V KKN 141/98 · Sąd Najwyższy

V KKN 141/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie

na rozprawie w składzie następującym :

Przewodniczący : SSN - Lidia Misiurkiewicz

Sędziowie :

SSN - Piotr Hofmański

SSO del. do SN

- Wiesław Błuś ( spraw.)

Protokolant : Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Stefana Szustakiewicza

po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2000 r.

sprawy L. K.,

którego warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn

z art.182 § 1 k.k. z 1969 r.,

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O.

z dnia 12 grudnia 1997 r., sygn. VII Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.

z dnia 5 września 1997 r., sygn. II K […]

1) oddala kasację

2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża L. K.

3) zasądza od Skarbu Państwa kwotę 500 ( pięćset) zł na rzecz adw. J. R.

tytułem udziału obrońcy z urzędu przed Sądem Najwyższym

UZASAD NIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 5 września 1997 r.,

sygn. II K […], warunkowo umorzono na okres próby wynoszący 1 rok,

postępowanie karne wobec L. K. o czyn z art. 182 § 1 k.k. z 1969 r. polegający

na tym, „iż w dniu 2 stycznia 1997 r. w O. naruszył nietykalność cielesną P. G.

w ten sposób, że uderzył go kilkakrotnie pięściami w twarz, powodując u P. G.

obrażenia ciała w postaci podbiegnięcia krwawego okolicy podoczodołowej

prawej”.

Orzeczenie sądu pierwszej instancji zaskarżył obrońca L. K. zarzucając

wyrokowi :

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

- obrazę

przepisów

postępowania

przez

nie

rozważenie

całokształtu

okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a to art. 3, 4, 357 i 372

k.p.k. z 1969 r.

Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 12 grudnia 1997 r.,

sygn. VII Ka […], zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Wyrok ten zaskarżył w trybie kasacji obrońca oskarżonego zarzucając

rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć wpływ na

treść orzeczenia, a to :

- art.2 § 1 pkt 2, art.4 § 1, art.357 i 372 § 1 k.p.k. z 1969 r. przez „dokonanie

ustaleń faktycznych nie odpowiadających prawdzie wskutek nie przeprowadzenia dokładnego i wyczerpującego postępowania dowodowego zmierzającego do wykazania nieprawdziwości oskarżenia ”,

- art.406 § 2 k.p.k. z 1969 r. przez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu

orzeczenia sądu odwoławczego do zarzutów i wniosków apelacji.

Podnosząc te zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie wyroków Sądu

Rejonowego w O. i Sądu Wojewódzkiego w O. i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja nie jest zasadna. Nie trudno zauważyć, że pierwszy z zarzutów

kasacyjnych sprowadza się w istocie do polemiki z ustaleniami faktycznymi,

na co wyraźnie wskazuje autor kasacji w jej uzasadnieniu, dokonanymi przez

sąd orzekający, zaakceptowanymi w postępowaniu apelacyjnym przez sąd

drugiej instancji. Sąd Najwyższy wielokrotnie podnosił, że błędy w

ustaleniach faktycznych mogą być zweryfikowane jedynie pośrednio, w

sytuacji uznania przez sąd kasacyjny zarzutu rażącego naruszenia przepisów

postępowania karnego ( por. np. wyrok SN z dnia 6 września 1996 r., II KKN

63/96, OSNKW 1997, z.1-2, poz.11 ). Rozpoznając tę konkretną kasację Sąd

Najwyższy nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa karnego

procesowego.

W świetle analizy wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności

wobec dokładnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału

dowodowego przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego,

słusznie zaaprobowanej przez Sąd Wojewódzki w postępowaniu apelacyjnym, nie można mówić o naruszeniu, przez organy orzekające w tej sprawie,

art. 4 § 1 k.p.k. z 1969 r., bowiem dokonywanie w trybie kasacji ponownej

oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie jest możliwe, gdyż ocena

ta pozostaje pod ochroną powołanego wyżej przepisu prawa procesowego obecnie art.7 k.p.k. ( por. wyrok SN z 4 czerwca 1996 r., IV KKN 35/96,

Prok. i Pr. 1996, nr 10, poz.15 ).

Sąd Rejonowy, stosownie do wymogów art.372 § 1 k.p.k. z 1969 r.,

uzasadnił swoje stanowisko, wskazując jakie fakty i w oparciu o jakie

przesłanki uznał za udowodnione. Ustosunkował się do zeznań świadków

oraz wyjaśnień oskarżonego poddając je krytycznej analizie i dochodząc do

poprawnych wniosków. Oceny tej nie zmienia, podniesiony w kasacji zarzut

nie wyjaśnienia rozbieżności między zeznaniami pokrzywdzonego a treścią

zaświadczenia lekarskiego polegający na różnym umiejscowieniu obrażeń

ciała pokrzywdzonego w obrębie jego głowy. Ustalenie czy podbiegnięcie

krwawe wystąpiło z lewej strony twarzy czy też z prawej

strony nie jest na tyle istotne, w realiach tej konkretnej sprawy, aby

mogło decydować o konieczności nadzwyczajnej korekty prawomocnego

orzeczenia.

Przechodząc do podniesionego w kasacji zarzutu rażącego naruszenia

przepisu art.406 § 2 k.p.k. z 1969 r. należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Sąd Wojewódzki w O. podzielił argumentację Sądu pierwszej instancji

podając w uzasadnieniu powody, dla których utrzymał w mocy zaskarżone

orzeczenie. W sytuacji, kiedy „Sąd odwoławczy podziela w pełni ustalenia

i ocenę dowodów dokonaną przez sąd pierwszej instancji, to rozpoznając

zarzuty apelacji nie jest zobowiązany do przedstawienia własnych ocen

stanowiących powtórzenie argumentacji przytoczonej przez Sąd pierwszej

instancji.

Sposób

i

zakres

odniesienia

się

do

zarzutów

apelacji

determinowany jest ich charakterem i znaczeniem dla prawidłowego

rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy i nie zawsze wymaga szczegółowego

Rozważenia kwestii, które nie miały istotnego wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia w szczególności w sytuacji, kiedy uzasadnienie tego

orzeczenia zawiera pełną i wszechstronną analizę i ocenę dowodów ”

- wyrok SN z 30 stycznia 1998 r., V KKN 44/97, Prok. i Pr. 1998, nr 5, poz.8.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy postanowił

oddalić kasację.