V KKN 322/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KKN 322/98

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2000 r.

sprawy E. B.

skazanego z art. 212 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w S.

z dnia 5 lutego 1998 r., sygn. IV Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 29 września 1997 r., sygn. VI K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami

sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

U ZA S A D N I E N I E

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie stanowi jaskrawą próbę uczynienia

z kasacji skargi III-cio instancyjnej, w której podważa się ustalenia faktyczne

sądów ubierając ów zarzut w formę obrazy prawa. Kasacja zarzuca bowiem

naruszenie art. 3 § 1 i 357 kpk z 1969 r. przez brak wszechstronnego rozważenia

całości materiału sprawy i dowolne jakoby przyjęcie wartości zniszczonego

mienia, nienależyte uwzględnienie faktu zgłoszenia

o

przestępstwie w stosunku do pokrzywdzonej przez żonę skazanego, odmówienie

danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego, co rzutować musiało w konsekwencji

na treść wyroku. Tymczasem w uzasadnieniach sądów obu instancji

przedstawiono argumenty dlaczego tak a nie inaczej ustalono wartość szkody

przez co nie uznano czynu za wykroczenie lecz za przestępstwo, dlaczego nie

dano wiary oskarżonemu, jakie znaczenie ma interweniowanie przez żonę

skazanego na Policji przeciwko pokrzywdzonej (vide k. 159 –161 i 184 – 185o),

tyle tylko że oceny te i ustalenia są dla skazanego niekorzystne. Podstawą

kasacji może być jedynie – poza uchybieniami wskazanymi w art. 388 d.kpk

(art. 439 § 1 kpk) – rażące naruszenie prawa i to także, które w istotny sposób

mogło wpłynąć na orzeczenie (art. 463 a d.kpk, art. 523 § 1 kpk). W żadnej

mierze przedmiotem kasacji nie mogą być ustalenia faktyczne, a do tego

zmierza niniejsza skarga. Wysuwa ona też zarzut obrazy art. 4 p 1 d.kpk, tj.

swobodnej oceny dowodów ale jak wynika z jej uzasadnienia dowolność

sędziów w tym zakresie ma polegać na tym, że odmówiono wiarygodności

wyjaśnień oskarżonego, choć korespondowały one z innymi dowodami. Jak

wskazano

jednak

sądy

przedstawiły

dlaczego

wyjaśnieniom

tym

i

korespondującym z nimi dowodami wiary nie dają (k. 160 – 160a i 184a-185) i

brak podstaw do uznania tych rozważań za dowolne, łamiące reguły logicznego

rozumowania i wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego. W tym stanie

rzeczy skarga niniejsza jest w sposób oczywisty bezzasadna i dlatego orzeczono

jak na wstępie.

aw

f/jw