Legislator Case Law & Legislation
V KO 3/21 AI generated

V KO 3/21 · Sąd Najwyższy

Case Number V KO 3/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt XVI K (…), A. K. uznany został za winnego popełnienia: zbrodni określonej w art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku) oraz występku określonego w art. 263 § 2 k.k. i za to skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności (pkt 2 wyroku). Sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonemu karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności (pkt 3 wyroku), z zaliczeniem na poczet tej kary okresu tymczasowego aresztowania (pkt 4 wyroku), orzekł wobec niego środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 10 lat (pkt 5 wyroku) oraz nawiązki na rzecz H.K. i Ł.

Legislator headnote

AI generated

art. 148 § 1 k.k, art. 4 § 1 k.k, art. 263 § 2 k.k, art. 545 § 3 k.p.k, art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k, art. 22 k.p.k; V KO 3/21 · Sąd Najwyższy: Już tylko pobieżna analiza jego treści nie pozostawia wątpliwości, że stanowi on w zasadzie powtórzony in exstenso wniosek złożony w dniu 19 stycznia 2015 r. przez poprzednią obrońcę skazanego, który oddalony został postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2015 r., V KO 9/15. W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że wniosek obecny, gdyby nie został w tym wypadku sporządzony i podpisany przez radcę prawnego, skutkować musiałby zastosowaniem art. 545 § 3 k.p.k., a więc uznaniem go za oczywiście bezzasadny.Jak słusznie zauważył to Sąd Najwyższy w powołanym wyżej orzeczeniu, postępowanie wznowieniowe nie może polegać na kontroli dotychczas przeprowadzonego postępowania, gdyż nie ma ono charakteru odwoławczego – trzecioinstancyjnego.

Keywords

AI generated
extensive criminal record criminal prosecution continuation of detention restriction of liberty dual criminality custodial detention

Cited Legislation

AI generated
art. 148 § 1 k.k
K.skazanego z art. 148 § 1 k.k.
art. 4 § 1 k.k
art. 263 § 2 k.k
i za to skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku) oraz występku określonego w art. 263 § 2 k.k.
art. 545 § 3 k.p.k
V KO 79/17 (wydane na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k
Słusznie prokurator zauważa, że oparcie wniosku na podstawie wznowieniowej z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.
art. 22 k.p.k
art. 541 § 1 k.p.k
Co więcej, to wnioskodawcę obciąża obowiązek wskazania takiego wyroku skazującego lub orzeczenia (art. 541 § 2 k.p.k.).
art. 541 § 2 k.p.k
Co więcej, to wnioskodawcę obciąża obowiązek wskazania takiego wyroku skazującego lub orzeczenia (art. 541 § 2 k.p.k.).

