V KO 126/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KO 126/20 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński w sprawie:

1) B. W. oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. oraz 2) P. S. oskarżonej z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 stycznia 2021 r., wniosku Sądu Rejonowego w K. zawartego w postanowieniu z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt II K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2020 r. Sąd Rejonowy w K. wystąpił do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k. z wnioskiem o przekazanie sprawy o sygn. akt II K (…) do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B., motywując to sytuacją zdrowotną jednego z oskarżonych – B. W.. W uzasadnieniu wystąpienia Sąd ten wskazał, że oskarżony choruje na ciężką postać hemofilii typu A z artropatią hemofilową i endoprotezoplastyką stawu kolanowego prawego, z powodu której ma częste wylewy dostawowe i domięśniowe skutkujące przede wszystkim nieustannymi, trwającymi przez 24 godziny dolegliwościami bólowymi stawów skokowych, a także upośledzeniem ich ruchomości oraz bólami innych stawów.Stan zdrowia oskarżonego uniemożliwiający mu uczestniczenie w czynnościach procesowych w sądach położonych w znacznych odległościach od jego miejsca zamieszkania, stanowi w ocenie Sądu wnioskującego podstawę do przekazania sprawy, w celu jej rozpoznania, innemu sądowi równorzędnemu, w oparciu o treść art. 37 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek Sądu Rejonowego w K. nie jest zasadny, co sprawiło, że Sąd Najwyższy odmówił jego uwzględnienia.Oczywistą rzeczą jest, że każda sprawa podlegająca rozpoznaniu w postępowaniu karnym winna zostać rozstrzygnięta przez sąd właściwy rzeczowo i miejscowo, a instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątku od tej zasady i powinna być stosowana wyjątkowo – w sytuacjach, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.Bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego dostarcza licznych przykładów, że pod pojęciem „dobra wymiaru sprawiedliwości”, stanowiącego przesłankę skorzystania z właściwości delegacyjnej z art. 37 k.p.k. należy rozumieć realną możliwość osądzenia sprawy w innym sądzie w sytuacji, gdy stan zdrowia oskarżonego czyni de facto niemożliwym jego stawiennictwo i osądzenie sprawy przez sąd właściwy miejscowo, a jednocześnie czyni realnym udział oskarżonego w postepowaniu prowadzonym przed innym sądem, położonym bliżej miejsca zamieszkania oskarżonego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II KO 72/20).W niniejszej sprawie nie sposób jednak uznać, by zaistniała konieczność odstępstwa od rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd właściwy miejscowo i jej przekazania do rozpoznania, zgodnie z żądaniem obrońcy oskarżonego, Sądowi Rejonowemu w B..Jak wynika bowiem z akt przedmiotowej sprawy, Sąd Rejonowy w K. nie poprzedził wystąpienia do Sądu Najwyższego dopuszczeniem dowodu z opinii biegłego, celem ustalenia stanu zdrowia oskarżonego, a swój wniosek oparł jedynie na żądaniu obrońcy oraz załączonych przez niego do odpowiedzi na akt oskarżenia opinii biegłej, specjalisty z zakresu medycyny sądowej J.P. dotyczącej stanu zdrowia B.

W., sporządzonych na potrzeby innych, równoległych postępowań sądowych: opinii z dnia 4 czerwca 2019 r, sporządzonej na potrzeby postępowania przed Sądem Rejonowym C. pod sygn. akt II K […], opinii z dnia 10 listopada 2019 r., sporządzonej do postępowania przed Sądem Rejonowym w K. o sygn. akt II K […] oraz opinii z dnia 3 czerwca 2020 r. wykonanej do sprawy Sądu Rejonowego w K. o sygn. akt II K […]. Opinie te nie mogą zostać uznane za dowód z opinii biegłego w rozumieniu art. 193 k.p.k., gdyż nie zostały sporządzone na potrzeby niniejszego postępowania.

Nadto, wskazać należy, że zawarte w ww. dokumentach informacje również nie przemawiają za zastosowaniem instytucji właściwości delegacyjnej z art. 37 k.p.k. Nie wskazują bowiem kategorycznie, że oskarżony nie może uczestniczyć w postępowaniu sądowym przed Sądem Rejonowym w K., a jedynie, że „bezpieczniejsze dla badanego byłoby uczestniczenie w rozprawie przed Sądem w B.”. Stwierdzenie takie nie pozwala jednak na postawienie znaku równości pomiędzy nim a stwierdzeniem niemożności stawiennictwa przed sądem właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy.

To zaś wyklucza celowość odstępstwa od rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy odmówił uwzględnienia wniosku Sądu Rejonowego w K. o przekazanie sprawy – w trybie art. 37 k.p.k. – sprawy oskarżonych B. W. i P. S. Sądowi Rejonowemu w B..