V KK 645/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 645/21 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie O. K. (O. K.), skazanego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 września 2022 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt II AKa 164/20, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt III K 57/20, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt III K 57/20, O. K. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 8 lat pozbawienia wolności (pkt 1) oraz czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 2). Jednostkowe kary pozbawienia wolności zostały połączone i jako karę łączną wymierzono mu karę 8 lat pozbawienia wolności (pkt 3).

Wyrok zawierał ponadto rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia na poczet kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (pkt 4), przepadku dowodu rzeczowego (pkt 5), zwrotu dowodów rzeczowych (pkt 6) i kosztów sądowych (pkt 7).Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Sąd Apelacyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt II AKa 164/20, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (pkt I). Wyrok zawierał ponadto rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych (pkt II).Kasację od powyższego prawomocnego wyroku wniosła obrońca skazanego, zaskarżając go w całości i zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, mianowicie art. 523 § 3 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k., polegającą na „zaniechaniu dostrzeżenia przez Sąd odwoławczy przesłanek do zasięgnięcia opinii fachowej biegłego psychiatry i psychologa na okoliczność stanu psychicznego skazanego O.

K. w chwili popełnienia czynu, w tym zaniechaniu wyjaśnieniu czy skazany działał w warunkach prostego upojenia alkoholowego, czy też jego stan można określić jako upojenie patologiczne, którego skutki winny być oceniane w odmienny sposób aniżeli wynika to z oceny dokonanej przez Sądy obu instancji, przy czym za przeprowadzeniem opinii psychiatrycznej i psychologicznej przemawiał fakt, że skazany także w przeszłości nadużywał alkoholu a jego stan psychiczny i podejmowane reakcje relacjonowane przez świadków zdarzenia uznać należy za odbiegające od normy, nawet jeśli weźmie się pod uwagę ilość wypitego alkoholu”.

Obrońca wniosła o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego, a ewentualnie uchylenie obu wydanych w sprawie wyroków oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania według właściwości rzeczowej sądu.Na pierwszej stronie pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej Poznań-Grunwald wniósł o „oddalenie kasacji obrończyni”, nie wskazując na jej oczywistą bezzasadność. Natomiast na ostatniej, szóstej stronie odpowiedzi na kasację prokurator już wyraźnie dwukrotnie wskazał na oczywistą bezzasadność kasacji, chociaż w ostatnim zdaniu, z pewnością przez pomyłkę, wniósł „o uznanie apelacji za oczywiście bezzasadną i jej oddalenie”.

Mając na względzie treść ostatniej strony odpowiedzi na kasację Sąd Najwyższy uznał, że prokurator sformułował jednak wniosek o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Zdaniem skarżącej w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 193 § 1 k.p.k. z powodu nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych na okoliczność stanu psychicznego skazanego w chwili popełnienia czynu zabronionego.

W szczególności obrońca podkreśla, że nie ustalono, czy skazany nie działał w warunkach patologicznego upojenia alkoholowego. Jak wskazuje się w kasacji, „skoro powyższy brak postępowania nie został dostrzeżony ani na etapie postępowania przygotowawczego, ani na etapie postępowania jurysdykcyjnego przez Sąd meriti, to powyższe obciążało Sąd Apelacyjny, tym bardziej, że w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Odwoławczego poczyniono rozważania własne na temat konsekwencji działania alkoholu na organizm człowieka […].”Jedyny zarzut postawiony w kasacji jest oczywiście bezzasadny, wręcz niezrozumiały.

To, co napisano w kasacji stoi w sprzeczności z zawartością akt sprawy. Ich analiza prowadzi bowiem do wniosku, że skazany O. K. był badany psychiatrycznie i została wobec niego wydana opinia biegłych psychiatrów, znajdująca się na kartach 134-138 (opinia z dnia 23 grudnia 2019 r., wykonana na zlecenie Prokuratury Rejonowej Poznań – Grunwald w Poznaniu – postanowienie z dnia 4 grudnia 2019 r. o powołaniu biegłych psychiatrów znajduje się na k. 88 akt sprawy). Opinię sporządziło dwóch biegłych psychiatrów, po jednorazowym badaniu ówczesnego podejrzanego.

Z treści tej opinii, niekwestionowanej w toku postępowania, wprost wynika, że skazany działał w stanie znacznej nietrzeźwości – upojenia alkoholowego prostego (k. 136). Biegli w opinii wyjaśnili, dlaczego stwierdzają taki, a nie inny typ upojenia alkoholowego oskarżonego (k. 137), jak również dlaczego uznają, że w sprawie nie zachodzą warunki z art. 31 § 1 lub 2 k.k. Takie też ustalenia, zaakceptowane następnie przez Sąd Apelacyjny, poczynił na podstawie tej opinii Sąd Okręgowy (s. 4 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji).

Tym samym w niniejszej sprawie został zrealizowany wymóg określenia typu upojenia alkoholowego, o którym mowa w kasacji obrońcy. W toku postępowania odwoławczego, ani w apelacji, ani na rozprawie, obrona nie domagała się przeprowadzenia nowej opinii psychiatrycznej, w tym pod kątem typu upojenia alkoholowego, ani nie wykazywała w tym względzie żadnych nowych faktów i dowodów. Okoliczność, że skazany nadużywał alkoholu i stawał się pod jego wpływem agresywny, była bowiem znana od początku postępowania.W świetle powyższej argumentacji należało oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną.Sąd Najwyższy zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego kierując się względami słuszności i jego aktualną sytuacją.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia.[as]