Cited Case Law

AI generated
V KK 304/13
d wyroku), a w pozostałym zakresie wyrok Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy (pkt II wyroku).Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2014 r., V KK 304/13, Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego w niniejszej sprawie jako oczywiście bezzasadną.W dniu 8 stycznia 2021 r.
AI generated
II AKa 292/15
- za czyn z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę dożywotniego pozbawienia wolności, - za czyn kwalifikowany tożsamo, na karę dożywotniego pozbawienia wolności;
III KO 18/22
K. został oskarżony o to, że: I. „w dniu 27 września 2001 r. w K., działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia A. R., używając broni palnej w postaci pistoletu „C.” model (…) kal. 9 mm, oddał w jego kierunku co najmniej pięć strzałów, na skutek których nastąpił natychmiastowy zgon A. R., przy czym czyn ten popełnił z zemsty stanowiącej motywację zasługującą na szczególne potępienie, tj. o przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 3 i 4 k.k.,II. w dniu 27 września 2001 r. w K., działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia J.
II AKa 36/23
A. został oskarżony o to, że: I. w dniu w dniu 13 czerwca 2019 roku w lesie pomiędzy I. a D., woj. (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pozbawił wolności K. D., lat 10, przewożąc ją samochodem do lasu we wcześniej wybrane miejsce, a następnie działając z bezpośrednim zamiarem pozbawienia jej życia ze szczególnym okrucieństwem oraz w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie, traktując pokrzywdzoną jako przeszkodę do ułożenia sobie życia osobistego z jej matką, dokonał jej zabójstwa w ten sposób, że stosował wobec niej przemoc w postaci podduszania, a następnie zadał jej ostrym narzędziem 30 ran kłutych okolicy podżuchwowej, szyi i okolic obojczykowych z przekłuciami obu żył szyjnych, krtani, kręgosłupa piersiowego szczytu lewej jamy opłucnowej, rany o szerokości około 2 cm, w następstwie czego doszło do wykrwawienia i zgonu ww. pokrzywdzonej, a następnie znieważył jej zwłoki penetrując marchewką, na którą nawlekł prezerwatywę, pochwę i odbyt, tj. o czyn z art. 148 § 2 pkt 1 i 3 k.k. i art. 189 § 1 k.k. i art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 § 1 k.k. II. w okresie od 7 maja 2019 roku do 12 czerwca 2019 roku we W. i G., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, chcąc aby M.
II K 513/22
UZASADNIENIE Formularz UWŁ Sygnatura akt II K 513/22 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, wypełnić część 3–8 formularza 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1.1.1. Sąd Rejonowy w Obornikach 02.10.2009 II K 440/09 1.1.2. Sąd Rejonowy w Chodzieży 14.04.2010 II K 166/10 1.1.3. Sąd Rejonowy w Chodzieży 13.10.2010 II K 556/10 1.1.4. Sąd Rejonowy w Wągrowcu 15.09.2011 II K 573/11 1.1.5. Sąd Rejonowy w Jarocinie 11.09.2013 II K 316/13 1.1.6. Sąd Rejonowy w Wągrowcu 26.04.2018 II K 90/18 1.1.7. Sąd Rejonowy w Wągrowcu 17.12.2018 II K 671/18 (objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Trzciance II K 429/19) 1.1.8. Sąd Rejonowy w Trzciance 08.01.2019 II K 432/18 (objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Trzciance II K 429/19) 1.1.9. Sąd Rejonowy w Chodzieży 20.08.2020 II K 629/19 (objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Poznań - Nowe Miasto i Wilda VI K 306/22) 1.1.10. Sąd Rejonowy Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu 09.12.2020 VI K 147/20 (objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Poznań - Nowe Miasto i Wilda VI K 306/22) 1.1.11. Sądu Rejonowego w Wągrowcu 24.05.2022 II K 207/22 1.1.12. Sądu Rejonowego w Wągrowcu 03.08.2022 II K 336/22 1.2. Inne fakty 1.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.1.1. A. K. ( l. 40 ) został skazany: 1. wyrokiem Sądu Rejonowego w Obornikach z dnia 02.10.2009 r. w sprawie o sygn. akt II K 440/09 skazującego za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k., popełnione w okresie od 23.05.2009r. do 04.06.2009 r., na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym ; 2. wyrokiem Sądu Rejonowego w Chodzieży z dnia 14.04.2010 r. w sprawie o sygn. akt II K 166/10 skazującego za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k., art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., popełnione w dniach: 14.12.2009 r., 27.12.2009r., 30.12.2009 r., 31.12.2009r., 05.01.2010r., na karę 2 lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, orzeczono grzywnę 50 stawek dziennych po 20 zł (art. 33 § 2 k.k.) - kara grzywny wykonana, postanowieniem z dnia 01.03.2013 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności; 3. wyrokiem Sądu Rejonowego w Chodzieży z dnia 13.10.2010 r. sygn. akt II K 556/10 skazującego za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k., popełnione w okresie od listopada 2009 r. do sierpnia 2010 r., na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, postanowieniem z dnia 11.03.2013 r. zarządzono