Legislator Case Law & Legislation
V KK 485/24 AI generated

V KK 485/24 · Sąd Najwyższy

Case Number V KK 485/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

V KK 485/24 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie 1. L. W. skazanego z art. 296a § 1 k.k., 2. A. R. skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 marca 2025 r., wniosku obrońcy o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od rozpoznania kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2023 r., II AKa 285/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt II K 3/19, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. postanowił wyłączyć sędziego SN Stanisława Stankiewicza od rozpoznania sprawy o sygn. akt V KK 485/24.

Legislator headnote

AI generated

art. 18 § 3 k.k, art. 41 § 1 k.p.k, art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k, art. 379 pkt 4 k.p.c; V KK 485/24 · Sąd Najwyższy: Jak trafnie wywiedziono w szeregu orzeczeń Sądu Najwyższego wydanych po zapadnięciu tej uchwały, zachowała ona moc obowiązującą, wiążąc wszystkie składy Sądu Najwyższego (art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym), a poglądu tego nie może zmienić fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 20 kwietnia 2020 r., U 2/20, OTK-A 2020, poz. 61 (zob. w tym przedmiocie postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21; z dnia 29 września 2021, V KZ 47/21 i z dnia 21 stycznia 2022 r., III CO 6/22; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22 oraz uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, czy orzecznictwo w tzw. sprawach testowych - art. 29 § 5 u.

Keywords

AI generated
withdrawal of criminal complaint reopening of proceedings in absentia lack of prosecutorial standing recusal of public prosecutor default of appearance suspension of investigation

Cited Legislation

AI generated
art. 18 § 3 k.k
skazanego z art. 18 § 3 k.k.
art. 41 § 1 k.p.k
akt II K 3/19, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
- orzeczenia Sądu Najwyższego, w którego składach zasiadali sędziowie powołani w oparciu o przepisy ustawy o KRS z 2017 r., jako dotknięte wadą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 379 pkt 4 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
I KZ 29/21
Sygn. akt I KZ 29/21 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie K. J. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 września 2021 r., bez udziału stron, z urzędu, kwestii sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, na podstawie art. 105 § 1 k.p.k. postanowił sprostować omyłkę pisarską w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21, przez zastąpienie na s. 16 wiersz 5 od dołu zapisu „Najwęższego” wyrazem „Najwyższego” albowiem wskazana wyżej omyłka ma charakter oczywisty. UZASADNIENIE
V KZ 47/21
Sąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 8 września 2021 r., sygn.
IV KK 333/22
Obrońca lustrowanego na podstawie art.
IV KK 339/24
W wyniku losowania w dniu 4 października 2024 r.
I KK 240/22
W niniejszej sprawie A. D., M. H., T. G. i W. G. zostali skazani wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. III K 174/13, za popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., którego to dopuścić się mieli działając wspólnie i w porozumieniu. Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonych wyrokiem z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt II AKa 387/19, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że uniewinnił wszystkich oskarżonych od przypisanego im czynu.Kasację na niekorzyść wszystkich oskarżonych wniósł Prokurator Okręgowy we Wrocławiu.
I KK 301/22
Obrońcy skazanych A. K., J. S., R. C. i S. Z. w wywiedzionych kasacjach wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II AKa 91/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III K 170/18.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wnioski obrońców skazanych nie są zasadne.W pierwszej kolejności wskazać należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy i stanowi odstępstwo od zasady określonej w art. 9 § 2 k.k.w.
AI generated
I ZO 20/25
Pismem z 9 lutego 2025 r. prokurator X.Y., wniósł na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od udziału w sprawie I ZB 9/25, albowiem jego udział rażąco narusza prawo strony do sądu niezawisłego i bezstronnego w myśl gwarancyjnych norm sprawiedliwości proceduralnej wyrażonych w art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i nie gwarantuje rzetelnego procesu.W uzasadnieniu wniosku prokurator X.Y. wskazał, że SSN Stanisław Stankiewicz zgłosił swoją kandydaturę na sędziego Sądu Najwyższego, „mimo pełnej świadomości, że jego kandydaturę będzie oceniał organ o nazwie Krajowa Rada Sądownictwa, który został ukształtowany na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
I ZO 62/25
Pismem z 23 marca 2025 r. prokurator X.Y., wniósł na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od udziału w sprawie I ZB 28/25, albowiem jego udział rażąco narusza prawo strony do sądu niezawisłego i bezstronnego w myśl gwarancyjnych norm sprawiedliwości proceduralnej wyrażonych w art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i nie gwarantuje rzetelnego procesu.W uzasadnieniu wniosku prokurator X.Y. wskazał, że SSN Stanisław Stankiewicz zgłosił swoją kandydaturę na sędziego Sądu Najwyższego, „mimo pełnej świadomości, że jego kandydaturę będzie oceniał organ o nazwie Krajowa Rada Sądownictwa, który został ukształtowany na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
II KK 440/23
Obrońca skazanej M. B. pismem z dnia 12 czerwca 2025 r. złożył wniosek o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Adama Rocha od udziału w sprawie kasacyjnej o sygn. akt II KK 440/23, z uwagi na brak instytucjonalnych gwarancji niezawisłości i bezstronności. Jako podstawę tej inicjatywy wskazano na okoliczności powołania ww. sędziego na urząd sędziego Sądu Najwyższego – postanowienie Prezydenta RP z 14 czerwca 2024 r., wydane w następstwie uchwały KRS nr 313/2024 z dnia 10 maja 2024 r., podjętej przez Krajową Radę Sądownictwa w składzie ukształtowanym w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3).
I ZO 51/24
Obrońca obwinionego w piśmie z dnia 15 marca 2024 r.
IV KK 25/25
Obrońca skazanego A. B. w piśmie datowanym na 17 marca 2025 r. zażądał wyłączenia SSN Stanisława Stankiewicza od orzekania w sprawie zarejestrowanej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt IV KK 25/25, a zatem rozpoznania wniesionej przez niego kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 6 czerwca 2024 r. sygn. akt II AKa 333/23, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z 21 grudnia 2022 r. sygn. akt V K 231/20.W przedmiotowym wniosku autor domaga się wyłączenia SSN Stanisława Stankiewicza od orzekania w przedmiotowej sprawie, albowiem powołany został na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy ‎o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

