V KO 75/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KO 75/20 ZARZĄDZENIE Dnia 21 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie M. P.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej ‎w dniu 21 października 2020 r.,‎wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) w sprawie o sygn. akt II AKa (…) na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. zarządził: odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 marca 2020 r. M.P. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) w sprawie o sygn. akt II AKa (…). Mając na uwadze treść pisma, Przewodniczący V Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego zarządził zwrócić się do skazanego o podanie, jakie okoliczności stanowią podstawę jego wniosku o wznowienie postępowania.W stanowiącym odpowiedź na powyższe zarządzenie piśmie, które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 10 sierpnia 2020 r., skazany nie powołał się na żadną podstawę wznowienia postępowania.

Natomiast w uzasadnieniu pisma zakwestionował ustalenia faktyczne dokonane w prawomocnie zakończonym postępowaniu oraz wskazał na nieprawidłową jakoby kontrolę odwoławczą w jego sprawie. Z treści wniosku skazanego o wznowienie postępowania wynika, że nie został on oparty na żadnej z podstaw wznowienia postępowania. Dlatego też należało odmówić jego przyjęcia.Jak już zasygnalizowano skazanemu w piśmie Przewodniczącego Wydziału, wznowienie postępowania to instytucja ściśle sformalizowana, gdy chodzi o jej podstawy. Na te właśnie podstawy należy powołać się we wniosku o wznowienie postępowania.

Natomiast kwestionowanie ustaleń faktycznych i sposobu kontroli odwoławczej nie mieści się w zakresie podstaw wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania musi opierać się zaś na okolicznościach zaistniałych poza samym postępowaniem lub po jego zakończeniu, które wskazują na nieprawidłowość prawomocnego orzeczenia. Konkludując, niniejszy wniosek o wznowienie nie jest oparty na przesłance wskazanej w ustawie. Mając więc to na względzie, należało odmówić jego przyjęcia na podstawie odpowiednio stosowanego w postępowaniu wznowieniowym art. 530 § 2 in fine k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.

Z tych też względów zarządzono, jak na wstępie.