wykonanie kary; 4. wyrokiem Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 15.09.2011 r. sygn. akt II K 573/11 skazującego za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., popełnione dnia 13.05.2011 r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby - postanowieniem z dnia 29.10.2012 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności; 5. wyrokiem Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 11.09.2013 r. sygn. akt II K 316/13 skazującego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., popełnione od 12.08.2012 r. do 10.10.2012 r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 6. wyrokiem Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 26.04.2018 r. w sprawie o sygn. II K 90/18 za: - przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. i art. 209 § 1a k.k., popełnione w okresie od 25.09.2012 r. do 16.06.2013 r., na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności; - ciąg przestępstw z art. 209 § 1 k.k. w zw. z art. 209 § 1a k.k., popełnione w okresie od 01.06.2016 r. do 09.11.2016 r. i od 14.02.2017r. do 22.11.2017r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; i karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności ; 7. wyrokiem Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 17.12.2018 r. sygn. akt II K 671/18 skazującego za przestępstwo z art. 209 § 1a k.k., popełnione od 23.11.2017 r. do 18.06.2018 r., na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; 8. wyrokiem Sądu Rejonowego w Trzciance z dnia 08.01.2019 r. sygn. akt II K 432/18 skazującego za przestępstwo z art. 209 § 1a k.k., popełnione od 21.04.2017 r. do17.06.2018 r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Trzciance z dnia 16.01.2020r. sygn. II K 492/19 połączono kary orzeczone w sprawach: II K 671/18, II K 432/18 i wymierzono karę łączną roku pozbawienia wolności; 9. Sądu Rejonowego w Chodzieży z dnia 20.08.2020 r. sygn. akt II K 629/19 skazującego za przestępstwo z art. 235 k.k. i art. 270 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., popełnione w dniu 15.06.2019r., na karę roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym; postanowieniem z dnia 30.06.2021 r. orzeczono karę zastępczą pozbawienia wolności; 10. wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 09.12.2020 r. w sprawie o sygn. VI K 147/20 za: - przestępstwo z art. 193 k.k., popełnione w dniu 16.08.2019 r., na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; - przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., popełnione w dniu 16.08.2019 r., na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności; i karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Poznań Nowe Miasto i Wilda z dnia 11.07.2022r. sygn. VI K 306/22 połączono kary orzeczone w sprawach: VI K 147/20 i II K 629/19 i wymierzono karę łączną roku pozbawienia wolności; 11. wyrokiem Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 24.05.2022 r. sygn. akt II K 207/22 skazującego za przestępstwo z art. 209 § 1 i 1a k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., popełnione od 30.09.2020 r. do 21.06.2021 r., na karę roku pozbawienia wolności; 12. wyrokiem Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 03.08.2022 r. sygn. akt II K 336/22 skazującego za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. w zw. z art. 209 §1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., popełnione od 27.06.2021 r. do 19.01.2022 r., na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności; odpisy wyroków i dane o skazaniach z akt spraw 7-11,25-28, 37, 54-77 oraz akta główne: II K 440/09, II K 166/10, II K 556/10, II K 573/11, II K 316/13, II K 90/18, II K 671/18, II K 432/18, II K 492/19, II K 629/19, VI K 147/20, VI K 306/22, II K 207/22, II K 336/22 wyjaśnienia skazanego 81 karta karna 12, 40 1.2.1.2. Skazany odbył kary z wyroków o sygn. II K 440/09, II K 166/10, II K 556/10, II K 573/11, II K 316/13, II K 90/18, II K 671/18 i II K 432/18 (II K 492/19). Po odbyciu w dniu 14.08.2020 r. ostatniej kary (roku pozbawienia wolności) z wyroku łącznego sygn. II K 492/19 - łączącego dwa skazania za przestępstwa tzw. niealimentacji - skazany w dalszym ciągu uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego (w okresach od 30.09.2020 r. do 21.06.2021 r. i od 27.06.2021 r. do 19.01.2022 r.). W tym czasie nie był zarejestrowany w PUP (nie stawił się), podejmował odpłatne zajęcia dorywcze. Za te kolejne dwa przestępstwa tzw. niealimentacji został skazany w sprawach o sygn. II K 207/22 i II K 336/22. Aktualnie (od 12.09.2022 r.) odbywa karę pozbawienia wolności ze sprawy o sygn. II K 336/22. Karę pozbawienia wolności z wyroku łącznego w sprawie o sygn. VI K 306/22 (II K 629/19 i VI K 147/20) odbył częściowo w okresie 11.03.2022r. do 12.09.2022r. Kara ta podlega dalszemu wykonaniu. Kara pozbawienia wolności ze sprawy o sygn. II K 207/22 - podlega wykonaniu. dane o odbyciu kar 42-43, 15-23, 78-80 dane osobo-poznawcze k. 21-22,27,65,98 akt