Legislator Case Law & Legislation
V KO 70/26 AI generated

V KO 70/26 · Sąd Najwyższy

Case Number V KO 70/26
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome zarządzenie z dnia 25 czerwca 2026 r.

Legislator summary

AI generated

Pismem z dnia 23 marca 2026 r. (data sporządzenia pisma) skazany P.F. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt II AKa 404/25, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 1 października 2025 r., sygn. akt II K 47/24. Jako podstawę wznowieniową wnioskodawca wskazał fakt, iż w jego sprawie orzekał nieprawidłowo powołany sędzia X. Y., przez co mogło dojść do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności.

Legislator headnote

AI generated

art. 542 § 3 k.p.k, art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k, art. 45 ust. 1 Konstytucji; V KO 70/26 · Sąd Najwyższy: Inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu.Na wstępie należy przypomnieć, że już z uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I - 4110-1/20, wynika, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po dniu 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu niezawisłości i bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Keywords

AI generated
art. 542 § 3 k.p.k art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k art. 45 ust. 1 Konstytucji

Cited Legislation

AI generated
art. 542 § 3 k.p.k
akt II K 47/24 na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości, a każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
Wskazana bezwzględna przyczyna odwoławcza, zgodnie z treścią powołanej uchwały, zachodzi wyłącznie wtedy, gdy wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust.

Cited Case Law

AI generated
II KK 85/22
T. B. i A. K. zostały oskarżone o to, że:1.w okresie od 23 lutego 2012 r. do 20 marca 2013 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu – E. B. jako Prezes Zarządu, B. G. jako Wiceprezes Zarządu oraz A. K. jako Członek Zarządu Fundacji […] z siedzibą w W. będąc obowiązani do zajmowania się jej sprawcami majątkowymi, w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nadużyli swoich uprawnień, wyrządzając wskazanej Fundacji szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w kwocie co najmniej 1119 360 zł w ten sposób, że:1.w dniu 6 marca 2012 r. w W., w Kancelarii Notarialnej przy ul.
III KK 216/22
Wyrokiem Sądu Rejonowego w S.
V KK 171/22
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w P.
V KK 190/24
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2024 r., V KK 190/24 oraz z dnia 28 lutego 2025 r., V KK 27/25).
V KK 27/25
M. został oskarżony:- w punkcie I. aktu oskarżenia o przestępstwo z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.;- w punkcie II. aktu oskarżenia o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 czerwca 2023 r., sygn. akt XIV K 199/21, uznał oskarżonego G. M.:- w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie I. aktu oskarżenia za winnego tego, że w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż 1 marca 2017 r. i nie później niż 31 sierpnia 2017 r. w D., działając w zorganizowanej grupie przestępczej z innymi ustalonymi osobami, co do których toczy się odrębne postępowanie, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, po uprzednim skonstruowaniu linii technologicznej składającej się z pojemnika metalowego typu keg o pojemności około 30 litrów wyposażonego w trzy krućce, działając w celu niedozwolonego wytworzenia substancji psychotropowej, wytworzyli metodą hydrolizy a-fenyloacetonitrylu (APAAN-u) prekursor w postaci benzylometyloketonu (BMK) - prekursor z grupy I zgodnie z Rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady numer 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych - w ilości nie większej niż 1.100 gramów, a następnie wykorzystując wytworzony w ten sposób prekursor w postaci benzylometyloketonu (BMK), a także prekursory w postaci kwasu solnego i toluenu - prekursory z kategorii III zgodnie z Rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady numer 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych - oraz reagenty w postaci kwasu mrówkowego, mocznika (łącznie pozwalających na wytworzenie innego reagenta w postaci formamidu), wodorotlenku sodu i wody destylowanej usiłowali wytworzyć metodą Leuckarta substancję psychotropową w postaci amfetaminy w nieustalonej ilości, jednakże o wadze nie większej niż 660 gramów, z której można otrzymać nie więcej niż 66.000 dawek efektywnych substancji psychotropowej zdolnych do odurzenia, jednakże zamierzonego celu nie osiągnęli, albowiem skonstruowana przez nich linia technologiczna z uwagi na brak chłodnicy zwrotnej nie pozwalała na ukończenie etapu II produkcji amfetaminy metodą Leuckarta w postaci hydrolizy N-formyloamfetaminy do chlorowodorku amfetaminy i tym samym nie nadawała się do popełnienia w tym zakresie czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 29 stycznia 2015 r. do 27 czerwca 2016 r. całości kary 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 21 czerwca 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV K 1513/11 za przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, czyn ten przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zakwalifikował jako przestępstwo z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 sierpnia 2017 r. i wymierzył oskarżonemu karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł (pkt I wyroku);- w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie II. aktu oskarżenia za winnego tego, że w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż 1 marca 2017 r. i nie później niż 31 sierpnia 2017 r. w D. i W., działając wraz z innymi ustalonymi osobami, co do których toczy się odrębne postępowanie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, polegających na wytworzeniu prekursora w postaci benzylometyloketonu (BMK) i usiłowaniu wytworzenia substancji psychotropowej w postaci amfetaminy przy użyciu posiadanego, specjalnie przystosowanego urządzenia w postaci pojemnika metalowego typu keg o pojemności około 30 litrów wyposażonego w trzy krućce oraz prekursorów w postaci wspomnianego BMK, kwasu solnego i toluenu, a także reagentów w postaci kwasu mrówkowego, mocznika (łącznie pozwalających na wytworzenie innego reagenta w postaci formamidu), wodorotlenku sodu i wody destylowanej, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 29 stycznia 2015 r. do 27 czerwca 2016 r. całości kary 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 21 czerwca 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV K 1513/11 za przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, czyn ten zakwalifikował jako przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywnę w wymiarze 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł (pkt II).Sąd połączył orzeczone wobec G.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

