V KKN 354/99 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 10 maja 2001 r.

V KKN 354/99

Sędzia SN Jerzy Bratoszewski (przewodniczący)

Sędzia SN Halina Gordon-Krakowska (spr.)

Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2001 r. sprawy T. M.

skazanego z art. 36 MKK z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika

Praw

Obywatelskich

na

korzyść

skazanego

(RPO

(…))

od

prawomocnego orzeczenia Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i

Szkodnictwem Gospodarczym w W. z dnia 17 marca 1953 r., sygn. akt

(...), uchyla zaskarżone orzeczenie i uniewinnia T. M. od popełnienia

przypisanego mu czynu a kosztami postępowania w sprawie obciąża

Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Komisja

Specjalna

do

Walki

z

Nadużyciami

i

Szkodnictwem

Gospodarczym w W. prawomocnym orzeczeniem z dnia 17 marca 1953

r., sygn. akt akt (...), wydanym na sesji wyjazdowej w P. uznała T. M. za

winnego tego, że: „Do października 1952 r. w P. brał udział, w uznanej

przez Państwo za nielegalną, organizacji (...), tj. czynu z art. 36 MKK i za

to na mocy tego przepisu Komisja Specjalna skierowała go do obozu

pracy na okres 14 miesięcy, a jednocześnie na podstawie art. 1 i 4

ustawy z dnia 22 listopada 1952 r. o amnestii (Dz.U. Nr 46, poz. 309)

karę tę złagodziła o połowę, tj. do 7 miesięcy”.

Od tego orzeczenia wniósł kasację na korzyść skazanego Rzecznik

Praw Obywatelskich, zarzucając:

rażące naruszenie art. 36 MKK mogące mieć istotny wpływ na treść

zaskarżonego orzeczenia polegające na bezzasadnym uznaniu, że

branie przez T. M. udziału we wspólnocie religijnej p.n. (...) wyczerpało

znamiona czynu z art. 36 MKK.

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i

uniewinnienie T. M. od popełnienia przypisanego mu czynu z art. 36

MKK.

Rozstrzygając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna (art. 535 § 3 KPK).

Po delegalizacji wspólnoty religijnej p.n. (...) decyzją Urzędu do Spraw

Wyznań z 2 lipca 1950 r. jej wyznawcy nie zaprzestali działalności, co nie

stanowiło tajemnicy dla ówczesnych władz państwowych, bowiem

członkowie

wspólnoty

podejmowali

liczne

próby

jej

relegalizacji

wykazując w pismach kierowanych do najwyższych władz, iż ich

działalność ma charakter ściśle religijny, co wynikało z celów, form

działania i struktury wspólnoty przedstawianych szczegółowo w pismach.

Ponadto przytoczona wyżej decyzja Urzędu do Spraw Wyznań o

delegalizacji wspólnoty religijnej p.n. (...) była sprzeczna z zasadą

wolności sumienia i wyznania wyrażoną w obowiązującym w dacie

orzekania przepisie art. 70 Konstytucji z dnia 22 lipca 1952 r.

Powyższe względy dały podstawę do przyjęcia iż przypisany T. M. czyn

nie wyczerpał znamion jakiegokolwiek przestępstwa gdyż stanowił

realizację prawnie zagwarantowanych wolności i swobód obywatelskich.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając kasację, Sąd Najwyższy orzekł jak

na wstępie.