V KK 485/24 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie 1. L. W. skazanego z art. 296a § 1 k.k., 2. A. R. skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 marca 2025 r., wniosku obrońcy o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od rozpoznania kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2023 r., II AKa 285/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt II K 3/19, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. postanowił wyłączyć sędziego SN Stanisława Stankiewicza od rozpoznania sprawy o sygn. akt V KK 485/24.

UZASADNIENIEPrzed Sądem Najwyższym zawisła sprawa z powodu kasacji obrońców skazanych L. W. i A. R. oraz Prokuratora Regionalnego w Gdańsku na niekorzyść L. W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2023 r., II AKa 285/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt II K 3/19. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą V KK 485/24 i zarządzeniem Prezesa Izby Karnej z dnia 16 października 2024 r. przydzielono do referatu SSN Ryszarda Witkowskiego. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu wniosków obrońców skazanych, postanowieniem z dnia 5 grudnia 2024 r. wyłączył SSN Ryszarda Witkowskiego od udziału w sprawie.

Następnie, Prezes Izby Karnej przydzielił sprawę do referatu SSN Igora Zgolińskiego. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu wniosków obrońców skazanych, postanowieniem z dnia 14 lutego 2025 r. wyłączył SSN Igora Zgolińskiego od udziału w sprawie.W dalszej kolejności sprawa ta została przydzielona zarządzeniem Prezesa Izby Karnej do referatu SSN Stanisława Staniewicza. Obrońca skazanego A. R. złożyła wniosek o wyłączenie tego sędziego od rozpoznania sprawy z uwagi na fakt jego powołania na urząd sędziego Sądu Najwyższego w dotkniętej wadą procedurze i wynikające z tego zagrożenie, biorąc pod uwagę treść podniesionych w kasacji zarzutów, naruszenia zasady nemo iudex in causa sua podczas rozpoznawania przedmiotowej sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Obrońca skazanego A. R. powołała we wniosku o wyłączenie sędziego SN Stanisława Stankiewicza od rozpoznania niniejszej sprawy okoliczności wiążące wątpliwości co do bezstronności tego sędziego z powołaniem go na urząd sędziego Sądu Najwyższego w procedurze z udziałem wadliwie ukształtowanej KRS oraz obiekcjami co do jego bezstronności przy rozpoznawaniu kasacji opartej o zarzut nienależytej obsady sądu odwoławczego, również wynikającej z wadliwej nominacji. Obydwa argumenty przemawiają za uwzględnieniem wniosku.

Stanisław Stankiewicz został powołany na urząd sędziego Sądu Najwyższego postanowieniem Prezydenta RP z dnia 14 czerwca 2024 r. na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., zawarty w uchwale z dnia 10 maja 2024 r., nr 313/2024. Wadliwość procedury powołania sędziów z udziałem tzw. neo-KRS, wynikająca z niezgodności z Konstytucją składu tego organu po 2017 r., stanowi również podstawę podniesionego w kasacjach obrońców zarzutu nienależytej obsady sądu w postępowaniu odwoławczym, w związku z udziałem w wydaniu zaskarżonego wyroku sędziów X.Y. i X.Y.1, powołanych na urząd sędziów Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z udziałem nieprawidłowo ukonstytuowanej KRS.

