V KO 62/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KO 62/20 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie B. B. i innych oskarżonych o czyn z art. 59 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 3 lipca 2020 r., wniosku Sądu Rejonowego w G., o przekazanie sprawy B. B. i innych, sygn. akt II K (…), do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt II K (…), wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy dotyczącej B. B. i 12 -stu innych, oskarżonych o czyn z art. 59 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. . W uzasadnieniu postanowienia wnioskujący sąd argumentował, iż warunki lokalowe sądu wykluczają możliwość rozpoznania powyższej sprawy z zachowaniem zasad bezpieczeństwa wprowadzonych w związku z epidemią spowodowaną korona wirusem SARS-CoV-2.

Sąd Rejonowy w G. nie dysponuje salą rozpraw o powierzchni umożliwiającej jednoczesny udział w rozprawie 42 osób, z zachowaniem 2 metrowej odległości między nimi.W związku z powyższym konieczne jest przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S., który dysponuje większymi salami rozpraw, jak też może skorzystać z sal pozostających do dyspozycji innych sądów na terenie S..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.Z treści art. 37 k.p.k. wynika jednoznacznie, iż jedyną przesłanką uzasadniającą przekazanie sprawy do rozpoznania innego sądowi równorzędnemu jest dobro wymiaru sprawiedliwości.Korzystanie przez Sąd Najwyższy z uprawnienia przewidzianego w art. 37 k.p.k, jako wyjątek od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy (art. 45 ust. 1 Konstytucji), może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych, przede wszystkim wtedy, gdy występują okoliczności tego rodzaju, iż mogą one negatywnie wpływać, w wypadku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, na ocenę sposobu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, bez względu na rodzaj i treść ostatecznie wydanego orzeczenia.

Dobro wymiaru sprawiedliwości może być podstawą przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu między innymi w takich sytuacjach, w których postronny, obiektywnie oceniający okoliczności procesowe sprawy, obserwator postępowania, świadomy jednak podstawowych reguł rządzących procesem karnym oraz roli i umiejscowienia organów postępowania, mógłby powziąć uzasadnione wątpliwości co do tego, czy sąd właściwy jest w stanie sprawę taką w sposób obiektywny i bezstronny rozpoznać (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt IV KO 161/19).Sąd Najwyższy wielokrotnie zajmował stanowisko, iż przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie uzasadniają problemy techniczne, organizacyjne lub kadrowe ( zob. m. in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 grudnia 2013 r.

– sygn. akt IV KO 101/13, z dnia 22 stycznia 2015 r. – sygn. akt II KO 85/14, z dnia 26 lutego 2015 r. – sygn. akt III KO 4/15, z dnia 10 kwietnia 2015 r. – sygn. akt III KO 34/15, z dnia 27 maja 2015 r. – sygn. akt III KO 34/15, z dnia 10 maja 2018 r.- sygn. akt III KO 43/18).Mając powyższe na względzie, postanowiono, jak w części wstępnej.