II K 207/22 i k. 13, 43 II K 336/22 karta karna 12, 40 opinia o skazanym 44-45 wyjaśnienia skazanego 81 1.2.1.3. Skazany: - zdrowy, kawaler, przed osadzeniem mieszkał z konkubiną i jej dziećmi; na dwoje dzieci z poprzedniego związku ma obowiązek alimentacyjny; - z zawodu tapicer, zatrudniony odpłatnie poza zakładem karnym; wynagrodzenie zajęte na poczet alimentów; z obowiązków pracowniczych wywiązuje się sumiennie (wniosek o nagrodę); - w zakładzie karnym zachowuje się poprawnie (cztery razy nagradzany, relacje z współosadzonymi układa zgodnie); - karę odbywa w systemie programowanego oddziaływania, uczestniczy w rozmowach z psychologiem; deklaruje krytyczny stosunek do przestępstw; - utrzymuje kontakt z najbliższymi. opinia o skazanym 44 wyjaśnienia skazanego 81 wniosek o nagrodę 50 1.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.2.1. 2. Ocena Dowodów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.2.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.2.1 odpisy wyroków, opinie o skazanym, zaświadczenia, dane o odbyciu kar, karta karna i dokumenty w aktach spraw Dokumenty te nie budziły wątpliwości pod względem autentyczności i prawdziwości zawartych w nich treści; zostały sporządzone rzetelnie i przez uprawnione do tego podmioty. Zebrany w ten sposób materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń faktycznych w zakresie zachowania skazanego w okresie odbywania kary pozbawienia wolności i na wolności, jego warunków rodzinnych, majątkowych i stanu zdrowia, a także danych dot. odbycia kar, a w konsekwencji do określenia stopnia zaawansowania procesu readaptacji społecznej skazanego. wyjaśnienia skazanego Skazany opisywał swoją sytuację życiową i przebieg wykonywania kary zasadniczo zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, a zatem nie było powodów, by wyjaśnienia te kwestionować. W zakresie wyrażanego przez skazanego krytycznego stosunku do popełnianych w przeszłości przestępstw i woli poprawy, oświadczenia skazanego mają charakter deklaratoryjny. Wymagają zweryfikowania w kontekście zebranych danych dotyczących funkcjonowania skazanego w warunkach zakładu karnego i pobytu na wolności, o czym dalej (sekcja 4). 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------- 3. PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy Kary lub środki karne podlegające łączeniu 3.1.1. Sąd Rejonowy w Wągrowcu II K 207/22 3.1.2. Sąd Rejonowy w Wągrowcu II K 336/22 Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej W związku ze zmianą normatywną w odniesieniu do instytucji zbiegu przestępstw - wprowadzoną ustawą z 19.6.2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 - określając warunki do wydania wyroku łącznego należy uwzględnić w pierwszej kolejności przepis przejściowy art. 81 cyt. ustawy, który wprowadza: a) w art. 81 ust. 2 cyt. ustawy, nakaz stosowania nowej ustawy w sytuacji, gdy wszystkie kary jednostkowe orzeczone zostały prawomocnie po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. od 24.06.2020 r. (na gruncie tych przepisów Sąd orzeka karę łączną z jednorodzajowych kar lub kar podlegających łączeniu, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw). b) w art. 81 ust. 1 cyt. ustawy, nakaz stosowania ustawy w brzmieniu dotychczasowym w przypadku, gdy wszystkie łączone kary zostały prawomocnie orzeczone przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. przed 24.06.2020 r. (na gruncie tych przepisów kara łączna wymierzana była w odniesieniu do kar jednostkowych lub kar łącznych, które były jednorodzajowe (lub inne podlegające łączeniu) i podlegały wykonaniu (w całości lub części), a nadto co do których nie zachodziła przesłanka negatywna określona w art. 85 § 3 k.k. (popełnienie czynu w czasie odbywania innej kary). Sąd miał także na uwadze, że hipotezą art. 81 cyt. ustawy nie są objęte przypadki generujące potrzebę połączenia kar orzeczonych prawomocnie w okresie obowiązywania różnych porządków normatywnych, dla których datą graniczną jest 24.06.2020 r., dlatego też zastosowanie do nich znajdowałby art. 4 § 1 k.k. (por. tak też SA Szczecin, post. 05.05.2021 r., II AKz 167/21). Na wstępie należy wyjaśnić, że aktualnie wykonaniu podlegają kary z wyroków sygn. II K 207/22, II K 336/22 i wyroku łącznego sygn. VI K 147/20 (obejmującego jednostkowe skazania w sprawach o sygn. VI K 147/20 i II K 629/19). Kary orzeczone w/w jednostkowymi skazaniami zostały orzeczone wyrokami prawomocnymi po dniu 24.06.2020 r., a zatem zastosowanie znajdą przepisy o karze łącznej w brzmieniu aktualnym. Podstawą kary łącznej orzeczonej w niniejszej sprawie są wyłącznie kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach sygn. II K 207/22 i II K 336/22, gdyż na gruncie obecnych przepisów zachodzi odpowiednia – normatywnie wyznaczona przez art. 85 § 1 k.k.