V KKN 195/01 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KKN 195/01

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 sierpnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN Andrzej Deptuła

Sędziowie: SN

SN

Piotr Hofmański

Ewa Strużyna (spraw.)

Protokolant: asyst. Joanna Kosmal

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry

po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2001 r.

sprawy T. S.

skazanego za popełnienie przestępstw określonych w art. 205 § 1 w zb. z art.

265 § 1 w zw. z art. 58 i art. 60 § 1 kk z 1969 r. oraz w art. 278 § 1 w zw. z art.

64 § 1 kk

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść

skazanego (DSN IV 631/23/01)

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 23 marca 2000 r., sygn. IV Ka …/00

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 30 września 1999 r. sygn. V K …/99

uchyla

zaskarżony

wyrok

i

sprawę

przekazuje

Sądowi

Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 30 września 1999 r. (sygn. akt V K

…/97) skazał T. S. za popełnienie przestępstw określonych w art. 205 § 1 w zb.

z art. 265 § 1 w zw. z art. 58, art. 60 § 1 i art. 10 §1 k.k. z 1969 r. oraz w art.

278 § 1 w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Odrębny wniosek o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem złożył

oskarżony, a odrębny wniosek - jego obrońca.

Odpisy

wyroku

z

uzasadnieniem

zostały

doręczone

zarówno

oskarżonemu jak i jego obrońcy.

W dniu 7 grudnia 1999 r. do Sądu Rejonowego w S. wpłynęła apelacja

sporządzona i podpisana przez oskarżonego, w której zaskarżył wyrok w całości

w przedmiocie winy i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie

lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego

rozpoznania (k. 376-378).

Wyrok Sądu Rejonowego zaskarżył apelacją – która wpłynęła do tego

Sądu w dniu 9 grudnia 1999 r. – także obrońca oskarżonego, podnosząc zarzut

rażącej niewspółmierności (surowości) kary i wnosząc „o zmianę wyroku w

części dotyczącej kary przez ewidentne jej złagodzenie” (k. 382-383).

Zarządzeniem

Przewodniczącego

Wydziału

V

Karnego

Sądu

Rejonowego w S. z dnia 16 grudnia 1999 r. obie apelacje zostały przyjęte i akta

sprawy przesłano Sądowi Okręgowemu w S..

Sąd Okręgowy w S., po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę

oskarżonego, wyrokiem z dnia 23 marca 2000 r. (sygn. akt IV Ka …/00)

utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w S. wniósł Prokurator Generalny,

zaskarżając powyższy wyrok w całości na korzyść T. S. (DSN IV 631/23/01),

zarzucając:

rażące naruszenie prawa procesowego - art. 444 i art. 433 §1 k.p.k. –

polegające na nierozpoznaniu wniesionej w terminie apelacji oskarżonego, co

ograniczyło zakres kontroli instancyjnej i mogło mieć wpływ na treść

orzeczenia,

i wnosząc:

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu w S. do rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna. Wyrok Sądu Rejonowego został

zaskarżony dwiema apelacjami, wyznaczającymi granice rozpoznania sprawy

przez sąd odwoławczy. Treść wyroku Sądu Okręgowego, a także jego

uzasadnienia, nie pozostawia żadnych wątpliwości, że Sąd ten, wbrew nakazowi

wynikającemu z treści art. 433 § 1 k.p.k., w przeprowadzonym postępowaniu

odwoławczym nie rozpoznał sprawy w granicach wyznaczonych treścią obu

wniesionych apelacji, skoro poprzestał na rozpoznaniu tylko jednej z nich, a

mianowicie apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego. W konsekwencji

kontrolą odwoławczą nie został objęty pełny zakres zaskarżenia, a przedmiotem

rozważań Sądu Odwoławczego nie były wszystkie wnioski i zarzuty wskazane

w środku odwoławczym (jak wymaga tego przepis § 2 art. 433).

Tym samym Sąd Okręgowy w sposób rażący naruszył wymienione

przepisy prawa karnego procesowego i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ

na treść orzeczenia. Zaniechanie rozpoznania wniesionej apelacji niewątpliwie

przekreśla istotę i sens postępowania odwoławczego. Słusznie bowiem podnosi

się w kasacji, że zaniechanie rozpoznania wniesionego na korzyść oskarżonego

środka odwoławczego, i w efekcie zaniechanie kontroli prawidłowości ustaleń i

oceny dowodów dokonanych przez Sąd I instancji,

narusza jedną z

podstawowych przysługujących oskarżonemu gwarancji procesowych, jaką jest

prawo do obrony (art. 6 k.p.k.).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, orzekając na podstawie art. 537 § 2

k.p.k., uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu

w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

f/ak