V KKN 318/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KKN 318/98

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2000 r.

sprawy M. S.

skazanego z art. 215 § 2 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. II AKa […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 26 listopada 1997 r., sygn. III K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami

sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego

M. S.

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono dwa zarzuty, a to obrazy prawa materialnego w

postaci art. 215 § 2 kk z 1969 r., przez przyjęcie iż skazany dopuścił się czynu

tam opisanego „podczas gdy w świetle zebranego materiału dowodowego

zachodziły wątpliwości, co do tego, czy do nabycia samochodu doszło oraz że

skazany działał umyślnie” oraz prawa procesowego w postaci art. 158 kpk

przez powołanie przez Sąd świadka z urzędu na okoliczność dokonania

przesłuchania

podejrzanego

w

toku

postępowania

przygotowawczego,

a następnie odstąpienia od tego dowodu po złożeniu przez tę osobę do akt

wyjaśnienia na piśmie.

Analizując tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Jeżeli chodzi

o zarzut pierwszy to stanowi on w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi

sądów, a autor skargi ubiera go w formę zarzutu naruszenia prawa. Wątpliwości

o jakich pisze skarżący, to jedynie wątpliwości obrony oparte na wyjaśnieniach

oskarżonego z rozprawy. Sądy wyjaśniły natomiast na jakich oparły się

dowodach, i są to nie tylko jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego

ale i inne dowody (vide k. 305 i 340). Z dowodów tych, po ustaleniach

faktycznych, wyciągnięto wnioski odnośnie subsumpcji czynu i winy

oskarżonego i trudno byłoby uznać że są one nielogiczne, niespójne, a przez to

dowolne. Co zaś tyczy zarzutu drugiego, to art. 158 kpk, na który powołuje się

skarżący, zakazywał zastępowania dowodu osobowego treścią pism lub

zapisków. W sprawie niniejszej do zastąpienia takiego nie doszło, gdyż sąd nie

opierał się na notatce prokuratora, który przesłuchiwał podejrzanego (k. 208),

lecz – jak wskazał w uzasadnieniu na całokształcie dowodów, w tym i

wyjaśnieniach oskarżonego oraz innych dowodach osobowych i rzeczowych (k.

306 i 338v – 339v), oceniając rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonego

zgodnie z zasadami logicznego rozumowania. Same strony zaś nie miały

zastrzeżeń co do sposobu zaprotokołowania przesłuchania w toku dochodzenia.

Zatem zarzut powyższy nie ma w ogóle oparcia w materiale sprawy. W tym

stanie rzeczy kasacja niniejsza jest oczywiście bezzasadna i dlatego orzeczono

jak na wstępie.

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej S.N.

aw

f/ak