V KKN 310/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KKN 310/98

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący – Sędzia SN: - Tomasz Grzegorczyk

w sprawie K. O.

skazanego z art. 156 § 1 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Z.

z dnia 27 lutego 1998 r., sygn. akt II Ka […],

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś.

z dnia 3 grudnia 1997 r., sygn. akt II K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć

skazanego K.O. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna wysunęła w sprawie niniejszej zarzut obrazy art. 22 kk z

1969 r. przez błędne przyjęcie prze sądy, iż skazany nie działał w granicach

obrony koniecznej. Podparto się orzeczeniami SN z 1978 r. z 1972 r., wedle

których bezpośredniość zamachu odpieranego w ramach obrony koniecznej

zachodzi

także

wtedy,

gdy

istnieje

duże

prawdopodobieństwo

natychmiastowego ataku oraz że atakowany nie ma obowiązku ucieczki i może

odpierać zamach wszelkimi dostępnymi, a koniecznymi środkami. Rzecz w tym,

że w sprawie niniejszej brak w ogóle warunków, o jakich mowa w art. 22 d.kk.

Skarżący nie podnosi, iżby poprzez rażące naruszenie przepisów postępowania

doszło poprzez dowolną ocenę dowodów do błędnych ustaleń faktycznych.

Ustalenia są zatem dokonane zgodnie z wymogami procedury karnej.

Wynika zaś z nich, że gdy skazany naprawiał samochód przed posesją

powinowatego, podszedł doń pokrzywdzony i żądał zwrotu pieniędzy, które

skazany miał mu być winien z racji pracy, jaką ongiś dlań wykonywał.

Pokrzywdzony był pod wpływem alkoholu, skazany kazał mu odejść i przyjść

innym razem, a gdy ten nie odchodził i dalej się wykłócał uderzył go dwukrotnie

w twarz tak, że pokrzywdzony doznał złamania żuchwy. Przy takich ustaleniach

po których trudno doprawdy twierdzić, że ze strony pokrzywdzonego miał

miejsce bezprawny i bezpośredni zamach na dobro skazanego, który musiał on

odeprzeć siłą fizyczną. Kwestię tę wyjaśnił już zresztą sąd apelacyjny

wskazując, iż brak jest warunków do rozważania realnie granic obrony

koniecznej po stronie skazanego. W istocie kasacja przedstawia własny obraz

sprawy, nie mający pokrycia w ustaleniach faktycznych i wywodzi zeń

konsekwencje prawne bez pokrycia w materiale dowodowym.

W tym stanie rzeczy skarga ta jest oczywiście bezzasadna i stąd też

orzeczono jak w sentencji.

aw

jw