V KK 523/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 523/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz KalaProtokolant Katarzyna Wełpa w sprawie J. J.‎ukaranego za czyn z art. 140 k.w. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 grudnia 2020 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II W (…), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

J. J. został obwiniony o to, że:1.w dniu 7.10.2019 r. ok. godz. 21:45 w K. na ul. M. będąc w stanie nietrzeźwości leżał na chodniku czym dopuścił się nieobyczajnego wybryku tj. o wykroczenie z art. 140 k.w.2.w dniu 9.10.2019 r. ok. godz. 17:20 w K. na ul. M. leżał na chodniku w stanie nietrzeźwości czym dopuścił się nieobyczajnego wybryku tj. o wykroczenie z art. 140 k.w.3.w dniu 9.10.2019 r. ok. godz. 17:20 w K. na ul. M. używał słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym tj. o wykroczenie z art. 141 k.w.4.w dniu 9.10.2019 r. ok. godz. 17:20 w K. na ul.

R. w szpitalu używał słów nieprzyzwoitych tj. o wykroczenie z art. 141 k.w. Wyrokiem nakazowym z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II W (…), Sąd Rejonowy w K.:1.uznał obwinionego J. J. za winnego popełnienia czynów opisanych w części wstępnej wyroku, stanowiących wykroczenia z art. 140 k.w. oraz z art. 141 k.w. i wymierzył mu za nie na podstawie art. 140 k.w. przy zast. art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 24 § 1 k.w. karę grzywny w kwocie 2000 (dwóch tysięcy) złotych,2.na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. i § 2 oraz § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.12.2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 70 (siedemdziesiąt) złotych oraz na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych opłatę w kwocie 200 (dwieście) złotych.

Od prawomocnego wyroku nakazowego kasację, na korzyść obwinionego, wywiódł Prokurator Generalny, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 140 k.w. oraz art. 9 § 2 k.w., polegające na orzeczeniu wobec obwinionego J. J., na podstawie wymienionych przepisów w zw. z art. 24 § 1 k.w. za popełnienie czterech wykroczeń, wyczerpujących znamiona art. 140 k.w. i art. 141 k.w. jednej kary grzywny w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) złotych mimo, że na mocy art. 140 k.w. kara grzywny może być wymierzona w wysokości do 1.500 (tysiąca pięciuset) złotych.Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna.

Zgodnie z art. 9 § 2 k.w., jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Wykroczenie z art. 140 k.w. zagrożone jest karą aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karą nagany, a wykroczenie z art. 141 k.w. karą ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karą nagany.Z treści powołanych regulacji wynika zatem, że wymierzając J.

J. za wszystkie przypisane mu wykroczenia, na podstawie art. 140 k.w., łącznie jedną karę grzywny sąd mógł ją orzec w wysokości nieprzekraczającej 1500 zł. Taka jest bowiem górna granica kary grzywny, jaką można orzec za wykroczenie o znamionach określonych w powołanym przepisie. Przepis art. 9 § 2 k.w. wyraźnie wskazuje natomiast, że w przypadku jednoczesnego orzekania za dwa lub więcej wykroczeń, wymierzona za nie łącznie jedna kara musi mieścić się w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę.

Orzeczona przez sąd zaskarżonym wyrokiem nakazowym kara grzywny, w wysokości 2000 zł, ewidentnie więc tę granicę przekraczała. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że przy jej wymierzaniu sąd rażąco naruszył przepisy art. 140 k.w. oraz art. 9 § 2 k.w., a uchybienie to miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną i orzekł o jej uwzględnieniu, na posiedzeniu bez udziału stron, w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.Konsekwencją uznania kasacji za oczywiście zasadną musiało być uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.

Rozważając ponownie kwestię wymiaru kary sąd powinien pamiętać zarówno o tym, by orzec ją zgodnie z obowiązującymi przepisami, jak i o tym, że uchylenie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, zawartego w poprzednio wydanym wyroku nakazowym, nastąpiło w wyniku uwzględnienia kasacji wywiedzionej na korzyść obwinionego. Uchylenie wyroku nakazowego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze spowodowało jednocześnie upadek zawartego w tym orzeczeniu rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania. O kosztach tych sąd meriti rozstrzygnie finalnie w orzeczeniu kończącym postępowanie (art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.w.).

Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.