V KO 135/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KO 135/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 27 stycznia 2021 r., w sprawie G. B. oskarżonego o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s., inicjatywy przekazania do rozpoznania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w W.z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt III K (…), na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.

UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 18 grudnia 2020 r. Sąd Rejonowy w W. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy G. B., oskarżonego o popełnienie czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s., innemu sądowi równorzędnemu. Zdaniem Sądu występującego, przesłanką przemawiającą za przeniesieniem sprawy jest obecny stan zdrowia oskarżonego, który znacznie utrudnia mu dojazd do Sądu właściwego miejscowo, natomiast nie wyklucza jego udziału w rozprawie przed sądem bliższym jego miejsca zamieszkania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Inicjatywa Sądu Rejonowego w W. zasługiwała na uwzględnienie.Analiza akt sprawy wskazuje, że w niniejszej sprawie zachodziła konieczność odstąpienia od ogólnej zasady właściwości miejscowej, gdyż przemawia za tym dobro wymiaru sprawiedliwości.Przez ,,dobro wymiaru sprawiedliwości”, jako wyłączną, ale i konieczną przesłankę zastosowania w danej sprawie określonej w art. 37 k.p.k. instytucji, należy rozumieć także potrzebę skutecznego przeprowadzenia procesu w sytuacjach, w których wydaje się to mało realne bez odstępstwa od reguły wynikającej z art. 31 § 1 k.p.k., a więc zasady właściwości miejscowej sądu.

Stąd też, jeżeli ustalony i potwierdzony zły stan zdrowia oskarżonego w ogóle wyklucza możliwość jego uczestnictwa w procesie przed sądem terytorialnie właściwym, odległym od miejsca zamieszkania oskarżonego, bądź wprawdzie nie czyni tego aż tak kategorycznie, ale znacznie utrudnia jego obecność na rozprawie w tym sądzie, ze względu na narażanie zdrowia i życia tego oskarżonego na poważne niebezpieczeństwo, to wówczas ,,dobro wymiaru sprawiedliwości” wymaga, aby sprawę przekazać do sądu miejsca zamieszkania oskarżonego.

W omawianej sprawie zachodziły tego rodzaju uwarunkowania. Opinia biegłych z zakresu medycyny sądowej z 12 maja 2020 r., przeprowadzona na wniosek Sądu Rejonowego w G. do sprawy o sygn. akt II K (…), jednoznacznie potwierdziła, że wskazane jest, aby oskarżony z uwagi na stan zdrowia uczestniczył w rozprawie przed Sądem Rejonowym w miejscowości położonej w pobliżu P., gdzie mieszka. Pozostawienie sprawy do rozpoznania w gestii Sądu właściwego terytorialnie, oddalonego ponad 200 km od P., wiązałoby się z koniecznością zapewnienia sobie przez oskarżonego osoby towarzyszącej w podróży do W.

Analiza sprawy wskazuje, że ta okoliczność była dotychczas przeszkodą do podjęcia czynności z udziałem oskarżonego ze względu na brak takiej osoby. Sąd Rejonowy w W. podejmował czynności procesowe zmierzające do rozpoczęcia sprawy, jednak okazało się to nieskuteczne z uwagi na stan zdrowia oskarżonego. Wobec powyższego zgodzić się należało ze stanowiskiem Sądu występującego, że zaniechanie zastosowania delegacji z art. 37 k.p.k., wobec charakteru schorzeń G.B., spowodowałoby tylko dalszą przewlekłość postępowania i pogłębiło ryzyko w ogóle jego nieprzeprowadzenia, a stan taki nie służyłby dobru wymiaru sprawiedliwości.

Sytuacja zdrowotna oskarżonego uzasadniała przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G., co zagwarantuje jej szybsze rozpoczęcie i sprawny tok, a w konsekwencji umożliwi jej zakończenie w rozsądnym terminie. Dla pełnego wyjaśnienia motywów orzeczenia dodać wypadało, że odległość z G. do P. wynosi 18 km i w celu przebycia tej odległości istnieje możliwość wyboru środka komunikacji. Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.