V KKN 308/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KKN 308/98

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Tomasz Grzegorczyk

w sprawie J. Z.

skazanego z art. 138 § 1 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 30 grudnia 1997 r., sygn. akt II AKa […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. akt III K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć

skazanego

J. Z. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji tej wysunięto dwa zarzuty, a to naruszenie art. 57 kk z 1969 r.

przez niezastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary oraz przepisów

postępowania

przez

zaniechanie

dowodu

ustalającego

stan

zdrowia

psychicznego sprawcy, który leczył się w poradni zdrowia psychicznego.

Co do pierwszego zarzutu, to był on już podnoszony w apelacji i wypowiadał się

w tej materii sąd odwoławczy (k. 501v-502), a jest rzeczą oczywistą, że nie

może być mowy o samym naruszeniu prawa materialnego tam, gdzie norma

zezwala jedynie sądowi na korzystanie z określonej instytucji prawnej, ale do

tego nie obliguje. Nie sięganie po taką instytucję może być rozważane jedynie w

sferze niewspółmierności kary, a zarzutu w tej materii nie stawia się w kasacji

(art. 463a § 1 zd. II kpk z 1969 r., po 1995 r.) Jeżeli chodzi o zarzut drugi, to

zauważyć należy, że autor kasacji, będąc też osobiście autorem apelacji, nigdy

nie kwestionował stanu psychicznego oskarżonego. Nigdy też w postępowaniu

nie pojawiły się wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonego. Z

dokumentacji dołączonej do skargi kasacyjnej wynika zaś, że oskarżony

rzeczywiście leczył się w Poradni Zdrowia Psychicznego w P., ale z racji

nieprawidłowej osobowości i to od X.1994 r., a więc kilka miesięcy po

przypisaniu mu czynu (VI.94) oraz przebywał w szpitalu z racji urazów głowy

w 1992 r. (dwa lata przed czynem) oraz w XI.1994 r. i II.1995 r. Nigdy nie

podnoszono w postępowaniu tych kwestii, nic też nie rodziło w procesie

wątpliwości odnośnie poczytalności. Wysuwanie zatem zarzutu rażącego

naruszenia prawa przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych jest w

sposób oczywisty bezzasadne. Zagadnienia ze sfery nowych faktów i dowodów

mogą być podstawą procedury o wznowienie, a nie postępowania kasacyjnego.

Dlatego orzeczono jak na wstępie.

aw

f/es