V KK 75/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 75/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy S. B., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 września 2013 roku, zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 grudnia 2012 r., , p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego S. B.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono:1. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a to:a)art. 53 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez:- jego nieuzasadnione zastosowanie w odniesieniu do skazanego S. B., w sytuacji, gdy nazwane czynności sprawcze przypisywane mu aktem oskarżenia, następnie wyrokiem Sądu I Instancji zaaprobowanym w tym zakresie przez Sąd Odwoławczy, stanowią ciąg przedsiębranych czynów od polecenia wynajęcia pomieszczenia począwszy, kończąc na decydowaniu o rozpoczęciu zbiorów, bez wskazywania konkretnych działań mieszczących się w znamionach „wytwarzania", a tym samym zarzucalność popełnionego przez S. B. czynu mieści się w granicach wyłącznie przestępstwa stypizowanego w art. 63 ust. 1, 2 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co skutkuje przeprowadzeniem przez Sądy obu instancji nieuzasadnionej wykładni rozszerzającej wskazanego przepisu;-błędne uznanie, że skazany zrealizował znamiona wynikające z tego przepisu, podczas gdy wszystkie czynności, które zostały mu zarzucone mieszczą się w granicach „uprawy", albowiem nie zostały zrealizowane łącznie wszystkie działania sprawcze, które pozwalają na odtworzenie znamienia „wytwarzania”, w tym zbiór, ekstrakcja, oczyszczanie, pozyskanie soli;b)art. 11 § 2 k.k. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zachowania skazanego enumeratywnie wymienione w akcie oskarżenia, a to polecenie wynajęcia pomieszczenia, dostarczanie roślin, doglądanie uprawy, decyzje o rozpoczęciu zbiorów, zlecenie czynności zmierzających do przetworzenia, wyczerpują znamiona dwóch przestępstw pozostających ze sobą w zbiegu kumulatywnym, podczas gdy taka konstrukcja oskarżenia, zaaprobowana przez Sądy obu Instancji daje podstawy do przyjęcia, że skazany popełnił wyłączenie czyn określony w art. 63 ust 1, 2, i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;2.rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przekraczające granice swobodnej oceny dowodów, nieoparte o względy logicznego rozumowania, bezkrytyczne przyjęcie że zarówno biegły, jak i Sąd, nie dysponowali wystarczającymi danymi pozwalającymi miarodajnie zanalizować znamię wynikające z ust. 2 art. 53 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tj.

„znacznej ilości środków odurzających", co wprost zostało przyznane w treści uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego, wbrew normom wynikającym z art. 410 k.p.k., i wobec takiego ustalenia- zarzucenie skazanemu popełnienie tego przestępstwa w jego kwalifikowanej postaci, tymczasem analiza zużycia energii elektrycznej w krytycznym miejscu i czasie nie wytrzymuje rygorów wynikających z zasad rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonych, albowiem Sądy Obu Instancji przyjęły wartość zużycia energii na poziomie 694 KWh, która to energia – przy takim wskaźniku zużycia nie pozwoliłaby, nawet zakładając realizację znamion „wytworzenia”, na wytworzenie co najmniej 3 kg środka odurzającego.Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie orzeczenia Sądu odwoławczego oraz Sądu I instancji części oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania .W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Przede wszystkim zauważyć należy, że autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. W szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie w niewielkim zakresie odnosi się do wad postępowania odwoławczego, przede wszystkim zaś zmierza do ponownego zakwestionowania prawidłowości dokonanych przez Sąd meriti – a przy tym w pełni zaakceptowanej w wyniku kontroli odwoławczej przez Sąd Okręgowy – ustaleń faktycznych.

Także zarzuty naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną kwalifikację prawną niektórych przypisanych skazanemu czynów, odnoszą się do postępowania Sądu I instancji, gdyż to ten Sąd takiej kwalifikacji dokonywał. Zadaniem Sądu odwoławczego nie było ponowne kwalifikowanie przypisanych skazanemu czynów, lecz kontrola poprawności postępowania Sądu I instancji, jednakże kasacja nie zawiera zarzutów nieprawidłowej kontroli odwoławczej. Zważyć należy, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania odwoławczego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, która służyć ma kolejnemu weryfikowaniu poprawności postępowania Sądu I instancji.

Z tego względu nie mogły być skuteczne zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, ujęte w pkt 1 kasacji; odnoszą się do one do poprawności postępowania Sądu Okręgowego i były już przedmiotem kontroli instancyjnej. Zarzut w pkt 1a kasacji stanowi dość wierne powtórzenie zarzutu apelacji, do którego Sąd Apelacyjny poprawnie ustosunkował się na s. 18 i n. uzasadnienia wyroku. Zawarta tam argumentacja nie budzi wątpliwości z punktu widzenia poprawności merytorycznej. Rozważania, które poczynił tam Sąd Apelacyjny odnoszą się także do kwestii uznania „uprawy” i „wytwarzania” za dwa odrębne czyny, a zatem do istoty zarzutu w pkt 1b kasacji.

Sąd Najwyższy zarzuty to uznaje za bezzasadne stopniu oczywistym i w pełni podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego, oraz argumentację, która legła u jego podstaw.Także zarzut naruszenia prawa procesowego z pkt 2 kasacji nie mógł być skutecznym zarzutem kasacyjnym – kwestię niedokonania analizy zużycia energii elektrycznej w celu określenia rozmiarów hodowli konopi podniesiono w apelacji i Sąd Apelacyjny kwestię tę rozważył rzetelnie i przekonująco ( s. 13 uzasadnienia wyroku SA), krytycznie oceniając analizę dokonaną przez Sąd Okręgowy, dochodząc jednocześnie do trafnego wniosku, że analiza tego rodzaju w konkretnych okolicznościach przedmiotowej sprawy nie może być miarodajna dla ustalenia rozmiarów hodowli, a zatem jest bezużyteczna dla postępowania.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.