– relacja czasu popełnienia czynów do daty wyrokowania w tych sprawach (tj. czyn ze sprawy o sygn. II K 336/22 popełniony został przed wydaniem pierwszego chronologicznie w tej grupie wyroku w sprawie o sygn. II K 207/22). Przy czym za czas popełnienia przestępstw wieloczynnościowych, do których zalicza się przestępstwo nie alimentacji, należy uznać czas dokonania ostatniego z czynów składających się na realizację znamion typu (tak: SA w G. w post. z 11.8.1999 r., II AKo 199/99; wyr. SN z 15 IV 2002 r., II KKN 387/01). Wskazać należy, że takie normatywnie wyznaczone warunki temporalne nie zachodzą między tymi dwoma skazaniami a wcześniejszymi skazaniami w sprawach sygn. II K 629/19 i VIK 147/20 (objętymi wyrokiem łącznym sygn. VI K 306/22), gdyż żaden z czynów w sprawach sygn. II K 207/22 i II K 336/22 nie został popełniony przed datą wydania wyroku w sprawie sygn. II K 629/19 lub VI K 147/20. Nie zachodziły zatem warunki w rozumieniu art. 575 § 1 k.p.k., które uzasadniałyby połączenie kar orzeczonych w sprawach sygn. II K 207/22 i II K 336/22 z karami objętymi poprzednio wydanym wyrokiem łącznym sygn. VI K 306/22. Wyrok łączny w sprawie sygn. VI K 306/22 korzysta zatem z atrybutu prawomocności, a zawarte w nim rozstrzygnięcia podlegają ochronie wynikającej z powagi rzeczy osądzonej (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.). Podobne uwagi natury prawnej należy odnieść do poprzedniego wyroku łącznego w sprawie o sygn. II K 492/19 (brak warunków do wydania nowego wyroku łącznego obejmującego skazania, co do których zapadł już prawomocny wyrok łączny). 2. Zgodnie z art. 86 § 1 k.k. Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Sąd zauważa ponadto, że A. K. został skazany dwoma wyrokami za przestępstwa z art. 209 §1 w zw. z §1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., należące do ciągu przestępstw, stąd też należało w podstawie prawnej przywołać również art. 91 § 3 k.k. Zgodnie z ugruntowanym już obecnie orzecznictwem, w takiej sytuacji kara orzekana wyrokiem łącznym jest karą łączną, której podstawę stanowią kary z osobna wymierzone za te przestępstwa. Oznacza to, że kara łączna wymierzana jest w granicach powyżej dolnej granicy najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa, do sumy tych kar (art. 86 § 1 k.k.), przy czym górna granica takiej kary łącznej nie może przekroczyć górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, przewidzianego w przepisie, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje (tak: SN wyrok z 30.04.2015 r., VKK 395/14; uchwała SN z 30.09.2014 r., I KZP 20/14). Orzeczona wobec skazanego kara łączna - której podstawą są wymienione w pkt 3.1.1. i 3.1.2. uzasadnienia kary jednostkowe pozbawienia wolności - powinna zatem mieścić się w granicach: powyżej najwyższej z tych kar (powyżej roku) do ich sumy (rok + 7 miesięcy), która to suma – w realiach niniejszej sprawy – nie przekracza górnej granicy ustawowego zagrożenia za przypisane mu przestępstwa z art. 209 §1 w zw. z § 1a k.k. zwiększonego o połowę (górna granica zagrożenia karą pozbawienia wolności za występek z art. 209 §1a k.k. wynosi 2 lata). 3. Na podstawie art. 85a k.k., orzekając karę łączną, Sąd brał pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Użycie w tekście prawnym wyrażenia „przede wszystkim” wyklucza możliwość przyjęcia, że dyrektywy prewencji indywidualnej i generalnej są jedynymi, które należy brać pod uwagę przy orzekaniu kary łącznej. W szczególności, przy wymiarze kary łącznej sąd musi kierować się także związkiem przedmiotowo – podmiotowym między zbiegającymi się przestępstwami, który może mieć zasadnicze znaczenie dla określenia zasady łączenia kar. Im ściślejszy jest ten związek, tym bardziej rozważyć należy możliwość zastosowania absorpcji czy asperacji, przy założeniu, że pełna absorpcja bądź kumulacja winny mieć – co do zasady – charakter wyjątkowy (wyrok SN z 02.02.2021 r., IV KK 426/20). 4. WYMIAR KARY Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej - skazany dopuścił się występków wymierzonych w to samo dobro prawne (rodzina, opieka), naruszone zostały prawa tych samych pokrzywdzonych (dwójka dzieci), strona przedmiotowa i podmiotowa zachowania była taka sama (zaniechanie alimentowania; zamiar bezpośredni; motywacja), oba czyny popełnione w warunkach recydywy specjalnej podstawowej; miejsce popełnienia czynu było to samo, a odstęp między kolejnymi występkami był krótki - zachodzi zatem ścisłe powiązanie między występkami; - skazany deklaruje wolę poprawy i krytyczne podejście do popełnianych przestępstw; pracuje odpłatnie (w ten sposób reguluje częściowo dług alimentacyjny) i poprawnie funkcjonuje w warunkach więziennych - to niewątpliwie istotne czynniki działające na korzyść skazanego; - prognostyczne znaczenie tych okoliczności należy jednak ważyć z umiarem, bacząc również na sposób postępowania skazanego w warunkach wolnościowych i jego dotychczasowy stosunek do porządku prawnego, w tym do obowiązku alimentowania; – wszak A. K. za niealimentację był już łącznie skazywany sześciokrotnie (w tym czterokrotnie przed analizowanymi obecnie występkami); a łączny okres niełożenia