V KO 46/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KO 46/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 21 czerwca 2016 r., w sprawie B. L., skazanego z art. 258 § 1 k.k. i in., wniosku skazanego, o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II AKa 270/14, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II K 202/13, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II K 202/13, B. L. został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 258 § 1 k.k. i in., za które wymierzono mu karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę 500 (pięciuset) stawek dziennych grzywny po 60 (sześćdziesiąt) zł każda.Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II AKa 270/14, utrzymał w mocy ww. wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim.W piśmie datowanym na dzień 11 kwietnia 2016 r. skazany B.L. złożył wniosek o wznowienie postępowania w ww. sprawie, podnosząc że w toku postępowania świadkowie R.

Z. i P. S. zeznawali nieprawdę, o czym nie wiedziały procedujące w sprawie Sądy.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Z treści wniosku skazanego o wznowienie postępowania wynika jego oczywista bezzasadność, w związku z czym należało odmówić przyjęcia wniosku bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych.W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie.

Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania – z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności.

Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, nr 1, poz. 5).Taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

W złożonym obecnie wniosku B. L. podniósł bowiem, że złożone w toku postępowania przez świadków R. Z. i P. S. były nieprawdziwe. Rzecz jednak w tym, że wskazywane przez skazanego dowody zostały już ocenione przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim na s. 19-24 uzasadnienia wyroku z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II K 202/13, a postępowanie wznowieniowe nie ma na celu ponownej weryfikacji zgromadzonych w sprawie dowodów. Nie sposób także nie zauważyć, że w apelacji od ww. wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim obrońca B.

L. zakwestionował jedynie wymiar orzeczonej wobec niego kary, wnosząc o jej obniżenie, a jednocześnie nie miał zastrzeżeń do oceny zeznań R. Z. i P. S..Jeżeli natomiast obecnie skazany B. L. twierdzi, że R. Z. i P. S. w toku postępowania dopuścili się przestępstw składania fałszywych zeznań oraz poświadczenia nieprawdy, to wskazać jedynie należy, że w takim wypadku wniosek o wznowienie postępowania powinien wskazywać odnośnie tych czynów prawomocny wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania takiego wyroku skazującego (art. 541 k.p.k.).Dodatkowo należy również wskazać, że o ile do dnia 30 czerwca 2015 r. przepis art. 540 § 1 pkt 2 dla skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania wymagał jedynie, aby nowe fakty lub dowody nie były przedtem znane sądowi, a niekoniecznie stronom postępowania, to od dnia 1 lipca 2015 r. przepis ten stanowi, iż po wydaniu orzeczenia muszą się ujawnić nowe fakty lub dowody, nieznane przedtem zarówno sądowi, jak i stronie postępowania (noviter reperta).

Z treści pisma skazanego wynika, że ta okoliczność była jemu już znana wcześniej i obecnie strona we wniosku o wznowienie postępowania już na nią powoływać się nie może.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.