeczony termin upłynął z dniem 18 listopada 2014 r.Skoro zaś skazany wystąpił z takim wnioskiem dopiero 11 czerwca 2015 r. (k. 233, data nadania korespondencji), to nie mógł liczyć na pozytywne rozpatrzenie jego wniosku.Słusznie zatem na zasadzie art. 422 § 3 k.p.k. zarządzono o odmowie przyjęcia wniosku J.M.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V KZ 35/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak w sprawie J. M. skazanego z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 września 2015 r. zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału XVII Karnego Odwoławczego Sądy Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt XVII Ka 1090/14 odmawiające przyjęcia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt XVII Ka 1090/14 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono J.M. przyjęcia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt XVII Ka 1090/14, jako że wniosek złożony przez skazanego w tym przedmiocie został z przekroczeniem 7 dniowego terminu zawitego. Na to zarządzenie zażalenie złożył skazany, nie zgadzając się z jego treścią. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie J. M. nie jest trafne a podniesione w nim argumenty nie zasługują na uwzględnienie.Jak słusznie podniesiono w zaskarżonym zarządzeniu, zgodnie z art. 422 § 2 k.p.k., w terminie zawitym 7 dniowym od daty ogłoszenia wyroku, strona może wystąpić z wnioskiem o sporządzenie na piśmie i doręczenie wyroku.Lektura akt przedmiotowej sprawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że J.
M. został skutecznie zawiadomiony o terminie rozprawy apelacyjnej wyznaczonej na dzień 4 listopada 2014 r. (k. 208). Skazany działający w granicach przysługujących mu uprawnień, nie stawił się na rozprawę apelacyjną, i nie zainteresował się czy zapadło w niej rozstrzygnięcie. Od tej daty rozpoczął bowiem biec 7 dniowy termin zawity do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku. Rzeczony termin upłynął z dniem 18 listopada 2014 r.Skoro zaś skazany wystąpił z takim wnioskiem dopiero 11 czerwca 2015 r. (k. 233, data nadania korespondencji), to nie mógł liczyć na pozytywne rozpatrzenie jego wniosku.Słusznie zatem na zasadzie art. 422 § 3 k.p.k. zarządzono o odmowie przyjęcia wniosku J.M.
Skazany w zażaleniu nie przedstawił racjonalnych argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć decyzję uprawnionego Przewodniczącego.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia. l.n