V KKN 302/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KKN 302/98

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący - Sędzia SN: Tomasz Grzegorczyk

w sprawie T. W.

skazanego z art. 212 § 1 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 12 lutego 1998 r., sygn. akt IV Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 5 czerwca 1997 r. (sygn. akt II K […])

p o s t a n o w i ł:

oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć

skazanego

kasacyjnego.

T.

W. kosztami

sądowymi

postępowania

UZASADNIENIE

Zarzuty kasacyjne stanowią w niniejszej sprawie w zdecydowanym

zakresie w istocie swej polemikę z ocenami sądów i ustaleniami faktycznymi.

Przy przypisaniu oskarżonemu przestępstwa polegającego na zmuszaniu do

określonego zachowania przez uniemożliwienie korzystania z piwnicy

i znajdujących się tam rzeczy oraz wywiezienie ich części na wysypisko i

zniszczenie, skarżący podnosi, że sąd nie ustalił stanu prawnego nieruchomości

w tym faktu współwłasności domu po stronie oskarżonego, który korzystać miał

z dozwolonej samopomocy, a uniemożliwienie korzystania pokrzywdzonej z

piwnicy było spowodowane koniecznością remontu, zaś krótki 3-dniowy termin

wyznaczony jej na samodzielne opróżnienie tego pomieszczenia ustaliła matka

oskarżonego a nie on sam. Podnoszono to już w apelacji, w ramach błędu w

ustaleniach faktycznych, i to w sytuacji, gdy sąd I instancji ustalił, że

pokrzywdzona – była żona oskarżonego – zajmowała lokal i pomieszczenie

piwniczne bez tytułu prawnego, że podejmowano kroki egzekucyjne z racji

istniejącego wyroku eksmisyjnego, że telegram z 3-dniowym terminem wysłała

matka oskarżonego po jego ustaleniach z adresatem i zgodnie z jego wolą. Ten

aspekt sprawy był badany w postępowaniu apelacyjnym, w którym nie

dostrzeżono aby ocena dowodów dokonana przez sąd rejonowy była dowolna, a

i Sąd Najwyższy tego nie dostrzega. Skarżący w istocie stara się negować

ustalenia faktyczne sądów przez odmienną ocenę poszczególnych dowodów,

odrzucenie zeznań pokrzywdzonej, choć sądy wyjaśniły komu i dlaczego dają

wiarę, a przedstawione rozumowanie nie może być uznane za nielogiczne i

dowolne; uwzględnia bowiem całokształt materiału dowodowego, a nie jedynie

dowody korzystne dla oskarżonego, jak chce tego skarżący. W sytuacji gdy

istnieją odpowiednie procedury prawne dla wykonania wyroku eksmisyjnego

nie można uznać za dozwoloną samopomoc samowolnego opróżnienia lokalu

przez właściciela, wywozu rzeczy na wysypisko i ich zniszczenia. Jedyny w

istocie zarzut jaki kasacja stawia tak naprawdę wprost do wyroku sądu

odwoławczego, to przyjęcie przez ten sąd, bez analizy, argumentów apelacji,

czasu trwania stanu bezprawnego, o jakim mowa w art. 167 d.kk, tj., że trwał on

do 15 grudnia 1993 r. (od 5 sierpnia b.r.), podczas gdy już 9 grudnia 1993 r.

oskarżony oświadczył, że może wydać pokrzywdzonej te rzeczy, które zamknął

w zabezpieczonej przez siebie piwnicy, a 15 grudnia tylko to potwierdził. Zarzut

ten nie ma jednak – na tle całego okresu stanu bezprawnego

- istotnego

znaczenia, skraca bowiem jedynie ów stan ze 132 do 126 dni, i to tylko wobec

rzeczy, a nie pomieszczenia. Nie stoi to zatem na przeszkodzie, z uwagi na

wskazany charakter kasacji, uznania ją za oczywiście bezzasadną.

aw

jw