alimentów na dzieci wyniósł pond sześć i pół roku (licząc tylko okres objęty prawomocnymi skazaniami); - skazany poddawany był różnorakim odziaływaniom resocjalizującym (probacja przy warunkowym zawieszeniu i przy warunkowym przedterminowym zwolnieniu, krótkoterminowe kary pozbawienia wolności) - środki te nie odniosły jednak założonych celów; - uzasadniony jest zatem wniosek, że skazany otrzymał w przeszłości dość dużą liczbę „ostrzeżeń”, które nie dawały jednak trwałych efektów resocjalizujących; - zaledwie półtora miesiąca po opuszczeniu zakładu karnego (po odbyciu łącznie roku pozbawienia wolności za dwa występki niealimentacji) skazany ponownie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego, za co został skazany (w podlegających obecnie łączeniu sprawach) – powyższe okoliczności plasują skazanego wśród sprawców niepoprawnych; - ocena zatem obecnej postawy skazanego musi uwzględniać nie tylko jego deklaracje poprawy i prawidłowe funkcjonowanie w warunkach kontrolowanych (zakład karny), ale też sposób funkcjonowania w warunkach wolnościowych – łączna ocena w/w elementów pozwala na wyprowadzenie ostrożnej prognozy wobec przyszłego zachowania się skazanego; - wymaga bowiem podkreślenia, że skazany w warunkach kontrolowanych (więziennych) potrafi sumiennie pracować odpłatnie i regulować częściowo alimenty, podczas gdy w warunkach wolnościowych traci te umiejętności, imając się zajęć dorywczych wymykających się komorniczej egzekucji; - względy prewencyjne i wychowawcze dyktują tym samym wniosek o potrzebie ukształtowania takiej kary łącznej, która poprzez realną dolegliwość będzie w stanie przeciwdziałać dalszemu utrwaleniu się tego rodzaju negatywnego zjawiska; - to właśnie względy wychowawcze sprzeciwiały się nadmiernemu premiowaniu skazanego poprzez kształtowanie kary łącznej w sposób zbliżony do metody absorbcji, by nie wyrabiać w nim przekonania, że im więcej popełnia przestępstw, tym łagodniej jest traktowany i to w sytuacji, gdy ostatnich czynów dopuszczał się już w warunkach recydywy specjalnej; - wobec tego należało ukształtować karę łączną w oparciu o metodę asperacji, odrzucającą skrajne rozwiązania; - orzeczona kara łączna jak w pkt 1 wyroku łącznego będzie w ocenie Sądu celową, z punktu widzenia wychowawczego i prewencyjnego, reakcją na popełnione czyny, stanowiąc syntetyczną całościową ocenę zachowań skazanego, nie przekraczającą ocenianego globalnie stopnia jego zawinienia i karygodności wszystkich występków; - uwzględnia ponadto dostatecznie ścisłe związki przedmiotowo-podmiotowe między analizowanymi przestępstwami, a także to, że skazany poprawnie funkcjonuje w warunkach więziennych, sumienie pracuje i reguluje z wynagrodzenia dług alimentacyjny oraz przejawia krytycyzm wobec popełnionych występków; - ubocznie wskazać należy, że sytuacja skazanego nie uległa pogorszeniu w porównaniu z tą, w jakiej znajdowałby się, gdyby osądzany był jednym wyrokiem za ciąg przestępstw z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., a to mając na uwadze, że orzeczona obecnie kara łączna znacznie odbiega od górnej granicy kary grożącej za ciąg przestępstw niealimentacji; - dalsze łagodzenie kary łącznej mogłoby wpływać demoralizująco na skazanego; ponadto, nie można zupełnie marginalizować względów ogólno-prewencyjnych i z zakresu kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa - zbyt łagodne traktowanie skazanych na kilka przestępstw, w tym zwłaszcza w warunkach recydywy, nie wpłynie pozytywnie na kształtowanie postaw moralnych organizujących życie społeczne, ani nie przyczyni się do budowania przekonania o celowości przestrzegania norm systemy te tworzących oraz nieuchronności kary za dość powszechne przestępstwo, jakim jest niealimentacja. 5. Wymiar Środka karnego Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego 6. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 Na podstawie art. 577 k.p.k. – zaliczenie okresów na poczet wymierzonej kary łącznej. 3 Brak materialnoprawnych warunków do połączenia kar w pozostałym zakresie (art. 572 k.p.k.); przy czym co do skazań objętych poprzednimi wyrokami łącznymi - z uwagi na stan rzeczy osądzonej (art. 574 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. - por. sekcja 3 uzasadnienia). 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4 Kosztami został obciążony Skarb Państwa - zwolnienie skazanego od obowiązku, z uwagi na odbywanie kary pozbawienia wolności i ciążące na nim zobowiązania alimentacyjne. 8. PODPIS Sędzia Anna Filipiak
II AKa 224/18
1.Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 24.03.2017 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V KO 3/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marek Pietruszyński‎SSN Andrzej Tomczyk w sprawie A. K.skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 26 kwietnia 2021 r.‎wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w P.z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt XVI K (…), postanowił:

