V KKN 454/99 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 10 maja 2001 r.

V KKN 454/99

Sędzia SN Jerzy Bratoszewski (przewodniczący, spr.)

Sędzia SN Halina Gordon - Krakowska

Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2001 r. sprawy R. C.

oskarżonego z art. 291 § 1 w zw. z art. 64 § 1 KK z powodu kasacji,

wniesionej przez prokuratora na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu

Rejonowego w W. z dnia 23 października 1998 r., sygn. akt (...), uchyla

zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 KPK w zw. z art. 45 § 1

Kodeksu wykroczeń umarza postępowanie karne w stosunku do R. C., a

kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z 23 października 1998 r., sygn. akt (...),

uznał R. C. za winnego tego, że:

w dniu 5 stycznia 1998 r. w W. działając w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej i w ciągu 5 lat od odbycia kary w wymiarze powyżej 6

miesięcy pozbawienia wolności, popełnił umyślne przestępstwo podobne

w ten sposób, że przyjął jedną butelkę wina i 3 paczki papierosów o

łącznej wartości 21,90 zł wiedząc, że uzyskane one zostały w wyniku

kradzieży z włamaniem,

tj. przestępstwa określonego w art. 291 § 1 KK w zw. z art. 64 § 1 KK, za

co skazał go na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.

Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez R. C. i uprawomocnił się

wobec niego w pierwszej instancji.

W kasacji wniesionej na korzyść oskarżonego prokurator zarzucił rażące

naruszenie

przepisów

prawa

materialnego

poprzez

skazanie

oskarżonego na podstawie art. 291 § 1 KK za przyjęcie, w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej, butelki wina i 3 paczek papierosów

pochodzących z kradzieży z włamaniem, mimo iż czyn ten ze względu na

wartość mienia nie przekraczającą 250 zł - stanowił wyłącznie

wykroczenie określone w art. 122 § 1 KW i wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i umorzenie w stosunku do R. C. postępowania

karnego na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 KPK.

Sąd Najwyższy uznał, że kasacja jest oczywiście zasadna, co pozwoliło

na jej uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 KPK).

Z uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku wynika, iż podstawę

oceny czynu R. C. jako występku określonego w art. 291 § 1 KK

stanowiły

zapatrywania

prezentowane

w

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego z lat 70-tych i 80-tych, iż czyn pasera wobec mienia

pochodzącego z przestępstwa kradzieży z włamaniem stanowił występek

określony w art. 215 § 1 KK z 1969 r., a nie wykroczenie określone w art.

122 § 1 KW, bez względu na wartość mienia (por. m.in. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 6 października 1986 r., sygn. akt Rw 72/86 OSNKW z. 5-6, poz. 45).

Od poglądu tego Sąd Najwyższy odstąpił jednak w uchwale z dnia 24

września 1997 r., sygn. akt I KZP 15/97 (OSNKW z. 11-12, poz. 96), w

której dokonał wykładni gramatycznej określenia „kradzież” na gruncie

przepisu art. 122 § 1 KW, stwierdzając, że paserstwo stanowiące

wykroczenie określone w tym przepisie dotyczyć może nie tylko mienia

pochodzącego z kradzieży lub przywłaszczenia mienia, ale również

mienia pochodzącego z kwalifikowanych form zaboru mienia, w tym

także kradzieży z włamaniem, jeżeli jego wartość nie przekracza 250 zł.

Pogląd zawarty w tej uchwale utrwalił się w orzecznictwie i nie został

zakwestionowany w piśmiennictwie, a Sąd Najwyższy orzekający w

niniejszej sprawie w pełni go podziela, odsyłając do argumentów w niej

zaprezentowanych.

W tej sytuacji, gdy bezsporne jest, że czyn oskarżonego polegał na

przyjęciu mienia pochodzącego z kradzieży z włamaniem, ale o wartości

21,90 zł uznać należało, że powinien on być potraktowany jako

wykroczenie określone w art. 122 § 1 KW, a nie jako przestępstwo

określone w art. 291 § 1 KK, co stanowiło oczywistą obrazę prawa

materialnego, skutkującą konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku.

Konsekwencją

tego

stwierdzenia

była

konieczność

umorzenia

postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 KPK w zw. z art. 45 § 1 KW,

albowiem od daty czynu upłynęło ponad 2 lata i nastąpiło przedawnienie

karalności wykroczenia.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z art. 632 pkt 2 KPK.