V KO 24/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KO 24/19 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński w sprawie R. S.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 25 kwietnia 2019 r.,‎wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1985r., w sprawie o sygn. akt III KR 327/84 na podstawie art. 545 § 3 kpk p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności UZASADNIENIEW dniu 2 kwietnia 2019 r. Sąd Apelacyjny w […] nadesłał do Sądu Najwyższego pismo skazanego zatytułowane „wniosek”, w którym skazany domaga się wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1985r. w sprawie o sygn. akt III KR 327/84.

W piśmie tym skazany wskazał, że nie popełnił przestępstwa, za które został prawomocnie skazany. W dalszej części tego pisma skazany podnosi okoliczności dotyczące zabójstwa „wspólnie i w porozumieniu z żoną denata” w sytuacji, gdy postępowanie zakończone wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1985 r. dotyczyło gwałtu i zabójstwa 7 letniej A. Ś..Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2019 r. wezwano skazanego o udzielenie informacji – w terminie 7 dni – jakie to nowe okoliczności mają stanowić podstawę wniosku o wznowienie postępowania, pod rygorem skierowania wniosku na posiedzenie w trybie art. 545 § 3 k.p.k. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku.W piśmie z dnia 10 kwietnia 2019 r.

R. S. ponownie wskazując na sprawę Sądu Najwyższego o sygn. akt III KR 327/84, argumentuje, że nie popełnił zabójstwa, za które został skazany. Podaję, że do zabójstwa doszło, podczas gdy on przebywał w kuchni a mieszkanie dzielił wspólnie z dwiema innymi osobami.Podał nadto, że został zmuszony przez funkcjonariuszy milicji do przyznania się do winy a następnie w procesie sądowym dokonano błędnych ustaleń faktycznych i skazano go mimo braku dowodów.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W myśl 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność.

Sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku, nie bada więc jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia.W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.

Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, Nr 1, poz. 5).

Taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. W złożonym wniosku R. S. podjął bowiem próbę zakwestionowania ustaleń faktycznych, których opis nie przystaje do czynów, za które został on skazany w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1985 r., o sygn. akt III KR 327/84.W przedmiotowym wniosku skazany nie wykazał także, aby po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe fakty lub dowody, które wskazywałyby na zaistnienie okoliczności nieznanych przedtem tak sądowi, jak i stronie oraz wskazywałyby na przesłanki z art. 540 § 1 pkt 2 lit.a i b k.p.k.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.