Legislator Case Law & Legislation
V KO 108/20 AI generated

V KO 108/20 · Sąd Najwyższy

Case Number V KO 108/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Postanowieniem z dnia 29 września 2020 r., Sąd Okręgowy w P. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem, w trybie art. 37 k.p.k., o przekazanie do rozpoznania sprawy z zażalenia oskarżycieli prywatnych na zarządzenie sędziego Sądu Rejonowego w T. z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K (...) w przedmiocie uznania prywatnego aktu oskarżenia z dnia 9 lutego 2019 r. za bezskuteczny innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. We wniosku wskazano, że postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczy zarzutów dotyczących pomówień, znieważenia, urzędniczej bierności i bezczynności, poświadczenia nieprawdy, skierowanych przeciwko szerokiemu gronu pracowników organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, w tym przede wszystkim prezesom i sędziom Sądów:

Legislator headnote

AI generated

art. 37 k.p.k, art. 212 k.k, art. 216 k.k, art. 231 k.k, art. 41 § 1 k.p.k, art. 42 § 1 k.p.k; V KO 108/20 · Sąd Najwyższy: Rejonowego w G. i Okręgowego w P.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Wniosek Sądu Okręgowego w P. jest zasadny.W przedmiotowej sprawie ziściły się bowiem przesłanki, które w myśl zasady nemo iudex idoneus in propria causa, uzasadniają skorzystanie z art. 37 k.p.k.Zmiana właściwości sądu, o której mowa w tym przepisie, ma służyć wyeliminowaniu potencjalnego zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości związanego z faktem rozpoznania sprawy przez sąd właściwy. Zagrożenie to może wiązać się m.in. z wystąpieniem okoliczności, które w realiach konkretnej sprawy, mogą wywoływać w odbiorze opinii publicznej wątpliwości co do możliwości bezstronnego i obiektywnego rozpoznania sprawy przez ten sąd.

Keywords

AI generated
private criminal prosecution delay in criminal prosecution miscarriage of justice justice and home affairs serious criminal allegations principle of double jeopardy

Cited Legislation

AI generated
art. 37 k.p.k
akt XVII Ko (...), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 212 k.k
K., postawili szereg zarzutów, w tym popełnienia czynów z art. 212 k.k., art.
art. 216 k.k
art. 231 k.k
art. 41 § 1 k.p.k
Od orzekania w tej sprawie, na skutek oświadczeń złożonych w trybie art. 41 § 1 k.p.k.
art. 42 § 1 k.p.k
z art. 42 § 1 k.p.k., zostali wyłączeni wszyscy sędziowie orzekający w IV Wydziale Karnym Odwoławczym (k.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V KO 108/20 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie z oskarżenia prywatnego M. K. i C. K., z zażaleń oskarżycieli prywatnych na zarządzenie sędziego Sądu Rejonowego w T. z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K (...)o uznaniu prywatnego aktu oskarżenia z dnia 9 lutego 2019 r. za bezskuteczny, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 października 2020 r., wniosku Sądu Okręgowego w P.zawartego w postanowieniu z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt XVII Ko (...), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu ‎w K.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 września 2020 r., Sąd Okręgowy w P. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem, w trybie art. 37 k.p.k., o przekazanie do rozpoznania sprawy z zażalenia oskarżycieli prywatnych na zarządzenie sędziego Sądu Rejonowego w T. z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K (...) w przedmiocie uznania prywatnego aktu oskarżenia z dnia 9 lutego 2019 r. za bezskuteczny innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. We wniosku wskazano, że postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczy zarzutów dotyczących pomówień, znieważenia, urzędniczej bierności i bezczynności, poświadczenia nieprawdy, skierowanych przeciwko szerokiemu gronu pracowników organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, w tym przede wszystkim prezesom i sędziom Sądów:

Rejonowego w G. i Okręgowego w P.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Wniosek Sądu Okręgowego w P. jest zasadny.W przedmiotowej sprawie ziściły się bowiem przesłanki, które w myśl zasady nemo iudex idoneus in propria causa, uzasadniają skorzystanie z art. 37 k.p.k.Zmiana właściwości sądu, o której mowa w tym przepisie, ma służyć wyeliminowaniu potencjalnego zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości związanego z faktem rozpoznania sprawy przez sąd właściwy. Zagrożenie to może wiązać się m.in. z wystąpieniem okoliczności, które w realiach konkretnej sprawy, mogą wywoływać w odbiorze opinii publicznej wątpliwości co do możliwości bezstronnego i obiektywnego rozpoznania sprawy przez ten sąd.

W grę wchodzić mogą także okoliczności rzutujące na swobodę orzekania sądu.Jak podniesiono we wniosku przed Sądem Okręgowym w P. zawisła sprawa z zażaleń oskarżycieli prywatnych M. K. i C. K. (k.156 i n., 172 i n.) na zarządzenie Sędziego Sądu Rejonowego w T. z dnia 30 stycznia 2020 r., w sprawie o sygn. akt II K (...) w przedmiocie uznania prywatnego aktu oskarżenia z dnia 9 lutego 2019 r. za bezskuteczny (k. 151).Z aktu oskarżenia wynika, że M. K. i C. K., postawili szereg zarzutów, w tym popełnienia czynów z art. 212 k.k., art. 216 k.k. i art. 231 k.k. i inne, m. in. komendantowi komisariatu w P., prokuratorom Prokuratury Rejonowej w G. i pracownikom prokuratury, prezesowi oraz sędziom Sądu Rejonowego w G. w tym także prezesowi Sądu Okręgowego w P. – sędziemu M.

M. oraz podległym mu imiennie wskazanym sędziom orzekającym w IV i XVII Wydziałach Karnych Odwoławczych. Od orzekania w tej sprawie, na skutek oświadczeń złożonych w trybie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k., zostali wyłączeni wszyscy sędziowie orzekający w IV Wydziale Karnym Odwoławczym (k. 224-255). Sędzia Wizytator ds. Karnych w Sądzie Okręgowym w P. – A. A., której także dotyczą zarzuty z prywatnego aktu oskarżenia, skierowała przedmiotową sprawę do XVII Wydziału Karnego Odwoławczego, celem rozważenia wystąpienia z wnioskiem, na podstawie art. 37 k.p.k., do Sądu Najwyższego (k.253-254).Niezależnie od tego, że część sędziów Sądu Okręgowego w P. została wyłączona od orzekania w sprawie w trybie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k. nie ulega wątpliwości, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, by sprawa, w której oskarżyciele prywatni postawili zarzuty innym sędziom orzekającym w tym Sądzie, nie była tam rozpoznana, niezależnie od tego, czy rozpoznanie tej sprawy miałoby się odbywać jedynie w sferze formalnej, czy merytorycznej.

Trafnie w postanowieniu zawierającym wniosek wskazano, że wyznaczenie Sądu Okręgowego w K. do rozpoznania wniesionego zażalenia uwzględni nie tylko wskazany wcześniej aspekt wykluczenia wszelkich podejrzeń co do bezstronnego rozstrzygnięcia sprawy, ale także aspekt ekonomiki procesowej, związany z odległością pomiędzy miejscem zamieszkania stron a siedzibą tego Sądu.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.