V KKN 309/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KKN 309/98

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2000 r.

sprawy E. S.

skazanego z art. 203 § 21, art. 166 kk z 1969 r. oraz

H. S.

skazanego z art. 203 § 21 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionych przez obrońcę skazanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21października 1997 r., sygn. II Aka […]

w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w S.

z dnia 10 czerwca 1997 r., sygn. III K […]

- oddala obie kasacje jako oczywiście bezzasadne

- obciąża

skazanych

kosztami

sądowymi

postępowania

kasacyjnego, każdego w zakresie jego kasacji, w tym E. S.

także nieuiszczoną opłatą od kasacji.

UZASADNIENIE

Obie kasacje, sporządzone przez wspólnego obrońcę z wyboru,

zarzucają naruszenie przez Sądy art. 203, 199 kk z 1969 r. oraz przepisów

postępowania, a to art. 2 § 1 pkt 2, art. 3 § 1 i 3, art. 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk, a w

odniesieniu do E. S. nadto art. 22 § 1 kk, przy czynie z art. 166 kk.

Z uzasadnienia kasacji wynika wszak, że tak naprawdę kwestionują one oceny

dowodów i ustalenie faktyczne sądów. Czynią to zresztą nie wnikając w treść

uzasadnienia wyroków. Podnosi się bowiem w kasacjach, że skoro Rosjanie byli

uprawnieni do sprzedaży mienia, to zbycie etyliny oskarżonym nie jest czynem

zabronionym, pomijając milczenie ustalenia sądów, że zbycie takie wymagało

posiadania stosownych koncesji i zezwoleń od organów polskich, których

skazani nie mieli (zob. k. 867, 868v- 869, 931-932), choć mieli wiedzę w tym

zakresie (k. 867, 869, 873v.). Rzekome zarzuty tyczące prawa materialnego

podniesiono zatem kwestionując praktyczne ustalenie sądów i wskazując jeszcze

na uchybienia procesowe, co wzajemnie się wyklucza, gdyż obraza prawa

materialnego może być odnoszona jedynie do prawidłowo ustalonego stanu

faktycznego. Wbrew wywodom kasacji uzasadnienia sądów są zgodne z

przepisami kpk i wskazują na przesłanki jakimi kierowano się oceniając dowody

w I instancji oraz zarzuty w instancji odwoławczej, tyle że oceny te nie są

przychylne dla oskarżonych. W istocie zatem obie kasacje próbują uczynić z

Sądu Najwyższego pierwszą instancje procesową, czemu jednak

kasacyjna służyć nie może.

Dlatego orzeczono jak na wstępie.

skarga

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej SN

aw

f/jw