V KS 22/25 · Sąd Najwyższy

V KS 22/25 POSTANOWIENIE Dnia 6 sierpnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 sierpnia 2025r. w sprawie P.G. oskarżonego z przepisów ustawy Prawo autorskie skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 5 lutego 2025r., sygn. akt V Ka 504/24, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2023r., sygn. akt IV K 423/21 na podstawie art. 539e§2 k.p.k. postanowił:

1) oddalić skargę, 2) kosztami postępowania skargowego obciążyć oskarżonego. [WB]

UZASADNIENIE

Skarga obrońcy oskarżonego nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).

Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacji prokuratury i oskarżycieli posiłkowych.W ocenie Sądu Odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżony nie dopuścił się zarzuconych mu czynów.

Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była zasada ne peius wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie wskazał, że: „wobec błędnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, co do istoty sprawy oraz z uwagi na treść opinii biegłego z zakresu architektury, zasadny jest wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku” (część 3.1 uzasadnienia wyroku). Bezsprzecznie charakter postawionych w sprawie zarzutów powoduje, że dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne było posiłkowanie się wiedzą specjalistyczną biegłego z zakresu architektury.

Wskazać tu trzeba, że przede wszystkim nie może budzić wątpliwości to, że powołany biegły jest rzeczywiście specjalistą w materii, której dotyczy sprawa. Sąd Okręgowy wytknął w uzasadnieniu swego wyroku, że choć w sprawie istniała konieczność sięgnięcia po opinię biegłego z zakresu architektury, to ostatecznie powołany został biegły z zakresu ekonomii, marketingu i reklamy oraz wyceny praw autorskich. Wskazał dalej, że choć Sąd I instancji przyjął, że biegły ten posiadał wymaganą w realiach sprawy wiedzę specjalistyczną, to stwierdzenie to nie zostało poparte żadnymi argumentami.

Na to nałożyć jeszcze należy wadliwie sformułowaną przez ten Sąd tezę dowodową związaną z przywłaszczeniem cudzego utworu.W tym kontekście zgodzić należy się z Sądem Odwoławczym, że najistotniejszy w niniejszej sprawie aspekt postępowania dowodowego - opinia biegłego – nasuwała istotne wątpliwości przede wszystkim w zakresie tego, czy wybrany biegły rzeczywiście dysponował wiedzą fachową z przedmiotowej problematyki. Takie wątpliwości, dla rzetelnego rozstrzygnięcia sprawy, nie mogą występować. Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest sądem III instancji.

Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za prawidłowością jego rozstrzygnięcia.W świetle powyższego skarga nie została uznana za zasadną.Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.[WB][a.ł] ‎‎‎ ‎