W tych okolicznościach, rozpoznanie przez SSN Stanisława Stankiewicza kasacji opartej o zarzut, który w równym stopniu odnosi się do niego samego, prowadziłoby do naruszenia zasady nemo iudex in causa sua. Mogłoby to wywołać zarówno u stron, jak i w odbiorze społecznym przekonanie o braku bezstronności i rzetelności sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2022 r., II KO 48/22 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2022 r., II KO 12/22), czemu należy zapobiec.Niezależnie od powyższego zachodzi potrzeba wyłączenia SSN Stanisława Stankiewicza od orzekania w niniejszej sprawie w związku z wystąpieniem ryzyka nieprawidłowej obsady sądu w postępowaniu kasacyjnym.

Jak już wyżej wspomniano, Stanisław Stankiewicz został powołany na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w dotkniętej wadą prawną procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., czyli w sposób niezgodny z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej. W odniesieniu do sędziów Sądu Najwyższego tego rodzaju wada nominacyjna skutkuje każdorazowo uznaniem sądu z ich udziałem za nienależycie obsadzony (por. uchwała trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20).

Jak trafnie wywiedziono w szeregu orzeczeń Sądu Najwyższego wydanych po zapadnięciu tej uchwały, zachowała ona moc obowiązującą, wiążąc wszystkie składy Sądu Najwyższego (art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym), a poglądu tego nie może zmienić fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 20 kwietnia 2020 r., U 2/20, OTK-A 2020, poz. 61 (zob. w tym przedmiocie postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21; z dnia 29 września 2021, V KZ 47/21 i z dnia 21 stycznia 2022 r., III CO 6/22; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22 oraz uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, czy orzecznictwo w tzw. sprawach testowych - art. 29 § 5 u.

SN: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2023 r., II KB 10/22 i z dnia 13 kwietnia 2023 r., III CB 6/23). Podobnie, a więc co do braku skutku prawnego wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ocenić należy te - zapadłe po podjęciu uchwały z dnia 23 stycznia 2020 r. - orzeczenia Sądu Najwyższego, w którego składach zasiadali sędziowie powołani w oparciu o przepisy ustawy o KRS z 2017 r., jako dotknięte wadą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo z art. 379 pkt 4 k.p.c., a także inne wyroki Trybunału Konstytucyjnego, czy też dokonywane sukcesywnie zmiany ustawy o Sądzie Najwyższym, mające na celu wyłącznie zablokowanie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie dokonanych przez te organy międzynarodowe interpretacji wiążących Polskę norm traktatowych.

Przeprowadzoną przez Sąd Najwyższy, w powołanych wyżej orzeczeniach, wykładnię przepisów ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy o Sądzie Najwyższym, w powiązaniu z wykładnią przepisów konwencyjnych dokonaną przez wskazane wyżej Trybunały, Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni podziela i uznaje za własną.Ponieważ wada wynikająca z udziału w procesie powołania na urząd sędziego Krajowej Rady Sądownictwa po zmianach dokonanych ustawą z 8 grudnia 2017 r., odgrywa szczególne znaczenie w przypadku sędziów Sądu Najwyższego, skutkując wystąpieniem nienależytej obsady sądu w postępowaniu kasacyjnym w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., ilekroć w składzie Sądu Najwyższego zasiada osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek neo-KRS, koniecznym stało się uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego Stanisława Stankiewicza od udziału w niniejszej sprawie.

Z analogicznych przyczyn już wcześniej wielokrotnie Sąd Najwyższy wskazywał na potrzebę wyłączenia sędziego SN Stanisława Stankiewicza od rozpoznania innych spraw, między innymi w postanowieniach z: 27 sierpnia 2024 r., IV KK 333/22; 21 listopada 2024 r., IV KK 339/24; 10 września 2024 r., I KK 240/22; 18 listopada 2024 r., I KK 301/22; 6 listopada 2024 r., I KK 147/24. Sąd Najwyższy w obecnym składzie przedstawione w tych orzeczeniach stanowisko w pełni podziela. Aprobując utrwalony już w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, iż w sytuacji wystąpienia ryzyka nieprawidłowej obsady sądu uzasadnione jest zastosowanie instytucji wyłączenia sędziego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 czerwca 2022 r., V KO 43/22; z dnia 23 czerwca 2022 r., II KO 48/22; z dnia 28 lipca 2022 r., V KO 69/22; z dnia 25 listopada 2021 r., I CSKP 524/21; z dnia 16 września 2022 r., III KK 339/22), należało uwzględnić wniosek obrońcy skazanego A.

R. o wyłączenie sędziego Stanisława Stankiewicza od udziału w niniejszej sprawie. Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.][a.ł] ‎