V KZ 13/12 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 19 KWIETNIA 2012 R.

V KZ 13/12

Stosownie do art. 522 k.p.k. droga do wnoszenia kolejnej kasacji

przez ten sam podmiot, od tego samego wyroku i w stosunku do tego

samego oskarżonego jest zamknięta niezależnie od tego, czy poprzednią

jego skargę merytorycznie rozpoznano, pozostawiono bez rozpoznania, czy

też odmówiono prawomocnie jej przyjęcia, gdyż także odmowa przyjęcia

dotyczy – jak to wyraźnie wynika z treści art. 530 § 2 k.p.k. – kasacji

„wniesionej”. Tym samym prawomocność tego rozstrzygnięcia również

uniemożliwia wystąpienie przez tę samą osobę z kolejnym takim środkiem

zaskarżenia w sprawie tego samego oskarżonego.

Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk.

Sąd Najwyższy w sprawie Mariusza B., skazanego z art. 200 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2012 r.,

zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu

Okręgowego w S. z dnia 25 stycznia 2012 r., o odmowie przyjęcia kasacji

skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 19 kwietnia 2011 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 17 grudnia

2010 r., jako niedopuszczalnej,

u t r z y m a ł w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 17 grudnia 2010 r. Mariusz

B. został uznany za winnego popełnienia w okresie od 2006 r. do grudnia

2007 r. w stosunku do swej małoletniej – poniżej lat 15 – córki,

przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i skazany za to na

karę 7 lat pozbawienia wolności z orzeczeniem też zakazu kontaktowania

się z córką na okres lat 8. Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez

obrońcę i oskarżonego, Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 19 kwietnia

2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Skazany

przeciwko

wystąpił

prawidłowości

wówczas

z

wydanych

kasacją

własną,

argumentując

w

sprawie

orzeczeń,

jego

a

upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w S. wyznaczył mu obrońcę z

urzędu dla podjęcia czynności związanych z ewentualnym wniesieniem

kasacji. Obrońca ten złożył następnie opinię, iż nie dopatrzył się podstaw

do wywiedzenia tego środka zaskarżenia, a zarządzeniem z dnia 10

czerwca 2011 r. przekazano odpis tej opinii skazanemu z pouczeniem, że

może obecnie w terminie 30 dni od doręczenia tego zarządzenia wywieść

ewentualnie kasację przez obrońcę z wyboru. Zarządzenie to doręczono

Mariuszowi B. w dniu 15 czerwca 2011 r.

Skazany zareagował na to wniesieniem zażalenia na opinię adwokata

z urzędu i żądaniem wyznaczenia mu kolejnego obrońcy z urzędu, co

spotkało się z wydaniem w dniu 30 czerwca 2011 r. zarządzenia

pouczającego go, że zażalenie takie nie jest w ogóle przewidziane przez

przepisy Kodeksu postępowania karnego i brak jest podstaw do

wyznaczenia mu kolejnego adwokata z urzędu oraz pouczeniem o

możliwości wywiedzenia kasacji teraz przez obrońcę z wyboru. Pismo to

doręczono skazanemu osobiście w dniu 5 lipca 2011 r. W odpowiedzi na

nie zareagował on kolejnymi pismami kwestionującymi prawidłowość

wydania w jego sprawie wyroków, nie podejmując jednak próby

uzupełnienia braku formalnego swego pierwotnego pisma o woli wniesienia

kasacji.

W związku z tym, w dniu 19 sierpnia 2011 r. – a więc w ponad 2

miesiące po pierwszym powiadomieniu i w ponad miesiąc po drugim –

upoważniony sędzia odmówił przyjęcia kasacji własnej skazanego jako

nieodpowiadającej wymogom formalnym, pouczając jednocześnie go o

możliwości zażalenia się na to rozstrzygnięcie. Odbiór tego zarządzenia

skazany pokwitował w dniu 23 sierpnia 2011 r., ale nie wystąpił z takim

zażaleniem. Natomiast w dniu 21 września 2011 r. wystąpił z kolejną

kasacją własną oraz wnioskiem o ustanowienie mu adwokata z urzędu. Na

to jego pismo Przewodniczący Wydziału Sądu Okręgowego w S.

zareagował zarządzeniem wskazującym, że jest ono bezprzedmiotowe,

gdyż w sprawie tej odmówiono już prawomocnie przyjęcia jego kasacji

własnej wskazując, że kolejna kasacja w tej sprawie, wnoszona przez tę

samą osobę jest niedopuszczalna. Zarządzenie to doręczono skarżącemu

w dniu 30 września 2011 r.

