V KS 6/25 · Sąd Najwyższy

V KS 6/25 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 marca 2025r. w sprawie K.D. oskarżonej z art. 278§1 k.k. skargi obrońcy oskarżonej na wyrok Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 27 września 2024., sygn. akt II 1 Ka 255/24, uchylający wyrok Sądu Rejonowego we Włocławku z dnia 7 marca 2024r., sygn. akt II K 661/23, na podstawie art. 539e§2 k.p.k. postanowił:

1) oddalić skargę, 2) zwolnić oskarżoną od ponoszenia kosztów postępowania skargowego, obciążając nimi Skarb Państwa. [WB]

UZASADNIENIE

Skarga złożona w imieniu oskarżonej nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).

Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacji Prokuratury.W ocenie Sądu Odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżona nie dopuściła się zarzuconego jej czynu.

Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była zasada ne peius wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie podał, że: „sąd odwoławczy wskazuje, że uwzględnił argumentację (skarżącego – dopisek SN), co doprowadziło do uchylenia zaskarżonego wyroku”. Sąd Okręgowy przyznał też (część 3.1 uzasadnienia wyroku), że „wersji oskarżonej, co do sposobu rozliczania należności za paczki pomiędzy pracownikami, a pokrzywdzoną poprzez potrącenie z wynagrodzenia nie potwierdziła, ani pokrzywdzona, ani przesłuchana przed Sądem Okręgowym świadek M.J.”.

Wskazał też, że „pozostałe kwestie podniesione przez autorkę apelacji, a sprowadzające się do wykazania motywacji oskarżonej, kwestii wymiarów przesyłek, jakie widać na zabezpieczonym nagraniu z monitoringu zabezpieczonego w sklepie jak i kondycji finansowej oskarżonej w okresie objętym zarzutem, to stwierdzić należy, że również zostały przez Sąd Rejonowy zmarginalizowane i zinterpretowane jedynie w oparciu o wyjaśnienia oskarżonej z pominięciem treści pozostałych dowodów oraz zasad logiki i doświadczenia zawodowego”.Sądu Okręgowy też ostatecznie wskazał (część 5.3.1.4.1 uzasadnienia wyroku), że do uchylenia zaskarżonego wyroku doszło na podstawie art. 454§1 k.p.k.

Nie jest zatem tak jak wskazano w uzasadnieniu skargi, że jedyną przyczyną wydania wyroku kasatoryjnego było naruszenie art. 7 k.p.k. Przepis ten rzeczywiście został przywołany przez Sąd Odwoławczy, ale w kontekście wskazania, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało wydane z poszanowaniem zasad z art. 7 k.p.k. – czego skutkiem było wydanie błędnego wyroku uniewinniającego przez Sąd Rejonowy. Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest sądem III instancji. Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego.

Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za prawidłowością jego rozstrzygnięcia.W świetle powyższego, skarga nie została uznana za zasadną.Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.[WB]r.g. ‎