V KZ 19/20 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedPostanowieniem z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku skazanego K. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II K (…), wskazując, iż wystąpiła podstawa określona w art. 545 § 3 k.p.k., tj. oczywista bezzasadność wniosku.Na to postanowienie zażalenie wniósł skazany, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, poprzez stwierdzenie, iż w jego piśmie o wznowienie postępowania brak jest wystarczających argumentów, aby postępowanie to wznowić.W konkluzji autor zażalenia wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie.Sąd Najwyższy wskazał motywy zastosowania instytucji określonej w treści art. 545 § 3 k.p.k. podnosząc, że przedstawiona przez skazanego argumentacja w żadnym stopniu nie mieściła się w katalogu podstaw wznowienia.
Legislator headnote
AI generatedart. 437 § 1 k.p.k, art. 545 § 3 k.p.k; V KZ 19/20 · Sąd Najwyższy: Już na pierwszy rzut oka widoczna była więc bezzasadność wniosku, konsekwencją której był brak podstaw do poddania go wstępnej kontroli, chociażby na potrzeby wyznaczenia obrońcy z urzędu. W tych realiach treść art. 545 § 3 k.p.k. obligowała Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia wniosku, o czym zasadnie orzeczono zaskarżonym postanowieniem.W zażaleniu skazany przedstawił argumentację niemającą znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia. Argumentacja ta sprowadza się bowiem do kwestionowania słuszności skazania K.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V KZ 19/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Marek PietruszyńskiSSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie K. J. ,po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 7 lipca 2020 r.,zażalenia wniesionego przez skazanegona postanowienie Sądu Najwyższegoz dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20, w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II K (…), wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku skazanego K. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II K (…), wskazując, iż wystąpiła podstawa określona w art. 545 § 3 k.p.k., tj. oczywista bezzasadność wniosku.Na to postanowienie zażalenie wniósł skazany, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, poprzez stwierdzenie, iż w jego piśmie o wznowienie postępowania brak jest wystarczających argumentów, aby postępowanie to wznowić.W konkluzji autor zażalenia wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie.Sąd Najwyższy wskazał motywy zastosowania instytucji określonej w treści art. 545 § 3 k.p.k. podnosząc, że przedstawiona przez skazanego argumentacja w żadnym stopniu nie mieściła się w katalogu podstaw wznowienia.
Już na pierwszy rzut oka widoczna była więc bezzasadność wniosku, konsekwencją której był brak podstaw do poddania go wstępnej kontroli, chociażby na potrzeby wyznaczenia obrońcy z urzędu. W tych realiach treść art. 545 § 3 k.p.k. obligowała Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia wniosku, o czym zasadnie orzeczono zaskarżonym postanowieniem.W zażaleniu skazany przedstawił argumentację niemającą znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia. Argumentacja ta sprowadza się bowiem do kwestionowania słuszności skazania K.
J. . Nie mogła być ona zatem skuteczna.Z przytoczonych powodów orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.