Reakcją na powyższe było przesłanie przez skazanego w styczniu

2012 r. kolejnej kasacji własnej wraz z wnioskiem o ustanowienie obrońcy z

urzędu. Wówczas to, upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w S.,

zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2012 r., odmówił przyjęcia tej kasacji jako

niedopuszczalnej z przywołaniem art. 522 k.p.k. i wskazaniem, że w

stosunku do tego samego oskarżonego i od tego samego orzeczenia każdy

uprawniony może wnieść kasację tylko raz, a Mariusz B. skorzystał już z

tego prawa, z tym że jego kasacja własna spotkała się prawomocnie z

odmową przyjęcia. Skazany pokwitował odbiór tego zarządzenia w dniu 31

stycznia 2012 r. W dniu 2 lutego 2012 r. wywiódł zaś zażalenie od tego

rozstrzygnięcia, uzupełnione następnie w zakresie braków formalnych

odnośnie wskazania, którego konkretnie rozstrzygnięcia ono dotyczy, a

zażalenie to przekazano do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. W

zażaleniu swym podnosi on – tak jak we wszystkich swoich wcześniejszych

pismach – zarzuty wobec wydanych w sprawie wyroków, oceny

przeprowadzanych tam dowodów, które jego zdaniem doprowadziły do

skazania go za czyn, którego nie popełnił i żąda przyznaniu mu

jednorazowo adwokata dla sporządzenia kasacji.

Rozpoznając ten środek odwoławczy Sąd Najwyższy zważył, co

następuje.

Jak

już

wskazano

wyżej,

w

treści

obszernego

zażalenia,

podlegającego obecnie rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy, skazany nie

podnosi

żadnego

zarzutu,

który

dotyczyłby

meritum

(istoty)

tego

rozstrzygnięcia lecz – podobnie jak we wcześniejszych pismach – zarzuca

świadkom składanie fałszywych zeznań, podnosi że zarzucanych mu

czynów

dokonała

zakończonym

procesowe.

zupełnie

postępowaniu

Tymczasem

inna

miały

osoba

oraz

miejsce

przedmiotem

że

w

prawomocnie

różnorodne

analizy

ma

być

uchybienia

obecnie

prawidłowość i zasadność odmowy przyjęcia jego kasacji, i to nie dlatego,

że nie sporządził jej i nie wniósł jej adwokat jako obrońca, lecz ponieważ

jest to już kolejna kasacja w tej sprawie pochodząca od tego samego

podmiotu.

Przepis art. 522 k.p.k. stanowi zaś wyraźnie, że kasację w stosunku

do tego samego oskarżonego i od tego samego orzeczenia, każdy

uprawniony może wnieść tylko raz. Ponieważ jednym z uprawnionych

podmiotów jest sama strona, to oczywistym jest, że i ona może tylko raz

wywieść kasację od wyroku, który jej dotyczy. Skarżący wykorzystał zaś już

w sprawie zakończonej prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z

dnia 19 kwietnia 2011 r., przysługujące mu prawo do wniesienia tego

środka zaskarżenia, tyle tylko, że Sąd zareagował na to odmową przyjęcia

jego kasacji, jako że mimo – jak wykazano już wcześniej – stosownych

pouczeń,

nie

dopełnił

on

wtedy

wymogu

stawianego

kasacji,

a

sprowadzającego się do sporządzenia tej skargi przez obrońcę. Skarżący

nie zareagował też wcześniej na odmowę przyjęcia tej kasacji, mimo

pouczenia go o możliwości złożenia w tej kwestii stosownego zażalenia.

Tym samym odmowa powyższa stała się prawomocna, co oznacza, że

żalący się obecnie, wykorzystał już wcześniej swoje prawo do wywiedzenia

kasacji. Stosownie bowiem do art. 522 k.p.k. droga do wnoszenia kolejnej

kasacji przez ten sam podmiot od tego samego wyroku i tego samego

oskarżonego jest zamknięta niezależnie od tego, czy poprzednią jego

skargę merytorycznie rozpoznano, pozostawiono bez rozpoznania, czy też

odmówiono prawomocnie jej przyjęcia, gdyż także odmowa przyjęcia

dotyczy – jak to wyraźnie wynika z treści art. 530 § 2 k.p.k. – kasacji

„wniesionej”. Tym samym prawomocność tego rozstrzygnięcia również

uniemożliwia wystąpienie przez tę samą osobę z kolejnym takim środkiem

zaskarżenia w sprawie tego samego oskarżonego.

Powyższe wskazuje, że zaskarżone zarządzenie jest zasadne i w

pełni prawidłowe, a skarżący nie wykazał, aby istniały jakiekolwiek

argumenty na podważenie jego trafności lub wadliwości w procedowaniu

przy jego wydawaniu. Dlatego też Sąd Najwyższy utrzymał w mocy to

zarządzenie, uznając zażalenie za bezzasadne.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na względzie.