V KK 670/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 670/21 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022r. sprawy M. K. skazanego za czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64§1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 20 maja 2021r., sygn. akt II AKa […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.z dnia 21 lipca 2020r., sygn. akt II K […] p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. G. – Kancelaria Adwokacka w S. – kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia dla obrońcy wyznaczonego z urzędu, za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.Na wstępie rozważań należy podnieść, że w zasadniczej mierze kasacja sporządzona w niniejszej sprawie skierowana jest przeciwko ustaleniom faktycznym poczynionym przez Sąd I instancji. Mimo sformułowania zarzutu naruszenia art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 5§2 k.p.k., w końcowym fragmencie zarzutu obrona wskazuje na okoliczności, do których, w treści apelacji, odwoływała się stawiając zarzut błędu w ustaleniach faktycznych – zarzut 1 myślniki 1, 2, 3 i 5 (zarzut 3.1. myślniki, odpowiednio, 2 i 1 oraz str. 6 i 7 uzasadnienia apelacji).

W tym zakresie kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.W zakresie zaś, w jakim zarzut odnosi się do wadliwego przeprowadzenia przez Sąd II instancji kontroli instancyjnej dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów, jest niezasadny.Jak wynika z treści uzasadnienia Sądu Odwoławczego, rozpoznał on zarzut z pkt 3.2 apelacji dotyczący naruszenia art. 7 k.p.k. i uczynił to w sposób rzetelny, szczegółowy i wyczerpujący.Sąd odniósł się zarówno do kwestii nieprawidłowości w sporządzonych w sprawie protokołach, jak też rozbieżności w zeznaniach świadków K.

J., M. P. i T. C., przy czym uczynił to w sposób dużo szerszy i bardziej drobiazgowy, niż wynikałoby to z treści zarzutów kasacji. Jej autor zdaje się nie dostrzegać całokształtu wypowiedzi Sądu Odwoławczego, dopatruje się wątpliwości w kwestiach, które zostały przez Sąd szczegółowo omówione i wywodzi, że wątpliwości te winny być tłumaczone na korzyść skazanego, stosownie do treści art. 5§2 k.p.k. Jednakże wątpliwości, o których mowa w powyższym przepisie, muszą zostać powzięte przez sąd rozpoznający sprawę, i muszą być tego rodzaju, że sąd ten nie będzie w stanie ich rozstrzygnąć.

Nie dotyczą natomiast wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd.Analiza uzasadnienia Sądu Apelacyjnego nie pozwala podzielić twierdzenia obrony, jakoby było ono zdawkowe, a także sugestii, że stanowisko Sądu Okręgowego zostało podzielone przez Sąd Odwoławczy bezkrytycznie. Potwierdzenia nie znajduje także stanowisko obrony, że w sprawie brak jest bezpośrednich dowodów na sprawstwo M. K.. Dowodem takim były wyjaśnienia R. K., powiązane z pozostałym materiałem dowodowym, w tym zeznaniami funkcjonariuszy policji, zgromadzoną dokumentacją procesową i opiniami biegłych, które zostały ocenione w zgodzie z wymogami stawianymi w art. 7 k.p.k.

Argumentacja zawarta w uzasadnieniu kasacji stanowi jedynie polemikę z zapatrywaniami Sądu Odwoławczego, nie wykazuje zaś uchybień proceduralnych tego Sądu.Wobec wskazania w treści zarzutu przede wszystkim na naruszenie art. 457§3 k.p.k. przypomnieć również należy, że wobec aktualnego brzmienia art. 537a k.p.k., wyroku sądu odwoławczego nie można uchylić z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 457§3 k.p.k.Na aprobatę nie zasługuje również drugi z zarzutów kasacji, w którym wskazano na rażące naruszenie przez Sąd Apelacyjny prawa materialnego.

Rzecz w tym, że Sąd Odwoławczy nie stosował prawa materialnego – jego orzeczenie sprowadza się do utrzymania w mocy orzeczenia, które zapadło w I instancji.Przypomnienia wymaga także, że zarzut naruszenia prawa materialnego musi wskazywać na błąd w subsumpcji lub wykładni prawa, przy czym zawsze bazą dla niego są niekwestionowane ustalenia faktyczne. W przedmiotowej sprawie ustalenia te są natomiast konsekwentnie podważane.Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 433§1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. ani art. 5§2 k.p.k., polegającego na niedostatecznym rozważeniu zarzutów apelacji obrońcy skazanego, ani też jakiegokolwiek innego uchybienia o rażącym charakterze, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Obrońcy wyznaczonemu z urzędu przyznano natomiast wynagrodzenie według norm przypisanych. Mimo złożenia wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przy zastosowaniu stawek dla tzw. „adwokata z wyboru”, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020r., sygn. akt SK 66/19, obrońca w żaden sposób tego wniosku nie uzasadniła.

Na uwadze natomiast należy mieć fakt, że orzeczenie, na które się powołano, dotyczyło aktu prawnego już nieobowiązującego.