V KO 70/26 ZARZĄDZENIE Dnia 25 czerwca 2026 r. SSN Dariusz Kala w związku z pismem skazanego P.F. z dnia 23 marca 2026 r. sygnalizującym potrzebę wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt II AKa 404/25, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 1 października 2025 r., sygn. akt II K 47/24 na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. zarządził: stwierdzić brak podstaw do wznowienia z urzędu wyżej opisanego postępowania.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 marca 2026 r. (data sporządzenia pisma) skazany P.F. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt II AKa 404/25, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 1 października 2025 r., sygn. akt II K 47/24. Jako podstawę wznowieniową wnioskodawca wskazał fakt, iż w jego sprawie orzekał nieprawidłowo powołany sędzia X. Y., przez co mogło dojść do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności.

Inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu.Na wstępie należy przypomnieć, że już z uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I - 4110-1/20, wynika, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po dniu 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu niezawisłości i bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Wskazana bezwzględna przyczyna odwoławcza, zgodnie z treścią powołanej uchwały, zachodzi wyłącznie wtedy, gdy wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W powyższym kontekście należy także przypomnieć, że Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, odnosząc się do ww. uchwały połączonych Izb również wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia a priori, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości, a każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Oznacza to, że w świetle ww. uchwał, dla wykazania zaistnienia w konkretnej sprawie stanu określanego mianem „nienależytej obsady sądu” nie wystarczy odwołać się do instytucjonalnej nieprawidłowości powoływania sędziów na podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ustanowionym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz. U. 2018, poz. 3). Konieczne jest bowiem wykazanie in concreto, że sędzia nie gwarantował chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości. To zaś należy uczynić odwołując się do testu, którego elementy zostały opisane w obu ww. uchwałach Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2022 r., II KK 85/22, zob. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2022 r., III KK 216/22, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt V KK 171/22).

Tego rodzaju okoliczności w ww. piśmie nie wskazano. Nie stwierdzono ich również z urzędu. Uzupełniająco należy przy tym stwierdzić, że Sąd Najwyższy nie dopatrywał się bezwzględnych przyczyn odwoławczych w innych sprawach rozpoznawanych przez sąd, w którego składzie zasiadał ww. sędzia (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2024 r., V KK 190/24 oraz z dnia 28 lutego 2025 r., V KK 27/25). Mając powyższe na uwadze, zarządzono jak wyżej. Dariusz Kala [WB][r.g.]