V KKN 183/98 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generated1538 złotych i zasiłków rodzinnych za styczeń i luty 1995 r. w kwocie 66 zł i 80 groszy”, tj. za winnego wykroczenia z art. 282 § 2 w zw. z art. 262 § 1 i art.
Legislator headnote
AI generatedV KKN 183/98 · Sąd Najwyższy: w kwocie 66 zł i 80 groszy”, tj. za winnego wykroczenia z art. 282 § 2 w zw. z art. 262 § 1 i art.
Full text
Sygn. akt V KKN 183/98
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: I Prezes SN – Lech Gardocki (spr.)
Sędziowie:
SN – Wiesław Kozielewicz
SN – Jerzy Steckiewicz
Protokolant – Kamila Różańska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Stefana Szustakiewicza
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2000 r.
sprawy T. W.
skazanego z art. 282 § 2 Kodeksu pracy
z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich
na korzyść skazanego (RPO […])
od wyroku Sądu Rejonowego w G.
z dnia 23 sierpnia 1996 r., sygn. II Kws […]
uchyla zaskarżony wyrok i T. W. uniewinnia od popełnienia
zarzucanego mu czynu, a kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Państwowy
Inspektor
Pracy
orzeczeniem z dnia 21 maja 1996 r.,
sygn. […], uznał T. W. za winnego tego, że „do dnia 25 kwietnia 1996 r.
Jako likwidator zakładu nie wykonał postanowienia Rejonowego Sądu Pracy
w G. z dnia 29.03.1995 r., którym zakład zobowiązał się w ramach zawartej
ugody do wypłacenia byłej pracownicy p. H. Ł. wynagrodzenia za miesiąc
grudzień 1994 r., styczeń i luty 1995 r. w kwocie 1808 złotych i 20 groszy
oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 1994 i 1995 r. w kwocie
1538 złotych i zasiłków rodzinnych za styczeń i luty 1995 r. w kwocie 66 zł
i 80 groszy”, tj. za winnego wykroczenia z art. 282 § 2 w zw. z art. 262 § 1 i art.
94 § 5 Kodeksu pracy, i na podstawie tych przepisów wymierzył mu
karę grzywny w wysokości 500 zł.
Orzeczenie to zaskarżył obwiniony, składając żądanie skierowania sprawy
na drogę postępowania sądowego.
Sąd Rejonowy w G., wyrokiem z dnia 23.08.1996 r., sygn. Kws […],
uznał T. W. za winnego tego, że: „w okresie od dnia 7 lutego 1996 r.
do dnia 21 sierpnia 1996 r., jako likwidator zakładu nie wykonał ugody
zawartej przed Rejonowym Sądem Pracy w G. z dnia 29.03.1995 r., w którym
zakład zobowiązał się do wypłaty świadczeń na rzecz H. Ł. w zakresie
wynagrodzenia za miesiąc grudzień 1994 r., styczeń i luty 1995 r. w kwocie
1808 zł i 20 gr oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 1994 i 1995 r.
W kwocie 1538 zł”, tj. wykroczenia określonego w art. 282 § 2 Kodeksu pracy,
i na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 zł.
Od wyroku tego, który uprawomocnił się w pierwszej instancji, kasację
na korzyść T. W. złożył Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając, że został on
wydany z oczywistą obrazą art. 282 § 2 Kodeksu pracy, polegającą na uznaniu
obwinionego za winnego popełnienia przypisanego mu wykroczenia i ukaraniu
go na podstawie wymienionego przepisu w warunkach występowania
okoliczności wyłączającej możliwość ustalenia, iż jego zachowanie wypełniało
znamiona tego wykroczenia.
W konkluzji, autor kasacji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez
uniewinnienie obwinionego T.W. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, że odpowiedzialność za
wykroczenia
opiera się na wymaganiu by obwinionemu przypisano czyn
wypełniający znamiona wykroczenia i by znamiona te były wypełnione w
sposób zawiniony. W niniejszej sprawie zaniechanie wykonania przez
obwinionego wykonania ugody zawartej przed sądem było wynikiem
niemożliwości wypełnienia istniejącego obowiązku. Z akt sprawy Kws […]
Sądu Rejonowego w G. (k.16) wynika, że T.W. został ustanowiony
likwidatorem spółki „M.” uchwałą Zgromadzenia Wspólników z dnia
17.11.1995 r. Oraz, że ostatnia wyplata z konta spółki nastąpiła 26.IV.1995 r.,
i od tego czasu saldo tego konta wynosiło 1,14 zł (k.26). W tej sytuacji
przypisanie
obwinionemu
wypełnienia
znamion
nie jest trafne,
ponieważ
odpowiedzialność
na zaniechaniu
uzależniona
jest
od
tego
wykroczenia
za
wykroczenia
polegające
istnienia
rzeczywistej
możliwości
zachowania się zgodnie z istniejącym obowiązkiem.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej
wyroku.
Przewodniczący: Pierwszy Prezes SN (Lech Gardocki)
Sędziowie: SN (Wiesław Kozielewicz)
aw
f/es
SN (Jerzy Steckiewicz)