1. oddalić wniosek;

2. obciążyć skazanego A.K. kosztami postępowania o wznowienie postępowania, w tym jego wydatkami w kwocie 20 (dwudziestu) złotych.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt XVI K (…), A. K. uznany został za winnego popełnienia: zbrodni określonej w art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku) oraz występku określonego w art. 263 § 2 k.k. i za to skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności (pkt 2 wyroku). Sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonemu karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności (pkt 3 wyroku), z zaliczeniem na poczet tej kary okresu tymczasowego aresztowania (pkt 4 wyroku), orzekł wobec niego środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 10 lat (pkt 5 wyroku) oraz nawiązki na rzecz H.K. i Ł.

K. w kwotach po 125.000 zł, a na rzecz Ł. O. w kwocie 40.000 zł (pkt 6 wyroku).Po rozpoznaniu wniesionej przez obrońcę oskarżonego apelacji, Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II AKa (…), zmienił zaskarżony wyrok poprzez: poprawienie opisu przypisanych A.K. czynów z pkt 1 i 2 wyroku sądu meriti i złagodzenie kary wymierzonej za czyn z pkt 2 tego wyroku do roku pozbawienia wolności (pkt I lit. a i b wyroku sądu ad quem), uchylenie pkt 3 wyroku dotyczącego kary łącznej (pkt I lit. c wyroku) i orzeczenie nowej kary łącznej dożywotniego pozbawienia wolności (pkt I lit. d wyroku), a w pozostałym zakresie wyrok Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy (pkt II wyroku).Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2014 r., V KK 304/13, Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego w niniejszej sprawie jako oczywiście bezzasadną.W dniu 8 stycznia 2021 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanego A.K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II AKa (…), ze względu na ujawnienie nowych faktów i dowodów, a więc w oparciu o przesłankę z art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.

Według autorki wniosku tymi nowymi faktami są: leczenie psychiatryczne pokrzywdzonej w tym związane m.in. z próbami samobójczymi, trwający proces rozwodowy oraz wynikające z powyższego problemy psychiczne D. K., będącej Dorosłym Dzieckiem Alkoholika, znalezienie w szpitalu przy pokrzywdzonej zapalniczki, niezabezpieczonej przez policję oraz nieuwzględnienie, że pokrzywdzona w czasie gdy była jeszcze przytomna nie wskazała na A.K. jako sprawcę podpalenia, błędy postępowania przygotowawczego, które przeniknęły do postępowania jurysdykcyjnego i doprowadziły do nieprawidłowych ustaleń faktycznych, w tym w szczególności związane z identyfikacją samochodu skazanego oraz jego usytuowaniem tempore criminis, oparcie się na fałszywych zeznaniach świadków w tym J.

M., H. K. i W. O., błędna ocena opinii biegłych dotyczących odczytów z monitoringu w odniesieniu do pojazdu jaki w tym czasie znajdował się w posiadaniu A. K., niezweryfikowanie faktu zagubienia kluczy przez syna skazanego Ł. K., przyjęcie przez sądy za motywację działania skazanego kwestii rozliczeń majątkowych związanych z rozwodem, a wreszcie niesprawdzenie przez Sąd bilingów połączeń i sms-ów z trzech telefonów pokrzywdzonej.W konkluzji obrońca wniosła, po wznowieniu postępowania, o uchylenie wyroków sądów obu instancji i uniewinnienie A.K. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w (…)W pisemnym stanowisku prokurator Prokuratury Krajowej wniosła o oddalenie wniosku obrońcy skazanego A.

K.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek złożony w tej sprawie na uwzględnienie nie zasługuje. Należy w tym miejscu przypomnieć, że podstawa do wznowienia postępowania z art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. - określana jako propter nova - aktualizuje się dopiero wówczas, gdy zgłaszane we wniosku o wznowienie nowe fakty lub dowody w wysokim stopniu uprawdopodobniają wadliwość wydanego orzeczenia i w takim samym stopniu wskazują, że po wznowieniu postępowania zapadnie orzeczenie zasadniczo odmienne od orzeczenia poprzedniego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2018, V KO 6/18).Zgodzić należy się z prokurator Prokuratury Krajowej, że wniesiony w tej sprawie kolejny wniosek o wznowienie postępowania nie spełnia wskazanych wyżej przesłanek warunkujących jego skuteczność.

