V KKN 713/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KKN 713/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 maja 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Henryk Gradzik

Sędziowie: SN

- Józef Dołhy (spr.)

SN

- Marek Sokołowski

Protokolant: Michał Wierzbowski

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2001 r.

sprawy P. Ł.

oskarżonego z art. 145 § 2 dkk

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w G.

z dnia 4 sierpnia 1998 r., sygn. IV Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M.

z dnia 23 marca 1998 r. sygn. II K […]

1. uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok

Sądu Rejonowego w M. i sprawę przekazuje do ponownego

rozpoznania sądowi pierwszej instancji;

2. zarządza zwrot oskarżonemu P. Ł. opłaty kasacyjnej.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 23 marca 1998 r. uznał P. Ł.

za winnego tego, że w dniu 28 sierpnia 1966 r. w S., woj. […], nieumyślnie

naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym kierując samochodem

marki „M.” w ten sposób, że poruszając się z niedozwoloną prędkością

nie obserwował w należyty sposób drogi przed sobą, w wyniku czego najechał

na idącego lewą stroną pieszego S. D., który w następstwie odniesionych

obrażeń zmarł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 145 § 2 d.kk i za to skazał

oskarżonego na karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 73 § 1 i art. 74 § 1 d.kk – warunkowo zawiesił na okres

trzech lat, a na zasadzie art. 75 § 1 d.kk wymierzył karę grzywny w kwocie

2.000 zł, na poczet której zaliczył – na podstawie art. 83 § 3 d.kk – okres

zatrzymania od 28 do 30 sierpnia 1996 r. przyjmując jeden dzień zatrzymania

za równoważny grzywnie w kwocie 50 zł.

Powyższy wyrok zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego zarzucając:

1) obrazę przepisu prawa materialnego – art. 145 § 2 d.kk – wynikającą

z uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu;

2) obrazę przepisu postępowania – art. 155 § 3 d.kpk, która miała wpływ

na treść wyroku, wynikającą z oddalenia wniosku obrony o przeprowadzenie

wizji lokalnej oraz przesłuchania w charakterze świadka lekarza, który

przeprowadził sekcję zwłok;

3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający

na stwierdzeniu że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, mimo

poważnych wątpliwości, wynikających z zeznań świadków i opinii biegłych.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez

uniewinnienie oskarżonego lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Sąd Wojewódzki w G. wyrokiem z dnia 4 sierpnia 1998 r. zaskarżony

wyrok utrzymał w mocy.

Od tego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając:

1) „obrazę przepisu prawa materialnego, mianowicie art. 145 § 2 kk w zw. z

przepisami o ruchu drogowym wynikającą z uznania, że przepis ten ma

zastosowanie do oskarżonego,

2) obrazę przepisu postępowania, mianowicie art. 155 § 3 kpk, która miała

wpływ na treść wyroku, a wynika z nieuwzględnienia wniosku obrony

o przeprowadzenie wizji lokalnej tj. dokonania pomiarów miejsca wypadku

przez biegłych oraz nie zobowiązanie biegłych do zapoznania się

z uzupełnionymi dowodami po wydaniu przez nich pisemnej opinii”.

Na tej podstawie obrońca skazanego wniósł o„ zmianę zaskarżonego wyroku

przez uniewinnienie oskarżonego lub przekazanie sprawy sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania”.

Na rozprawie kasacyjnej prokurator wniósł o uwzględnienie kasacji

i uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek kasacji okazał się zasadny.

Nie można odmówić słuszności tym argumentom skargi kasacyjnej, które

odnoszą się do sposobu ustosunkowania się przez sąd odwoławczy do zarzutów

i wniosków apelacji.

W apelacji obrońca zakwestionował zarówno dokonaną przez Sąd Rejonowy

ocenę poszczególnych dowodów i okoliczności faktycznych sprawy, jak i ocenę

podstaw metodologicznych zaprezentowanych w opinii specjalistycznej, które to

kwestie miały – zdaniem skarżącego – wpływ na ostateczny wynik

rozstrzygnięcia. Sąd odwoławczy odniósł się do zarzutów apelacji sumarycznie,

bez ustosunkowania się do poszczególnych argumentów wysuwanych na ich

poparcie.

Dotyczy to przede wszystkim powierzchownego – bez koniecznej w tym

zakresie analizy podstaw faktycznych i odnoszących się do metodyki badań –

potraktowania złożonej w sprawie opinii biegłych z zakresu ruchu drogowego,

której ocena miała zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosi się to

w szczególności do pominięcia w wywodzie sądu odwoławczego oceny

przyjętej w opinii metody określenia miejsca uderzenia pokrzywdzonego przez

pojazd kierowany przez oskarżonego i prędkości z jaką pojazd ten się poruszał,

co miało wpływ na rekonstrukcję wypadku, a dalej na ocenę taktyki i techniki

jazdy oskarżonego oraz zachowania się pieszego.

Brak w tym zakresie niezbędnych, w związku z argumentacją apelacji,

rozważań sądu odwoławczego, przesądzać musi ocenę, że omówione uchybienie

mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie

skargi

kasacyjnej

zawiera

argumenty

podważające

kompletność stanowiącego podstawę ustaleń materiału dowodowego oraz

wskazujące na wadliwość procesu dowodzenia w przedmiotowej sprawie.

Dotyczy to w

szczególności opinii biegłych z zakresu ruchu drogowego,

mianowicie na jej niepełność wskazują: wydanie opinii bez przeprowadzenia

oględzin

miejsca

uwzględnienie

w

wypadku,

treści

dokonania

opinii

odpowiednich

dodatkowego

pomiarów,

materiału

nie

dowodowego

zgromadzonego w toku postępowania sądowego. Argumentom tym nie można

odmówić racji.

W takiej sytuacji należało poddać pod rozwagę możliwość dopuszczenia

dowodu z kolejnej kompleksowej opinii instytutu naukowego zajmującego się

opiniowaniem w sprawach w wypadki drogowe.

Wykazane powyżej rażące uchybienia wymogom procedury mogły mieć wpływ

na treść zaskarżonego kasacją wyroku, co powodowało konieczność jego

uchylenia, a zważywszy na potrzebę przeprowadzenia na nowo postępowania

dowodowego w ramach przekraczających określone w art. 452 § 2 kpk

możliwości sądu odwoławczego, również konieczność uchylenia utrzymanego

w mocy wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M…

Przewodniczący SSN: (Henryk Gradzik)

Sędziowie SN: (Józef Dołhy)

aw

f/jw

(Marek Sokołowski)