Już tylko pobieżna analiza jego treści nie pozostawia wątpliwości, że stanowi on w zasadzie powtórzony in exstenso wniosek złożony w dniu 19 stycznia 2015 r. przez poprzednią obrońcę skazanego, który oddalony został postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2015 r., V KO 9/15. W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że wniosek obecny, gdyby nie został w tym wypadku sporządzony i podpisany przez radcę prawnego, skutkować musiałby zastosowaniem art. 545 § 3 k.p.k., a więc uznaniem go za oczywiście bezzasadny.Jak słusznie zauważył to Sąd Najwyższy w powołanym wyżej orzeczeniu, postępowanie wznowieniowe nie może polegać na kontroli dotychczas przeprowadzonego postępowania, gdyż nie ma ono charakteru odwoławczego – trzecioinstancyjnego.

Kwestie prawidłowości prowadzenia procesu mogłyby stać się przedmiotem rozważań sądu wznowieniowego wyłącznie w wypadku ujawnienia się okoliczności wskazujących na zaistnienie bezwzględnych powodów odwoławczych, wystąpienia takowych jednak obrona tak w poprzednim wniosku, jak i w obecnym nie sygnalizowała i nie sygnalizuje. Powtórzyć należy również, w ślad za cytowanym postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015., że wskazywane we wcześniejszym wniosku obrońcy skazanego A.K. o wznowienie, a powielone również we wniosku obecnym, fakty i okoliczności albo nie mają charakteru nowości, albo też pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia co do odpowiedzialności karnej wyżej wymienionego za przypisaną mu zbrodnię zabójstwa żony.

Wpisują się one w dotychczasową linię obrony skazanego jakoby pokrzywdzona popełniła samobójstwo, lub też jej podpalenia dokonała inna osoba, która to linia obrony została skutecznie odrzucona przez orzekające w toku merytorycznego procesu sądy.Sąd Najwyższy w tym składzie w całej rozciągłości podziela argumentację zawartą zarówno w powoływanym wyżej postanowieniu, jak i w orzeczeniach zapadłych w kolejnym postępowaniu o wznowienie postępowania toczącym się pod sygn. V KO 79/17 (wydane na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowienie z dnia 21 listopada 2017 r. oraz utrzymujące to orzeczenie w mocy postanowienie z dnia 20 lutego 2018 r.) i nie znajduje powodów, aby w tym miejscu wywody tam zawarte powtarzać.

W związku z tym, jedynie gwoli uzupełnienia, wspomnieć należy, że charakteru nowości w niniejszej sprawie nie ma podnoszona obecnie po raz kolejny (podobnie uczyniono we wniosku z dnia 14 stycznia 2015 r.) kwestia bilingów z trzech telefonów pokrzywdzonej. Okoliczność powyższa, w kontekście trybu życia pokrzywdzonej, była przedmiotem rozważań orzekających w tej sprawie sądów, jak również Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 7 stycznia 2014 r., V KK 304/13, o oddaleniu jako oczywiście bezzasadnej kasacji obrońcy skazanego, a więc również w zakresie zarzutu z pkt. 3 tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia wprost odnoszącego się do problematyki przedmiotowych bilingów.Podzielić należy wreszcie stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej co do oceny tej części wniosku, w którym podważa się wiarygodność niektórych świadków, zarzucając im składanie fałszywych zeznań.

Niewątpliwie, pomimo niewyartykułowania tego w petitum wniosku, lecz de facto jako odwołanie się do przesłanki propter falsa, należy odczytywać tę część jego uzasadnienia, w którym wskazuje się na składanie nieprawdziwych depozycji przez świadków J. M., H. K. i W.O. Słusznie prokurator zauważa, że oparcie wniosku na podstawie wznowieniowej z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. wymaga, aby czyn, o którym mowa w tym przepisie został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3-11 k.p.k. lub art. 22 k.p.k. (art. 541 § 1 k.p.k.).

Co więcej, to wnioskodawcę obciąża obowiązek wskazania takiego wyroku skazującego lub orzeczenia (art. 541 § 2 k.p.k.). Niniejszy wniosek takiego wskazania nie zawiera.Podsumowując, stwierdzić należy, że poddany obecnej analizie wniosek o wznowienie postępowania, będący w rzeczywistość powtórzeniem wniosku z 2015 r., rozpoznanego i w efekcie oddalonego przez Sąd Najwyższy, nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji wskazującej na pojawienie się w sprawie nowych faktów lub dowodów.Brak przesłanek uprawniających do wznowienia postępowania określonych w art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., a także w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz nieujawnienie się okoliczności obligujących do wznowienia postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.) implikował rozstrzygnięciem jak w pkt. 1 części dyspozytywnej postanowienia.

Skutkowało to również – art. 639 k.p.k. – obciążeniem skazanego kosztami postępowania o wznowienie postępowania (pkt 2 postanowienia).